18/04/2026
💢 50 💢 Even terug naar…
Natuurlijk moeten we het ook hebben over het jaar 2002. Het staat in ons geheugen gegrift. Op 9 september van dat jaar, voltrok zich hier, in de Gard, een ramp. Drie dagen regenval veroorzaakte de grootste overstroming in 50 jaren.
Ook wij zijn ondergelopen en hadden enorm veel schade. Caravans en auto's meegenomen door de stroom. In heel de streek de Gard vielen wel meer dan 20 slachtoffers. Kortom een ramp!
Maar we willen niet al te lang stil blijven staan bij de ramp zelf. Het overstromen duurde uiteindelijk nog geen twintig minuten — zo snel ging het. Maar wat er daarna gebeurde, dat staat misschien nog wel dieper in ons geheugen gegrift.
Zondag avond 8 september, werden we, een veertigtal kampeerders en wij, door de gemeente opgevangen in het klaslokaal van de plaatselijke school. Vanaf daar zagen we, die maandagmorgen, het water stijgen en weer zakken. Toen het eenmaal voldoende gezakt was en we terugkeerden naar de camping, konden we onze ogen niet geloven.
Overal chaos. Caravans en auto’s op elkaar gestapeld, takken en boomstammen verspreid over het terrein, omvergerukte p***n, mobile homes die van hun plaats waren geslagen. Het was één grote ravage.
Iedereen ging meteen op zoek — naar zijn caravan, zijn camper, naar persoonlijke spullen die misschien nog te redden waren. Maar veel was er niet meer over. Toen de eerste schrik wat was weggeëbd, kwam er langzaam weer structuur. Er moest van alles geregeld worden: schade opnemen voor de verzekeringen, contact met de ANWB, inventariseren wat nog bruikbaar was.
En tegelijk gebeurde er iets bijzonders. Mensen begonnen elkaar te helpen. Zonder overleg, zonder plan — gewoon vanzelfsprekend. Samen zoeken, samen opruimen, samen proberen iets terug te vinden van wat er was en vooral ook samen dankbaar dat het niet erger was geweest.
Ondertussen kwamen er vanuit het dorp mensen langs met eten en drinken. Er werd voor iedereen gezorgd. Die twee dagen stonden volledig in het teken van saamhorigheid, dankbaarheid en hulpvaardigheid. Iedereen deed wat hij kon. Dorpsbewoners boden slaapplekken aan, kookten maaltijden, en hielpen met opruimen terwijl ze zelf ook schade hadden.
Na twee intense dagen kwam op woensdag de bus van de ANWB om de gestrande Nederlanders weer naar huis te brengen. Daarmee leek een hoofdstuk afgesloten — maar wat daarna gebeurde, hadden we ook niet kunnen voorzien.
In Nederland werd door een aantal kampeerders een actie opgezet. In februari kwam een groep vrijwilligers een week lang helpen om alles weer op te bouwen. Belangeloos, gedreven en vol inzet. Er werd schoongemaakt, geschilderd, gebouwd, elektriciteit hersteld — werkelijk van alles.
Het werd een week van verbinding, van samenwerken, van samen lachen, samen eten, samen weer 'onze' camping nieuw leven inblazen. Het was een prachtweek!
Wat misschien nog wel het meest bijzonder is: veel mensen die deze ramp hebben meegemaakt, zeggen achteraf dat ze het — hoe heftig ook — voor geen goud hadden willen missen. Het was zo’n ingrijpende gebeurtenis, zo intens beleefd samen, dat het hen voor altijd heeft verbonden. Tot op de dag van vandaag wordt erover gesproken. Niet alleen over de angst en de schade, maar juist over de warmte, de hulp en de saamhorigheid die eruit voortkwamen.
We zijn door deze gebeurtenis niet afgeschrikt. Integendeel — we zijn er sterker en wijzer uitgekomen. We hebben veel geleerd, zijn een ervaring rijker en ook alerter en beter voorbereid dan ooit. We hebben geleerd wat het betekent om trouwe kampeerders en echte vrienden te hebben. En misschien nog wel belangrijker: we hebben gezien hoe mensen zijn wanneer het erop aankomt.
Samenwerking. Zorg voor elkaar. Saamhorigheid.
Dat is wat het meest is bijgebleven.🧡
