30/08/2026
Noche en Vela ✨
Gisteren trokken we naar Noche en Vela.
We keken mensen.
We keken kerken en beelden.
We keken kunst.
We keken cultuur.
En vooral… we keken onze ogen uit. 😍
Zoveel mensen op de been. Zoveel drukte, zoveel lawaai rondom ons.
En toch wilde ik blijven.
Wat is het eigenlijk vreemd om vanuit de rust van onze berg plots midden in zo’n woelige mensenmassa te stappen.
De afgelopen maanden heb ik iets geleerd:
RUST IS FIJN.
Heel fijn zelfs. 😂
Maar gisteren mocht het even anders.
Tijdens Noche en Vela openen musea en kerken hun deuren. Overal klinkt muziek, zijn er optredens en wordt er van alles georganiseerd voor groot en klein.
Rond 1 uur duiken we met onze gasten een expositiegebouw binnen.
Onze gast Sandra herinnert zich dat ze hier, jaren geleden tijdens Noche de Vela, een prachtig pianoconcert heeft bijgewoond.
“Maar waar was dat ook alweer?”
Geen idee. 🤷♀️
Iets met een binnenplein…
Tja. In Málaga zijn er nogal wat gebouwen met een binnenplein. 🤣
Op de eerste verdieping zijn twee gangen. Eentje richting een patio.
En jongens… wat een monstera’s!
Monsters van monsteras. 🌿🤣
We lopen terug van de patio wanneer er plots een gigantische meute mensen op ons afkomt.
Wij kijken elkaar aan.
“Die mensen kwamen precies stappenhalf zè!”
Voor de niet-West-Vlamingen: dat betekent zoveel als met gezette tred, goed doorstappend. 😂
“Pedro… er is toch iets dat wij daarstraks niet gezien hebben?”
En ja hoor.
Niet veel later horen we het geslaffer van tientallen voeten alweer onze richting uit komen.
We wijken uit naar een andere zaal.
Onze gasten gaan richting toilet en wij lopen elkaar even mis.
In die zaal hangen prachtige schilderijen.
De zee staat centraal.
El Mar. 🌊
Ik sta ergens achteraan wanneer plots een groep dames GELOPEN binnenkomt.
Ik schrik me een ongeluk. 😂
Ze komen recht onze richting uit en voor we goed en wel beseffen wat er gebeurt, staan Pedro en ikzelf letterlijk in een hoekje geduwd.
Onze gasten?
Nergens te bespeuren.
Aan de ingang staat ondertussen een enorme massa volk.
Misschien staan ze daar ergens tussen.
En dan begint de muziek.
Prachtige muziek.
De dames beginnen te dansen.
Waaiers in de hand.
Geen wilde bedoening, maar een rustige, sierlijke dans.
En voor we het goed en wel beseffen…
staan wij midden in een voorstelling.
Ik blijf staan en film, gewoon omdat ik zelf compleet verrast en onder de indruk ben van wat er gebeurt.
Niemand van ons wist dat dit eraan kwam.
Ik krijg er echt kippenvel van.
Zo mooi.
Zo onverwacht.
Zo intiem.
En ergens denk ik:
Dit is dus waarom je soms gewoon moet blijven, ook als de rust van je berg zoveel makkelijker voelt.
Later genieten we nog van een drankje op een terras.
Leuke muziek.
Een gezellige kroeg.
Mensen overal.
En rond 3 uur ’s nachts komen we met onze gasten weer aan op de berg.
Wat een zalige avond. ❤️
Lekker gegeten, veel gezien, veel gelachen en vooral genoten.
En dan bedenken we ons ineens…
“O ja… wij hebben morgen om 9.30 uur ontbijt afgesproken met onze andere gasten.” 🤣🤣
Hadden we dit op voorhand geweten, dan hadden we gewoon een brunchke voorgesteld.
Want nachten tot 3 uur en ontbijten om 9.30 uur…
Daar zit duidelijk nog wat groeimarge in bij onze nieuwe Spaanse levensstijl. 😂
Pedro y Lina te llevan 🇪🇸❤️
P.S: de originele kan ik niet plaatsen
