08/06/2026
Ka baballarë që ruajnë çantat.
Dhe ka baballarë që ruajnë zemrat e fëmijëve të tyre.
Një baba i tha sot djalit 4-vjeçar:
“Mos lëviz nga karrigia se të mbyta… majmun.”
Pastaj u kthye nga gruaja dhe tha:
“Kujdes çantën e lëkurës. Mos e lër në diell. E kam blerë 300 euro.”
Djali heshti.
Çanta mbeti e sigurt.
Por askush nuk pyeti zemrën e vogël çfarë ndjeu.
Vitet kalojnë shpejt.
Fëmijët rriten.
Ata mësojnë shumë më tepër nga ajo që vlerësojmë sesa nga ajo që u themi.
Dhe një ditë, ai djalë bëhet burrë.
Babai bëhet plak.
Dhe fillon të ankohet:
“Pse nuk më telefonon?”
“Pse nuk më flet?”
“Pse është kaq i ftohtë me mua?”
Ndoshta sepse dikur, kur ishte 4 vjeç, ai mësoi se një çantë lëkure kushtonte 300 euro.
Ndërsa ndjenjat e tij nuk kishin çmim.
Jo sepse nuk vlenin.
Por sepse askush nuk u ndal t’i dëgjonte.
Dhe ndoshta një ditë, në pension, ai baba do të marrë dhuratën që ka mbjellë gjithë jetën.
Jo një përqafim.
Jo një bisedë të ngrohtë.
Jo një djalë që i hap zemrën.
Por një çantë të bukur lëkure.
Të shtrenjtë.
Të pastër.
Të ruajtur mirë.
Ashtu siç i mësoi vetë.
🌊 Fëmijët nuk bëhen ata që u themi.
Bëhen ata që ndiejnë pranë nesh.
Nëse dëshiron të kuptosh se çfarë po mbjell sot në zemrën e fëmijës tënd, hajde në “Vizionari”.
Sepse shumë plagë nuk fillojnë me mungesën e dashurisë.
Fillojnë kur një fëmijë ndihet më pak i rëndësishëm se gjërat.
