28/07/2026
DAG 8 | Soms kiest de bestemming voor jou… 🇬🇷💙
Vandaag kon ik maar niet opstaan.
Niet omdat ik moe was (al hadden we gisteren ons nog wel laten gaan op de dansvloer), maar omdat opstaan betekende dat de dag begon… en dat onze cruise stilaan op haar einde liep. En daar was ik eigenlijk nog niet klaar voor. Ik wilde dat heerlijke cruisegevoel nog even vasthouden.
Toen ik de gordijnen opende, lag Santorini voor ons. Samen met enkele andere cruiseschepen dobberden we in de indrukwekkende caldera. De steile vulkanische rotsen, de witte huisjes boven op de kliffen en mooie blauwe water… Santorini blijft één van de mooiste plekken van Griekenland.
Vol goede moed namen we vroeg het tenderbootje naar de oude haven. Het plan was duidelijk: de prachtige wandeling maken van Fira naar Imerovigli, langs de rand van de caldera.
Alleen… de niet te geloven drukte besliste daar anders over.
Lange rijen aan de kabelbaan, een afgesloten ezelpad door vallende rotsblokken en duizenden dagjestoeristen en cruisepassagiers. We beseften al snel dat we meer tijd zouden verliezen met wachten dan met wandelen.
We keerden terug naar de Oceania Allura met het idee het later opnieuw te proberen. Maar eenmaal aan boord hoorden we dat de wachtrijen alleen maar langer waren geworden. Mensen vreesden hun tender of zelfs hun cruiseschip te missen. Hier en daar liepen de spanningen hoog op.
Voor ons was de keuze snel gemaakt. We bleven aan boord.
Het was een duidelijk voorbeeld van hoe overtoerisme zelfs de mooiste bestemmingen onder druk zet.
En achteraf bekeken was het misschien wel de beste beslissing van de dag.
Terwijl duizenden mensen stonden aan te schuiven, genoten wij van een bijna leeg schip. Een rustig plekje aan het zwembad, een boek, een drankje en vooral… tijd. Tijd om nog één keer volop te genieten van alles wat deze Oceania cruise zo bijzonder maakte.
's Avonds namen we plaats voor ons laatste diner aan boord. Nog één keer genieten van de verfijnde keuken in restaurant Polo. Nog één keer lachen met onze collega-reisagenten. Nog één keer proosten op een week vol ontdekkingen, bijzondere ontmoetingen en nieuwe vriendschappen.
Dankbaar voor alle plaatsen die we mochten ontdekken.
Dankbaar voor de mensen die we onderweg leerden kennen.
En vooral dankbaar dat ik deze reis mocht beleven met Lourens.
Hij kent ondertussen mijn liefde voor Griekenland. Hij ziet hoe mijn ogen beginnen te schitteren zodra de Griekse kust aan de horizon verschijnt. En misschien maakt dat deze reis nog wel mooier: dat ik een stukje van mezelf, mijn verleden en mijn passie met hem mocht delen.
Want sommige reizen brengen je naar nieuwe bestemmingen.
En andere brengen je gewoon weer een beetje dichter bij jezelf. 💙