19/01/2026
💔Afscheid van onze lieve Tosca🥲
Lieve Tosca,
Bijna dertien jaar lang was je niet zomaar een hond. Je was een deel van ons gezin. Je kwam ter wereld op 23 februari 2013, precies de dag dat wij voor de kerk trouwden. Alsof het zo moest zijn.
Als pup was je een echte ontdekkingsreiziger. Niks was hoog genoeg. Meer dan twee meter? Je sprong er gewoon overheen. En een deur in het slot, die kon je gewoon openen. Je was een slimme meid.
Je ging overal met ons mee. Op reis, op lange wandelingen en zelfs in de zetelliftjes. Thuis volgde je ons overal, altijd in ons kielzog, altijd dichtbij. En zodra de grasmachine of bosmaaier startte, stond jij klaar om erachter te lopen.
Voor onze kindjes was je een vriendin, een zachte reus die hen nooit iets kwaad zou doen. Op de camping kenden ze je als de lieve hond die eerst wat indrukwekkend leek, maar zodra iemand “Tosca” zei, veranderde je in een kwispelende knuffelbeer. Niet echt een goede waakhond 🤭.
De jaren gingen voorbij, en je lichaam begon het moeilijker te krijgen. Je heupen wilden niet meer mee, je hoorde en zag steeds minder. Tot je verlamd in je mandje lag. Tot op het laatste moment werd je omringd door liefde. Torak gaf je een laatste koekje.
Wat zullen we je missen, meid. Je aanwezigheid, je zachtheid, je trouw. Zoals Torak zo mooi zei: je bent nu bij 'opa hemel'. Zorg daar goed voor elkaar. Je blijft voor altijd in ons hart.😪
