15/04/2026
🇮🇹 🎙️ Alessandro Nesta:
“Babai im punonte në hekurudhë, ndërsa nëna ime ishte amvise. Ishim një familje e thjeshtë nga Collevechio, një qytet i vogël në Rieti, Itali. Aty filloi gjithçka… historia e një djali që nuk ëndërronte asgjë më shumë sesa një top për ta ndjekur.
Një pasdite në vitin 1984, babai im mori vëllain tim të madh, Fernando, për ta regjistruar në një shkollë futbolli. Unë fillova të qaja sepse ndihesha i përjashtuar, kështu që babai im u detyrua të paguante edhe 30 mijë lire të tjera për të më regjistruar edhe mua, edhe pse isha vetëm tetë vjeç.
Disa muaj më vonë, skauti i Romës, Francesco Rocca, na kontaktoi. Nuk i kushtuam shumë vëmendje, sepse e gjithë familja ime ishte tifoze e Lazios. Por surpriza erdhi disa ditë më vonë, kur presidenti i Romës, Dino Viola, trokiti në derën e shtëpisë sonë. Ai vendosi dhjetë milionë lire në tavolinë, një shumë e madhe për atë kohë, dhe tha:
‘E duam djalin tuaj te Roma’.
E mbaj mend ende fytyrën e babait tim kur u përgjigj me vendosmëri:
‘Djali im me fanellën verdhekuqe? E pamundur… më mirë vdes para se të ndodhë kjo!’
E pashë me besimin e një fëmije që e kupton çfarë do të thotë besnikëri dhe i thashë:
‘Jam me vendimin tënd, babi’.
Më pas ai më pyeti:
‘A e do Lazion?’
U përgjigja pa hezitim:
‘Po… është ëndrra ime’.
Më kujtohet kampi i San Basilios, ku isha një nga 300 fëmijë, vetëm nëntë vjeç. Në fillim luaja në mesfushë dhe madje provova edhe si krah i djathtë. Më provuan si mbrojtës qendre… dhe aty e gjeta veten vërtet.
Në pranverë u stërvita me trajnerin Mimmo Caso. Ai ishte shumë kërkues, i vëmendshëm ndaj çdo detaji dhe i ashpër si me veten ashtu edhe me lojtarët. Prej tij mësova si të lexoj hapësirat dhe si të luaj mbrojtje zonale. I detyrohem shumë.
Dhe nuk do ta harroj kurrë herën e parë kur mbajta shiritin e kapitenit të Lazios… ende më kapin emocionet kur e kujtoj atë moment. Ëndrra ime ishte të qëndroja përgjithmonë te Lazio, të vazhdoja karrierën me atë fanellë blu qielli. Por futbolli nuk i respekton gjithmonë ndjenjat. Klubi kishte nevojë për para dhe unë duhej të largohesha.
Nuk përfundoi ashtu siç doja… por dashuria nuk mbaroi kurrë. Sa herë që shikoj qiellin kujtoj ngjyrat e Lazios, dhe ato do të mbeten gjithmonë në zemrën time.” 💙