16/10/2026
6 maanden Casa Azafranes.
En eerlijk… als iemand ons een week voor de opening had gezegd wat er allemaal ging gebeuren, dan hadden we waarschijnlijk eens goed gelachen. Of toch vooral zenuwachtig gelachen. 😂
Want een week voor de eerste gasten kreeg ik het plots Spaans benauwd.
Niet van de warmte hé.
Van de gedachte:
“Wat hebben wij eigenlijk gedaan?” 🤣
Geen horeca-ervaring.
Nooit voor een groep mensen gekookt.
En dan ineens een B&B waar mensen komen logeren, ontbijten, aperitieven én blijkbaar ook graag bij ons aan tafel blijven hangen.
“Schat… kunnen wij dit eigenlijk wel?”
“Schat… gaan die mensen dat eten lekker vinden?”
“Schat… zijn we niet een klein beetje ambitieus geweest?”
Enfin… veel vragen.
We hadden vooral geen antwoorden. 😂
Dus hebben we maar gedaan wat we blijkbaar goed kunnen…
Springen.
Zonder reddingsvest.
Vol het diepe in.
En weet je wat er dan gebeurt?
Dan komen die eerste gasten.
Ze eten.
Ze slapen.
Ze ontbijten.
En dan zeggen ze dingen waarvan wij elkaar stiekem aankijken van…
“Hebt ge dat gehoord?” 😳😂
Sommigen bleven wat langer en schoven na hun eerste ontbijt gewoon nog eens aan voor een diner.
En daarna nog eens.
Ons oorspronkelijke plan?
Drie diners per week.
Hahahaha. 🤣
Dat plan heeft ongeveer even lang standgehouden als onze gedachte dat we het hier allemaal rustig aan zouden doen.
Mensen schoven graag bij ons aan tafel.
Dus kwamen er diners, tapasplanken, suggesties van het moment en vooral heel veel experimenten uit onze keuken.
En dan begonnen de schrijfsels van onze gasten binnen te komen.
En amai…
Dat zijn de dingen die je bewaart.
Niet omdat ze zeggen dat het lekker was.
Maar omdat er woorden tussen stonden als:
verrassend.
gedurfd.
vernieuwend.
gastronomisch.
Wij?
Twee Belgen die zes maanden geleden nog stonden te twijfelen of ze wel genoeg konden koken. 😂
Dat doet iets met een mens.
Het geeft goesting.
Nog meer goesting.
En misschien ook een klein beetje overmoed… maar dat nemen we er dan maar bij. 😝
Het seizoen loopt stilaan op zijn einde en wij kijken eigenlijk nu al uit naar volgend jaar.
Want ondertussen zit ons hoofd alweer vol ideeën.
Over eten.
Over tafelen.
Over nieuwe smaken.
Over dingen die we nog nooit geprobeerd hebben.
En die gaan we dus gewoon proberen.
Want dat is misschien wel wat we hier ontdekt hebben:
Je hoeft niet alles al te kunnen.
Je moet soms gewoon durven beginnen.
En af en toe eens denken:
“Ach ja… we zien wel.” 😂
Volgend seizoen gaan we dus nog een beetje verder.
Met een buitenkeuken.
Een tuinCAFE.
Een ruimte voor yoga en massage.
En waarschijnlijk nog een paar ideeën waarvan we vandaag zelf nog niet weten dat we ze gaan krijgen. 🤣
Spannend?
Zeker.
Maar zonder een beetje adrenaline…
hebben Pedro en Lina precies nooit echt geleefd. ❤️
En aan iedereen die hier de voorbije zes maanden aan tafel zat, iets schreef, iets vertelde, terugkwam of ons gewoon dat ene compliment gaf waardoor we die avond met een glimlach naar bed gingen…
gracias.
Jullie hebben ons niet alleen laten weten dat het lekker was.
Jullie hebben ons laten voelen dat we misschien toch op de juiste plek zijn gesprongen. ❤️
Pedro y Lina te llevan... en we nemen jullie graag mee op de rest van dit avontuur. 🇪🇸
