08/04/2026
Soms schrijft het leven een verhaal dat groter is dan jezelf. ✨
Twintig jaar geleden zei ik tegen mijn vader:
“Ooit schrijf ik een boek.”
Hij lachte en zei: “Dan moet je wel wachten tot ik er op een dag niet meer ben.”
Acht jaar geleden nam ik afscheid van hem.
En nu…
viel de proefdruk van mijn boek op de mat bij mijn redactrice.
Samen pakten we het uit.
Ik werd stil.
Woorden die ooit alleen van mij waren, kregen ineens een vorm. Gewicht. Bestaan.
Gisteren zat ik met een vriendin aan tafel.
Ik liet haar de video zien van mijn boek—mijn proefdruk, in de handen van mijn redactrice.
En op de achtergrond… speelde precies dat liedje.
Het lied dat ik had gekozen bij zijn afscheid: The Boxer van Simon & Garfunkel.🥹
Kippenvel. Overal.
Alsof alles samenkomt.
Alsof hij, ergens, even meekijkt.
Dit is geen toeval. Dit is mijn verhaal dat eindelijk geschreven is. 🤍
✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨
Sometimes life writes a story that is bigger than yourself. ✨
Twenty years ago, I said to my father:
“Someday I will write a book.”
He laughed and said: “Then you’ll just have to wait until one day I’m no longer here.”
Eight years ago, I said goodbye to him.
And now…
the proof copy of my book landed on my editor’s doormat.
We unpacked it together.
I fell silent.
Words that were once mine alone suddenly took shape.
Weight. Existence.
Yesterday, I sat at the table with a friend.
I showed her the video of my book—my proof copy, in my editor’s hands.
And in the background… exactly that song was playing.
The song I had chosen for his farewell: The Boxer by Simon & Garfunkel.🥹
Goosebumps. Everywhere.
As if everything is coming together.
As if he, somewhere, is watching along for a moment.
This is no coincidence. This is my story that has finally been written. 🤍
✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨
Manchmal schreibt das Leben eine Geschichte, die größer ist als man selbst. ✨
Vor zwanzig Jahren sagte ich zu meinem Vater:
„Eines Tages werde ich ein Buch schreiben.“
Er lachte und sagte: „Dann musst du eben warten, bis ich nicht mehr da bin.“
Vor acht Jahren habe ich mich von ihm verabschiedet.
Und jetzt …
lag das Probeexemplar meines Buches vor der Fußmatte meines Lektors.
Wir packten es gemeinsam aus.
Ich verstummte.
Worte, die einst nur mir gehörten, nahmen plötzlich Gestalt an. Gewicht. Existenz.
Gestern saß ich mit einer Freundin am Tisch.
Ich zeigte ihr das Video meines Buches – mein Probeexemplar in den Händen meines Lektors.
Und im Hintergrund … lief genau dieses Lied.
Das Lied, das ich für seinen Abschied ausgesucht hatte: „The Boxer“ von Simon & Garfunkel. 🥹
Gänsehaut. Überall.
Als ob alles zusammenpasst. Als ob er irgendwo einen Moment lang zuschaut.
Das ist kein Zufall. Das ist meine Geschichte, die endlich geschrieben wurde. 🤍
✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨
A veces la vida escribe una historia que te trasciende. ✨
Hace veinte años le dije a mi padre:
«Algún día escribiré un libro».
Él se rió y dijo: «Entonces tendrás que esperar hasta que un día ya no esté».
Hace ocho años me despedí de él.
Y ahora…
La prueba de imprenta de mi libro llegó al felpudo de mi editor.
La abrimos juntos.
Me quedé en silencio.
Palabras que antes eran solo mías de repente cobraron forma. Peso. Existencia.
Ayer me senté a la mesa con una amiga.
Le mostré el video de mi libro: la prueba de imprenta, en manos de mi editor.
Y de fondo… sonaba exactamente esa canción.
La canción que había elegido para su despedida: «The Boxer» de Simon & Garfunkel. 🥹
Piel de gallina. Por todas partes.
Como si todo encajara.
Como si él, desde algún lugar, estuviera observando por un instante.
Esto no es una coincidencia. Esta es mi Después de todo, escribe sobre la historia de la trasciende. ✨
Hace veinte años le dije a mi padre:
«Algún día escribiré un libro».
Él se rió y dijo: «Entonces tendrás que esperar hasta que un día ya no esté».
Hace ocho años me despedí de el.
Y ahora...
La prueba de impresión de mi libro llegó al felpudo de mi editor.
La abrimos juntos.
Me quedé en silencio.
Palabras que antes eran solo mías de repente cobraron forma. Peso. Existencia.
Ayer me senté a la mesa con una amiga.
Le mostré el video de mi libro: la prueba de imprenta, en manos de mi editor.
Y de fondo… sonaba exactamente esa canción.
El hábito de elegir para su despedida: «The Boxer» de Simon & Garfunkel. 🥹
Piel de gallina. Por todas partes.
Como si todo encajara.
Como si él, desde algún lugar, estaría observando por un instante.
Esto no es una coincidencia. Esta es mi historia, que por fin ha sido escrita. 🤍