O Argueiro dos Ancares

05/06/2026

SoaSuarna é un festival de balde con programación expandida que busca potenciar a cultura local e as iniciativas emerxentes de Galicia.

20/05/2026

por se aínda non vistes esta excursión tan chulísima de AC Deiqui 🫶🏼

📣 EXCURSIÓN A Xove 🌊

Dende a Asociación AC Deiquí organizamos unha excursión o vindeiro 📅 2 de xuño dentro do programa “Coñece a túa provincia”, financiado pola Deputación de Lugo.

✅ Actividade gratuíta
✅ Imprescincible facerse ou ser socix da Asociación Deiquí
📝 Último día para inscribirse: 23 de maio

Non perdas esta oportunidade de pasar un gran día descubrindo a nosa provincia! 💙

11/05/2026

O meu Argueiro máis emotivo. Así despedimos ao abuelito, rodeados do calor e o amor da familia e da tantísima xente que quixo darlle un último adeus 💔

si Paquín vos pudese decir algo non vos diría ola, diría op. berraría por Eladina, miraría algo pre vós e diría "bueno, vou marchar"

poñería a súa boina, collería o foucín e iría pola Carrieira hacia á Burruga a ver si se atopaba cos de Vallo. esa era a súa rutina, a súa ansia era ese paseín de cada día hasta que veu o covid

gustáballe que houbese xente na casa pero dáballe algo igual, el tiña que ir ao seu porque si algo nos enseñou o noso Paquín é a mirar polo noso e a andar sempre o noso camín

entonte o abuelo saliu de Salgueiras por última vez, da súa casa, desa na que tanto traballaron e nesa na que a abuela e el crearon esta familia que lle deu todo o amor e cuidados hasta o seu último aliento.

estes dous anos nos que o abuelo non pudo andar non foron fáciles pero entre unhos e outros puxemos todo o noso cariño pre darlle todos os mimos que merecía: unhas veces en forma de caricias na cabeza porque muito lle gustaba que lle rascasen a cabeza e outras, en forma de cantelos e miguiñas de pan

pode parecer que non polos 93 anos que tiña pero o abuelo deixa un vacío mui grande no noso corazón, na nosa vida, no sofá, na esquina da cociña, en Salgueiras.

Paquín marchou sin facer ruido, como si fose dar un deses paseos a Burruga pero desta vez non volve polo pico da horta

pero dalgunha forma queda con nós, queda na carrieira, na burruga, na fontaíña, no banco do campo, nos ronqueiros, no souto, no vale, na aira, en cada rincón de Salgueiras

o abuelo foi mui pillabán e quixo baixar a feira de maio. querería algún cebolo ou pimentos que ademais tamos no menguante...

Paquín volou no mes máis bonito, no das flores, no dos días largos e dos colores. así vai, rodeado da alegría das flores que lle recordarán as dos campos que tantas veces mirou e tanto nos enseñou a amar e admirar

marchou merendando peras, probando as primeiras cereixas e cenando as papas de maís da abuela, a súa comida favorita

despídome como sempre facía el, cantando:
nena que véndelas peras cuantas che mandaron dar pre ti meu queridín non mas mandaron contar.

descansa en paz, chachín

abuelo, querémoste e nunca te esqueceremos

non deixes de agarrarnos as maus 🤲🏻

07/05/2026

Ás veces salgo dos Ancares en busca de historias. A que escribín hoi en O Ferrado fala das ameixas de Carril, da vida da xente do mar e da terrible situación que tan vivindo por culpa das chuvias do inverno.

Agradecería muito que compartáis este artigo pre que se meta nos ollos de muita xente e todos podamos saber a realidá que tan vivindo en Carril e na Ría de Arousa.

🌊🌊🌊🌊

A historia das ameixas de Carril: tradición mariñeira, temporais, encoros e unha crise silenciosa que ameaza o marisqueo na ría de Arousa.

24/12/2025

Mentras escribo esto, escuito a meus pais e a meu irmau bulir por detrás e tamén, o ruxir do aceite quente cuando a abuela lle bota os patacos. Cheira a lacón asado e o abuelo ta no banco sen perder detalle.

Este ano a Navidá non me facía especial ilusión porque foi un ano difícil e raro para min, no que por momentos sentín que o meu mundo se desfacía pero como creo na maxia destas datas, a semana pasada déronme unha boa noticia que cambiou o meu ánimo por completo.

Tar eiquí na casa ten algo de alivio, é unha seña de que todo sigue igual e tamén, unha forma de comprobar que eiquí todo se volve colocar para sosterme e seguir andando.

Diante de min tase facendo a Noiteboa. Repítense os xestos de toda a miña vida, hai momentos de ruído e de silencio. As copas repousan, os vasos están boca abaixo, esperando. Ese silencio tamén é Navidá. Igual ca o portal de Belén montado con cuidado, cas figuras de sempre e as luces de cores brillando e alumando a esquina da cociña.

Na chimenea hai unha veliña pre recordar aos que nos miran e nos cuidan dende o ceo. Máis tarde farei coma cada Noiteboa, buscarei as tres estrellas que máis brillan e lanzarei chuchiños cargados de amor.

Na mesa de hoi seguimos sendo seis. Con todo o bo e con todo o malo pero o importante é estar xuntos igual que o é poder coller un bus de só dúas horas, estar máis cerca e sentir que a distancia pesa menos e o reloxo cada vez me se me olvida máis.

Fóra, nos cumes, xa se vei a neve. Xa puiden estrenarla, xogar con ela, facer un muñeco e hasta comer unha pouca. De repente, todo o que aparece nos cuentos parece máis real.

Este Argueiro que vos escribe quere dicirvos que é tempo de desfrutar dos que aínda enchen a mesa, de sorrir, de compartir, de dar amor e de non esquecer aos que xa non tan con nós. Porque o maior luxo é este: que unha Navidá se pareza á anterior. Poder repetir os rituais, crear novos recordos e seguir celebrando nese lugar que nos enche o corazón, que nos espera e nos invita sempre a volver.

Marcho que… esperan por min pre cenar!

Chuchos e abrazos pre todos! Feliz Navidá!❤️

26/10/2025

Cuando vos conto cousas sempre poño de protagonistas ás miñas abuelas porque elas, ao largo da miña vida, foron as que sempre tuveron máis paciencia pre aguantar as miñas infinitas preguntas pero se eu ahora son quen son, é gracias ás cousas que aprendín do meu abuelo, de Paquín.

Hoi cumple 93 anos e aínda que na súa cabeza cada vez quedan menos recuerdos, a miña ta chea de lecciois, aprendizajes, bromas, paseos pola Burruga ou polo Vale, canciois e esa sonrisa de pillo que aínda hoi sigue poñendo.

O meu abuelo enseñoume a arronqueirar sin deixar ningunha herba detrás, a facer trenzas e os furcos de cebolas máis bonitos do mundo, a bailar as fabas secas, a sentarme no banco do campo e observar o mundo que me rodea con amor e a que hai que andar aínda que os días tean feus. Enseñoume o camín da Fonte, a recoller os patacos pequenos, a comer pan con toucín (chicha do abuelo sempre será o seu nombre) e tamén, que non pasa nada por facer as cousas do revés do que dicen as normas: os platos de cuchara van de segundo plato e a tortilla, a cachola ou a androlla cómense de primeiro!

Tuven a suerte de medrar cunha persona que sempre foi o seu aire, dáballe igual quen houbese na casa que el sempre tiña que facer a súa rutina e ahora que son maior, dinme cuenta de que nese acto de rebeldía tamén hai algo deso de priorizar o que nos fai ben. Paquín nunca saludaba cun “Ola”, el sempre dicía ese “Op” cun tono cantarín. Antes o abuelo cantaba muito e a min gustábame un montón escuitalo, centos de veces lle pedín que me repetise as canciois e centos de veces mas repetiu pero aínda ahora non as aprendín.

Entre os “Cóntame un cuento, barbas de ungüento e cóntame outro, barbas de toupo” pasamos muitas tardes. Outras, solo miraba si lle nacera algún pelo novo. E as tardes que quedan eran no vrau, no campo e no seu colín.

O tempo pasa pre todos e ás veces cóstame entendelo e asumir que os abuelos non van durar para sempre e que ás veces poden olvidarse de cousas e quedarse sin palabras. O bueno é que mentras o meu irmau e eu vivamos, eses recuerdos nunca van desaparecer. Éme mui difícil comprender como se vai deteriorando pero tamén me enche de alegría ver como meus pais ol cuidan e ol acompañan cada día, sin ter que marchar da súa casa.

Nos paseos de antes era o abuelo o que me daba a mau e o que me iba buscar cuando tardaba en volver. Ahora, tócame a min agarrar a súa manita pre que sepa que nunca, nunca vai tar solo.

Feliz cumple, Abuelo. Quérote con todo o meu corazón e nada vai facer que me esqueza de todas as cousas bonitas que vivín contigo.

Chuchos e abrazos!

Marcho que teño que marchar!

24/10/2025

A Lucía Rodríguez Fernández, unha das fundadoras de O Ferrado, hoxe en La Voz de Galicia falando da nosa revista, dos esforzos destes tres anos e do noso primeiro libro: “Un país en pensamento”.

Seguiremos traballando para sermos, algún día, a Xeración do Ferrado.

Hai futuro. Venceremos nós! ✊🔥

23/10/2025

Esta mañá salín da casa ca confianza e a ilusión de que iba encher o meu cestín de castañas. Collín os fustes que me fixo o abuelo cuando era pequena e por si acaso, metín un fardelo no bolso da chaqueta.

“Muniña, non vas atopar nada. Éche mellor non ir que anda o oso por aí. Dicen que ol viron no Vilar” foron as palabras da abuela. Mamá riuse de min e papá díxome que había poucas e bravas. Como son algo Argueiro non fixen muito caso e pro souto marchei.

Non vos vou mentir, é mui triste todo. A fontaíña ta casi seca, non hai ourizos nos carreiros, xa non se vein castañas como antes. Todo esto ponme mui nostáxica porque si algo me gustaba a min era ir soutar, enredar e de cada cuatro castañas que apañaba comer tres co meu navallín pero nada, ahora non hai nada.

Fun a Fonte da Colá, ó Tesín e recorrín gran parte dos quellos, sendeiros e recunchos que conozo e nada, non hai nada. Onde hai uns anos apañábamos cinco sacos, ahora non podo cubrir nin o cu do meu mego.

Dame muita pena porque medrei escuitando eso de que as castañas quitaran muita fame. Crieime con ese cheiro a castaña asada que sale fóra da casa e cada noite do outono había algunha no forno. As castañas eran as culpables de que eu non pudese meter os pés na cociña e os que me conocéis algo… xa sabéis o que me gusta a min eso.

Pero ahora nada. Xa casi non hai corolos de cenar, non ule a castaña asada, a porta do forno ta sempre aberta e xa non hai na esquina da cociña unha caixiña pre amozcar.

En gran parte dos Ancares vivimos unha auténtica pesadilla da que levamos anos sin despertar. Os nosos castañeiros centenarios tan enfermos e cuando se empeza a acabar o vrau, miramos as súas follas coa esperanza de que desta vez non teñan a avispilla.

Pero aínda así, eu seguín confiando e ca axuda da Tía Delfina e co poder dos recordos da súa infancia, conseguimos encher o cestín. Andamos muito e atopamos muitos cagaxos, muitas cocosas pero tamén algunhas boas. Acórdome cuando escollíamos as de parede pre comer, non sabéis cuanto me costou saber distinguilas! E ahora van xuntas bravas, de parede, curuxas e marelás

Soutamos unhas cuantas e como dice a abuela, xa temos pra proba de todos! Volvimos a casa máis felices que dúas perdices porque vendo como ta todo, non vos é nada fácil encher un cestín.

Non nos querían crer, pensaron que nolas regalaran! Pero o problema foi cuando nos puxemos a escollelas…

Bueno, voume ir despedindo porque vou contar algún cuento e esta noite en Salgueiras cheira a castañas asadas e hai corolos de cenar.

O que me pasou hoi tamén pasa na vida: ás veces por mui difícil que pareza conseguir algo, o máis importante é conservar a ilusión e confiar en nós mismas. Facendo así hasta podemos encher un cestín cas castañas que xa non hai no souto.

Chuchos e abrazos pre todos!

Marcho que teño que marchar!

04/09/2025

Nos Ancares hai lugares que son moito máis ca pedras, herbas, árbores e natureza. Lugares que son fogar para decenas de persoas e centos de animais. Lugares que gardan séculos de memoria, que nos falan da xente que fomos e da que aínda queremos ser. Lugares que nos recordan que as nosas montañas e as nosas aldeas están cheas de vida e de ilusión.

Un deles é a Pena do Pico, o monte máis mítico de Becerreá, visible desde quilómetros de distancia, guía e símbolo de todo un territorio.

Outro é o mosteiro románico de Sta. María de Penamaior, unha xoia patrimonial que resiste dende a Idade Media entre vales e camiños de silencio. Din que por alí pasaba unha das rutas da peregrinaxe a Santiago e por ende, chegaban os avances e a modernidade.

Eses dous lugares son testigo vivo de xeracións e xeracións de habitantes dunha comarca que ten que berrar para ser escoitada e loitar para non ser esquecida nin abandonada.

Hoxe, tanto a Pena do Pico coma Penamaior están ameazados por un proxecto eólico industrial. Unha mancha máis nun mapa no que se proxectan pistas, torres xigantes e liñas de alta tensión que arrasarán con todo iso que nos fai únicos.

Os eólicos industriais non son inocuos nin limpos cando se colocan en lugares así. Significan:
– destruír hábitats e biodiversidade,
– abrir feridas irreversibles no monte,
– pór en perigo o noso patrimonio cultural,
– hipotecar o futuro das aldeas en beneficio das grandes eléctricas.

Dende O Argueiro dos Ancares unímonos á campaña , impulsada por Asociación Ecoloxista ADEGA, para frear este proxecto nos tribunais e pedir a súa paralización cautelar. Porque a loita contra o cambio climático non pode converterse nunha excusa para expoliar territorios nin silenciar ás comunidades que os habitan.

💪🏼 Necesitamos a túa axuda. Cada doazón suma forzas.
⌛ Prazo límite: 17 de setembro
🎯 Obxectivo: 3.700€ para cubrir os custos xurídicos.
💳 Como doar:
🔸 Online → Entra en https://tipodesparalos.helpbysc.com/penadopico e colabora
🔸 Transferencia → ES50 2080 0342 6130 4002 1744
(indicando nome do proxecto; para desgravación fiscal: nome, apelidos, DNI e código postal)
💡 Lembra que as doazóns de ata 250€ desgravan ata un 80% na declaración da renda.

Os Ancares non son unha terra á disposición das eléctricas, senón unha casa chea de memoria, presente e futuro. Son camiños, voces, cantares, montes que respiran e vidas que non queren ter que cambiar de fogar.

E hoxe, máis ca nunca, precisan de nós.

Defendamos a Pena do Pico. Defendamos Penamaior. Defendamos Os Ancares.

📸 ADEGA

15/08/2025

queda nada para o SoaSuarna e por aquí déixanvos algunha recomendación para mañá!

lembrade, Navia soará muito mellor limpa 💜