28/05/2025
Lieve, liefste L.,
Ik weet nog goed, nadat jouw allereerste individuele begeleiding achter de rug was dat ik naar jouw mama stuurde: “Als ze zichzelf toch maar eens kon zien hoe dat wij haar zagen.”
Jammer genoeg denk ik niet dat dat ooit echt gelukt is.
Als ik naar jou keek, dan zag ik een jonge, mooie en creatieve vrouw die zoveel talent had. O zoveel lieve L. Je had meer dan alles in jouw mars om hier te mogen zijn. Om hier te mogen bestaan. In al jouw schoonheid.
Maar toch ging het niet. Toch lukte het je niet. Ondanks je zoveel, om niet te zeggen, alles, geprobeerd hebt om het wel te doen lukken. Want dat is wie jij bent. Een echte doorzetter!
Lieve L., ik heb jou ooit een keer echt opgelucht en bijna écht gelukkig mogen zien. Ik vergeet nooit meer hoe je toen de praktijk binnenkwam. En eerst was ik voor de eerste keer echt blij dat ik jou gelukkig zag. Maar al snel bekroop me een gevoel waarvan ik meteen wist… ze is gelukkig om een reden die ik niet wil horen.
Want ik geef het toe lieve L., ik vind het tot op de dag van vandaag nog altijd enorm moeilijk. Ik leg me neer bij jouw keuze, omdat het die van jou is. Helemaal en enkel die van jou zelf. Maar toch gaat er geen dag voorbij dat ik niet denk: als ik nu dit, of als we nu maar dat, of kunnen we niet nog dit, … . Maar je was duidelijk. Je was al zo lang duidelijk. En je hebt het me 100 keer gezegd: nee Goele, we kunnen niet nog meer. IK kan en wil niet nog meer. En die woorden probeer ik vast te houden. Maar het voelt voor mezelf aan als falen. Ik heb niet dat steentje kunnen verleggen dat ook jou had kunnen helpen en dat doet verdomme zoveel zeer!
Ik heb de laatste maanden ook een glimp mogen opvangen van de andere L. De L. die zich nog wou openstellen om haar tijd hier nog een zinvolle invulling te geven. Heel plichtsbewust, zoals we jou kennen, deed je elke week de oefening die ik de laatste maanden wekelijks bleef meegeven en herhalen. Je moest op zoek naar lichtpuntjes! En mijn God, wat heb je die nog gevonden. Ik kan niet dankbaarder zijn.
Koesterde ik ergens hoop? Hoop dat die lichtpuntjes genoeg gingen zijn om jou hier te houden? Ik zou liegen als ik zei dat het niet zo was. Maar buiten dat, ben ik zo enorm blij dat je gedaan hebt wat je in die laatste tijd gedaan hebt.
Ik weet ook dat de laatste tijd onze band misschien minder professioneel was als therapeut en cliënt. Maar sommige situaties overstijgen alle vormen van professionaliteit. Ik ben blij dat ik gedaan heb wat ik gedaan heb en nog meer van L. mocht zien dan enkel zuiver de therapeut - cliënt band.
Om het in ‘Marcske’ zijn woorden te zeggen: L., het was zo’n ongelofelijke eer om met jou te mogen werken. Om jou te mogen kennen. Om door jou uitgekozen te worden als coach. Ik ben dankbaar. Dankbaar om, en laat net dit de omgekeerde wereld zijn, alles wat jij mij leerde.
Zelfs bij het geven van jouw diagnoses bij mezelf 😉.Ik heb de kans gekregen om 3,5 jaar samen met jou op pad te mogen gaan. Zelf had ik dit zo graag anders gezien, maar dit alles heeft nooit gegaan om wat ik wil. Enkel en alleen om jouw gevoel en jouw strijd. Die je zo dapper gestreden hebt. Ik troost me dat je het einde hebt gekregen waar je zelf zo hard voor gestreden en gevochten hebt. En ik weet: “Elk einde is een nieuw begin.”
Lieve, liefste L.:
Zorgzaam, empathisch, lief, mooi, plichtbewust, trouw, eerlijk, loyaal, … zoveel woorden die mij altijd aan jou zullen blijven herinneren.
Van hart tot hart.
Ik Zal Jou Altijd Missen. IZJAM!
Tot ooit lieve L.!
Bij elke kikker zal ik schrikken, bij elke vlinder zal ik aan jou denken.
Sla nu jouw mooie vleugels uit L. Je hebt het verdiend. Ik wens jou de aller - allermooiste reis toe.
Ps: Dit zelfgetekende hart gaf je me nog met de feestdagen. - Wat mag getuigen van jouw enorme talent! - Het had voor mij, voor ons, een heel speciale boodschap: “Wat dan ook, volg jouw hart Goele, altijd!” En… die neem ik mee. Voor altijd.
Alle liefs,
Goele
