30/01/2026
"තාත්තේ... අද පරිප්පුයි බතුයි විතරයි තියෙන්නේ. තාත්තා ආවම බැදපු මිරිස් කරලක් එක්ක කමු..." දුව පූජා රෑ කෑම ලෑස්ති කරන ගමන් තාත්තට කෝල් එකක් දුන්නා. "එපා පුතේ... මම මේ ටවුන් එකේ ලොකු හෝටලේකින් බිරියානි එකක් කෑවා බඩ පැලෙන්න. දුව ඔය තියෙන දෙයක් කාලා නිදාගන්න..." සුමනසිරි තාත්තා උත්තර දුන්නේ හිනාවෙලා.
පූජාට සමහර දවස්වලට තාත්තා ගැන පොඩි ඉරිසියාවකුත් හිතුණා. "අම්මා නැති වුණාට පස්සේ තාත්තා නම් රෑට ජොලියේ කඩෙන් කනවා. මම විතරක් ගෙදර උයපු බත් කනවා..." එයා හිත යටින් දුක් වුණා. තාත්තා හැමදාම රෑ වෙලා ගෙදර එන්නේ පොඩි පාර්සලයක් අතේ ගුලි කරගෙන. පූජා හිතුවේ ඒක රෑට බඩගිනි වුණොත් කන්න ගේන ඩෙසර්ට් එකක් වෙන්න ඇති කියලා.
දවසක් රෑ ලයිට් ගියා. පූජාට රෑ වෙලා හොඳටම බඩගිනි වුණා. එයා කුස්සියට ගියේ ඉතුරු වෙච්ච බත් ටිකක්වත් තියෙනවද බලන්න. ඒත් මුකුත් ඉතුරු වෙලා තිබුණේ නෑ. එතකොටයි එයාට මතක් වුණේ තාත්තා ගෙනාපු පාර්සලේ කුස්සියේ මේසෙ උඩ තිබුණා කියලා. "තාත්තා නිදි ඇති... මම මේකෙන් ටිකක් කනවා..." පූජා ඉටිපන්දමකුත් පත්තු කරගෙන හිමීට පාර්සලේ දිග ඇරියා. තාත්තා අද ගෙනාවේ මොනවද? කේක් ද? පැටිස් ද?
පාර්සලේ දිග ඇරපු පූජාගේ ඇස් උඩ ගියා. එයාගේ අතින් පාර්සලේ බිමට වැටුණා. ඒක ඇතුලේ තිබුණේ කවුරුහරි කාලා ඉතුරු කරපු මස් කටු ටිකකුයි, කර වෙච්ච පාන් කෑලි වගයකුයි, හොදි ගෑවුණු ඉඳුල් බත් ටිකකුයි විතරයි. හෝටලේ ඉඳුල් බාල්දියට දාන්න තිබුණු ජාති ටිකක් ඒකේ තිබුණේ. "දෙවියනේ... තාත්තා හැමදාම කඩෙන් කෑවා කිව්වේ මේවද?"
පූජාට දැනුණේ මහා පපුව පිච්චෙන වේදනාවක්. තමන්ගේ දුවට ගෙදර උයපු පිරිසිදු බත් ටික කන්න දීලා, වියදම් කරන්න සල්ලි නැති කමට තාත්තා කාලා තියෙන්නේ හෝටල් වල වීසි කරන ඉඳුල්. "දුවේ... ඇයි මේ කළුවරේ..." සද්දෙට ඇහැරිලා කුස්සියට ආපු සුමනසිරි, බිම වැටිලා තියෙන ඉඳුල් පාර්සලේ දැකලා ගල් ගැහුණා. "තාත්තේ..." පූජා දුවගෙන ගිහින් තාත්තාගේ කකුල් දෙක බදාගත්තා. "ඇයි තාත්තේ මට බොරු කිව්වේ? මම හිතුවේ තාත්තා රජ සැප විඳිනවා කියලා. ඒත් තාත්තා වින්දේ දුකක්නේ..."
තාත්තා දුවව නැගිට්ටවලා ඔළුව අතගෑවා. "මම කටු කාලා හරි මගේ දුවට මස් ටික දුන්නා පුතේ. මට ඒ ඇති..."
තාත්තා කියන්නේ තමන්ගේ කුසගින්න හංගගෙන දරුවන්ගේ කුස පුරවන දෙවි කෙනෙක්. ඒ ආදරේට මිලක් නියම කරන්න එපා.
(ඔබත් මේ වගේ උතුම් තාත්තෙක් ලබන්න පින් කළා නම්, ❤️ React එකක් දාන්න. තාත්තා නැති අයට බලන්න Share කරන්න)
