17/03/2026
Til øll sum ikki vóru har á degnum, og tey sum leingjast aftur at hoyra tey vøkru orðini, ið vórðu løgd fram tá, vilja vit gjarna deila grækarismessu-taluna, ið varð hildin av Meinhardt Jacobsen á grækarismessuhaldinum í síðstu viku.
-----------------------------------------------------------------------
Góðu tit øll,
góðu føroyingar í Århus.
Í dag eru vit savnað her í Áarstovu.
Ikki ímillum háborðin fjøll. Ikki umgyrd av føroyska váranganum.
Men kortini á einum staði, har føroyingar búðleikast.
Og tað er nakað serstakt við hesum.
At ein lítil partur av Føroyum kann liggja her millum danskar villavegir og rekkjuhús.
Í dag er Grækarismessa.
Dagurin, tá tjaldrið aftur setist á klettarnar.
Ikki her í Åbyhøj. Men heima í Føroyum – har fann tað aftur grót undir fótunum.
Og vit kenna tað.
Tí hóast vit sita her í Åbyhøj, so rørist nakað í okkum.
Várið gerð ikki ógvusliga vart við seg.
Tað kemur líðandi. Við líggjum vindi.
Og hugurin at ferðast eitt sindur longur vestur í hav er farin at vaksa.
Og tá kórið um eina løtu syngur “Vár við líggjum vindi”,
so syngja vit ikki bara um ársơðina.
Vit syngja um løtuna, har hjartað byrjar at venda sær móti kleƫnum –
vit kenna rákan av vestanvindinum, longu áðrenn vit vita av ơ sjálvi.
---
Tjaldrið er ein egin fuglur.
Tað kemur aftur á hvørjum árið.
Ikki við braki og stórum dramatikki – men við einum snjøllum málið, sum allir føroyingar kenna.
Tað lendir á kleƫnum, og gongur runt í łørðuni á sínum eyðkendu reyðu beinum og letur kensluna
av at verða komin heim, breiða seg út í minstu fjarðaspísjarnar.
Men tjaldrið hevur eisini verið burtur.
Tað hevur flogið langt.
Tað hevur ligið veturin av í fjarskotnum londum. Við strendurnar í Evropa, ja summi í hitanum í
Afrika.
Men tjaldrið kemur altíð aftur.
Og vit kenna øll júst hettar.
Vit eru farin í útlegd.
Summi í lestrarørindum.
Onnur í arbeiðsørindum.
Og onnur bara tí at lívið førdi okkum henda vegin.
Og knappliga sita vit her – í fjálgu Áarstovu í Åbyhøj – og halda Grækarismessu.
Her sita ung lesandi, sum kanska nýliga eru komin til Århus.
Og her sita eisini vit, sum hava búðleikast her so leingi, at vit kenna hvørja gøtu í býnum.
Men hóast árini ganga, so er eitt, sum ikki broytist.
Tá várið nærkast, so vaknar ein kensla, sum er torfør at forklára.
Ein lítil longsul.
Ikki bara eftir sól og hita.
Men eftir anganum av sjógvi. Eftir anganum frísku føroysku luftini.
Eftir einum útsýni, har fjøllini standa rundan um teg, sum gamlir vinir.
Her í Danmark er eisini nógv vakurt.
Men tað er ikki heilt tað sama sum at standa á einum fjallatoppið og hugsa:
“Eg skuldi kanska fari omanaftur nú … men bíði eina løtu - eg gangi líka eitt sindur longur.”
---
At vera føroyingur í Føroyum er lætt.
Har nýtist tær ikki at forklára.
Tú ert bara ein partur av samleikanum.
At vera føroyingur í Danmark er eitt sindur øðrvísi.
Her verða vit eitt sindur meira greið yvir, hvørji vit eru.
Vit mugu stundum forklára, hvat Føroyar eru.
Hví vit tosa føroyskt.
Hví vit halda fast í okkara siðir og okkara mentan.
Og júst tá kennur tú, at samleiki ikki er nakað, tú leggur frá tær, tá tú flytur.
Tú tekur hann við tær.
Sum eitt slag av ósjónligum viðføri.
Og so hendir nakað áhugavert.
Tú verður eitt sindur bæði og.
Tú lærir at liva í tveimum mentanum.
Tú hevur vinir her og familju har.
Tú fylgir við bæði í donskum og føroyskum tíðindum – og ert stundum eitt sindur í iva um, hvørjar
politikarar tú skalt vera mest frustreraður av.
Men tað merkir eisini, at tú verður ein brúgv.
Ímillum lond.
Ímillum mentanir.
Ímillum fólk.
Og tað er kanska eisini ein lítil partur av tí, sum Føroyingafelagið her í Århus er.
Ein brúgv, har Føroyar kennast nær – sjálvt um landið er nógvar hundrað kilometrar burtur.
---
So ímeðan tjaldrið nú lendir á klettnum heima í Føroyum, so sita vit her í Áarstovu í Åbyhøj.
Men kanska er frástøðan ikki so stór, sum hon sær út á kortinum.
Tí Føroyar eru ikki bara eitt stað á jarðarklótini. Eitt sandkorn í stóra alhavinum. Føroyar er heim.
Og heim er tað føroyska málið.
Heim eru teir føroysku sangirnir.
Heim er tað vit hava í felag.
Ein kensla av at hoyra til.
---
Várið er júst byrjað.
Ljósið gerst bjartari.
Dagarnir gerðast longri og heitari.
Fyri løtu síðani sungu vit í felag:
Úr øllum ættum koma vindar,
tó ættin ein mær dámar best,
hon fór ímillum fjallatindar,
har sum eg havið vinfólk flest
Og tað er ein vøkur mynd til okkum sum eru samlað her.
So fer heimlongsulin vestur í hav av álvara at gerða vart við seg.
Og vit fara at hugsa, at tað verður gott at koma heim ein túr í summar.
- Og onnur hugsa at tað verður gott at flyta heim aftur.
So lat okkum taka ímóti várinum.
Lat okkum gleðast um samleikan.
Og lat okkum minnast, at hvørja ferð tjaldrið lendir á klettunum,
so er tað eisini ein áminning til okkum
At eisini vit altíð hava eitt heim at venda aftur til.
At Í dag hevur vesturættin ført okkum saman her.
Góða Grækarismessu!
