01/03/2026
Een sterk verhaal dat ik vernam van een collega.Dit verhaal geeft weer wat heel veel mensen denken en voelen.
“ Ik ben 73. Anderhalf jaar geleden is mijn man overleden.
Sindsdien woon ik alleen in ons huis in Ranst. Een groot huis, vol herinneringen.
In het begin ging het wel. Je houdt je sterk. Je leert alleen eten, alleen slapen, alleen opstaan.
Maar wat me het meest weegt, is niet het alleen zijn op zich …
het is dat ik mijn vreugdemomenten met niemand meer kan delen.
Een mooie dag in de tuin.
Een grappige opmerking op tv.
Een herinnering die plots opkomt.
Je draait je om… en niemand is daar.
Het huis vraagt elk jaar meer van mij:
onderhoud, herstellingen, poetsen, kosten.
En het gekke is: ik leef nog maar in een paar kamers.
Boven kom ik nauwelijks.
Van de tuin geniet ik minder en minder, terwijl hij me vroeger zoveel plezier gaf.
Zorg heb ik vandaag nog niet nodig.
Maar ik weet ook: dat kan snel veranderen.
Ik heb al gedacht aan een appartement.
Maar eerlijk? Dan ben ik opnieuw alleen.
Iedereen heeft daar zijn eigen drukke leven …. en dat van mij is stil geworden.
Wat ik mis, is niet luxe.
Wat ik zoek, is samen.
Samen een apero.
Samen eens op uitstap.
Samen een verjaardag vieren.
Of gewoon: mensen die begrijpen hoe het voelt om een partner te missen.
Lotgenoten die sneller klaarstaan met een luisterend oor.
Mijn dochter doet ontzettend haar best.
Maar zij draagt ook haar eigen leven:
een dochter van 11 die hulp nodig heeft met school,
en hobby’s zoals volleybal en dans die haar agenda vullen.
Ik wil voor haar geen zorg zijn.
Ik wil opnieuw leven, niet wachten.
Daarom kijk ik al een hele tijd naar wonen in een assistentiewoning.
Niet omdat ik ‘zorg nodig heb’.
Maar omdat ik verbondenheid nodig heb.”
De foto is fictief owv privacy- redenen.