Experience authentic food and drinks amongst rustic surroundings in picturesque Ashtarak
200 years of Armenian authentic food and hospitality in the oldest Wine cellar A journey to a simpler time and space...
Almost 200 years tradition of authentic and tasty cooking and drinks
Reservation required
Seven generations of the Tumanyan family have lived in Tatoents house. Several hundred people from
the family that made its home here, tracing back almost two hundred years, have been influential in the politics and society of Armenia and region of Ashtarak. Zanazan, who lost her husband during the repressive Stalin period, was from a family well known for its intelligence. She made sure that all her children got a good education. Two of the children Tatik and Nazik, were geologists who worked in Yerevan. Ashot was an engineer who built several roadways. Maro was a chemist. Another son, Khachik became a physician and returned to Ashtarak after receiving his education to pass the house on to the next generation. During the 180-year history of Tatoents house, many people come and gone and various undertakings have taken place here, including the assisting of people in need. It has been the setting for interesting discussions and entertainment, especially about the arts. Three sons of Nikoghos played the tar, a traditional Armenian instrument and Ashot was also a painter. Tatoents house has always been a place where the sound of the national zurna and dhol was heard. Until recently, the oldest member of the family Tagush, the doctor's wife, had maintained the traditions and customs of the house in a wonderful way. Now their daughter, Chareta (Hripsime) and her family continue lighting the hearth of the house and serve the best Ashtarakian food and home-made wine and vodka to their guests. Chareta is always there to make sure that whoever comes knocking on the door is most welcomed.
Ճանապարհ դեպի իմ սիրելի Աշտարակ...
Տնական համով կերակուր օրիգինալ բաղադրատոմսերով արդեն 200 տարի...
Պատվիրեք նախորոք
շինության հիմքը կազմող մառանը կառուցվել է 1837թ. Թումանյան Թադևոսի /Թաթոյի/ կողմից: Ներկայիս սերնդի հիշողության մեջ այս տունը անվանվել է Թումանյան Նիկողոսի, ապա բժիշկ Խաչիկի տուն:
Գրեթե երկդարյա, հարյուրավոր անդամաներով գերդաստանը, մի քանի հարյուր անուններով, կրել է Հայաստանի և Աշտարակի քաղաքական ու սոցիալական փոփոխությունների ազդեցությունները, եղել դրանց անմիջական մասնակիցը:
Ստալինյան բռնությունների պատճառով 1937թ. ամուսնուն`Նիկողոսին, կորցրեց Զանազանը, լինելով Աշտարակի ուսումնատենչ գերդաստանի`Դոլոյենց դուստրը, բոլոր երեխաներին ուսման տվեց: Հետագայում երկրաբաններ Թաթիկն ու Նազիկը աշխատեցին Երևանում, ուսումնասիրեցին երկրի ընդերքը: Շինարար Աշոտը բազմաթիվ ճանապարհների հեղինակ դարձավ: Մարոն քիմիկ էր, իսկ բժիշկ Խաչիկը կրթություն ստանալուց հետո վերադարձավ հայրենի տուն և այն պահպանեց սերունդների համար:
Այժմ արդեն ապրում են գերդաստանի 7-րդ սերունդը կազմող երեխաները:
Տան գոյության 180 տարիների ընթացքում ամենահետաքրքիր անցուդարձերն են եղել այստեղ, հազարներով ամենատարբեր մարդիկ են մուտք գործել այս բակը: Այս տանը միշտ հովանավորվել են կարիքավորները, միշտ գնահատվել է արվեստը: Նիկողոսի երեք որդիները թառ են նվագել, Աշոտը նկարել է սիրել: Հաճախ են հնչել ազգային զուռնան ու դհոլը:
Մի քանի տարի առաջ դերևս այս տան ամենատարեցը Թագուշն էր`բժշկի կինը,որը սրբությամբ պահպանում էր Տան սովորույթները, պատշաճ ընդունելություն ցույց տալիս բոլոր նրանց, ովքեր ասում են`, ովքեր պարզապես բացում են այս տան դուռը: Այժմ այս ավանդույթը շարունակում է նրանց դուստրը Չարետան /Հռիփսիմեն/ և իր ընտանիքը, ով բացառիկ համեղ աշտարակյան կերակուրներով և տնական գինի-օղիով պատվում է այցելուներին:
Տա աստված,որ դեռ երկար հնչի այս պատերի ներսում երգն ու երաժշտությունը,իսկ հիանալի ավանդույթները շարունակողները դեռ կհասցնեն իրենցն ասել…
