Quel est le site Web ?

https://www.facebook.com/765352993576634/

Montagne d'Or

Op deze pagina vertellen wij over ons leven in Frankrijk. Wij zijn in maart 2016 vertrokken naar Frankrijk Deze vakantiewoning biedt u alles. Clement.

Zonaanbidders trekken in de vakantie naar exotische oorden, maar natuurliefhebbers zoeken het dichter bij huis. Frankrijk biedt de mooiste plekken en vakantiehuizen in adembenemende natuur. Fantastische uitzichten, mooie fiets- en wandelroutes. Ons huis ligt op ongeveer 650 meter hoogte. De bergen in de omgeving reiken tot 1200 meter. In de uitgestrekte bossen ziet u regelmatig reeën, vossen, wild

e zwijnen en talrijke roofvogels. Er stromen vele kleine riviertjes, soms uitmondend in prachtige watervallen. Er zijn dan ook veel wandel- en fietsroutes. De bloemenpracht in voorjaar en zomer is overweldigend. Ook de herfst biedt prachtige kleuren. Kleine middeleeuwse dorpjes liggen als rode vlekken in het open landschap. Daarom is deze plek een must voor vele natuur/cultuur liefhebbers. Ons dorpje ligt in het ongerepte landschap van de Montagne Bourbonnaise, het zuidoosten van de Allier. Het huis zit aan de GR3A. Daarnaast zijn er prachtige rondwandelingen te maken. Ook zijn er vele fietsmogelijkheden over kleine asfaltweggetjes, waar nog nauwelijks auto’s rijden. De hoogteverschillen zijn wel pittig. Een manege in de buurt biedt de mogelijkheid van prachtige tochten vanaf 1 uur tot meerdaagse tochten. Vanaf La Verrerie zijn ook kleine tochtjes met de huifkar te maken, o.a. naar de bisons, die hier vrij rondlopen. In Mayet de Montagne kan gezwommen worden in een meertje, evenals bij het nabijgelegen St. Het Lac de Villerest (20 km) is een prachtig stuwmeer met een rustig en groot zandstrand. Behalve zwemmen kun je er ook waterfietsen. In Loge des Gardes is een knus skigebied met vier liftjes en een bobsleebaan. Er zijn tientallen kilometers langlaufroutes uitgezet door de prachtige bossen. Hier geen wintersportdrukte, maar rust, natuur en lage prijzen. In Marcigny kun je heerlijk canoën en op 3 km van onze herberg vind je het Parc d'Aventure, waar je als een aapje van boom naar boom kunt slingeren.

31/05/2026

Update: alle kleine beetjes helpen

Lieve familie, vrienden en volgers,

Wat was het warm deze week. Beetje bij beetje werd het steeds warmer. Gisteren hebben we de boel zo veel mogelijk dicht gedaan. Anja ging in de ochtend even wandelen buiten en in de avonduren. Binnen kun je ook rondjes lopen en dat was een stuk aangenamer. Beetje bij beetje heeft ze het aantal stappen per dag weer verhoogd. Van de week heeft ze op de loopband, want die is vlak, getest hoe lang ze het volhoudt. Na een half uur was ze er wel klaar mee. Het is echt lang geleden dat ze zo lang kon lopen. Wellicht heeft het stoppen met roken hier ook wel mee te maken. Dat is nu een half jaar geleden en we denken zelden meer aan een sigaret.

Jacqueline is deze week weer met Paul aan de slag gegaan. Ze hebben de trapleuning goed vast gemaakt. Jacqueline had dit eerder alleen gedaan, maar de bevestigingen waren niet stevig genoeg. Het leek haar handiger om deze klus met Paul af te maken. En daarna hadden ze nog tijd over om hittebestendige platen aan het plafond te maken boven de kachel. Niet dat de kachel nog aan gaat, maar we hopen voor de winter de woonkamer af te hebben. Dit zal ook beetje bij beetje gaan. Paul komt voorlopig één ochtend in de week. Daar zijn we heel blij mee.

Vandaag gaan we genieten van de afkoeling. De zon is nergens meer te bekennen. Anja gaat vandaag weer koken. Ook dat doet ze beetje bij beetje. En uiteindelijk is het toch fijn dat Jacqueline aan tafel mag aanschuiven.

Wij wensen jullie een fijne zondag. Tot de volgende update

24/05/2026

Update : kort weerzien

Lieve familie, vrienden en volgers,

Enkele weken geleden kreeg Kevin te horen dat hij deze zomer niet naar Frankrijk komt voor zijn werk. We vonden dit erg jammer voor hem en daarnaast hoopten we dat Anja dan in staat was geweest om hem op te zoeken. Dit gaat dus niet door. En snel daarna belden Kevin op om te vertellen dat hij zijn caravan zou komen ophalen. De caravan stond in de schuur van onze vrienden.

Kevin vroeg op ons verzoek of een collega van hem zin had om mee te gaan, want het zou nog een lastige klus worden om de caravan eruit te krijgen. Wij hadden geregeld dat Paul, onze klusjesman, ook zou helpen. Dan zou het wel moeten lukken. Toen kwam de uitdaging omtrent de auto met trekhaak.

Zelf heeft Kevin een mooie auto, maar zonder trekhaak. Zijn collega die mee kwam is heel handig met auto's, maar hij twijfelde of zijn auto met caravan de rit naar Nederland het zou trekken. Kevin stelde voor om dan met onze auto met trekhaak naar Nederland te gaan, maar dan moest de auto nog terug. Normaliter zijn er wel gegadigden die dit willen doen, maar we kwamen erachter dat Anja juist alleen in deze auto voorlopig lekker kan zitten of rijden. De andere auto is te laag en de camper te hoog. Kevin besloot om bij zijn vader aan te gaan kloppen. En wij waren heel blij dat hij zijn auto aan Kevin wilde meegeven.

Afgelopen maandag kwamen Kevin en zijn collega met nieuwe wielen voor de caravan. Ze konden snel aanschuiven aan tafel voor de maaltijd. Het was heel leuk om zijn collega te leren kennen. En door onze beroepen toch veel raakvlakken. Dat praat een stuk makkelijker. De volgende ochtend hadden ze toch vrij snel de caravan eruit getrokken. De nieuwe wielen werden eronder gezet. Dat maakte de kans op een klapband heel veel kleiner. In de middag liet Kevin nog wat zien van onze omgeving en gingen ze nog naar Vichy om de stad te bekijken en een hapje te gaan eten. Wij bleven thuis, want Anja kan dat nog niet. Ze is al blij met een ritje van 20 min en dat ze aan tafel kan eten, maar hier ook echt maximaal 20 minuten.

De volgende ochtend vertrokken de mannen met de caravan. Jacqueline ging de keuken in om voorbereidingen te treffen. Een goede vriendin kwam gezellig bij ons eten en samen hebben ze de maaltijd afgemaakt.

Het is nu weer rustig en Anja loopt weer lekker rond. Letterlijk en figuurlijk. Ze loopt rondjes door het huis of door het dorp en gaat met stappen vooruit en houdt de stappenteller goed in de gaten. Vandaag een beetje een rustdag.

Wij wensen jullie nog fijne Pinksteren en tot de volgende update

17/05/2026

Volgende week hebben we veel meer te vertellen. Tot dan👋

10/05/2026

Update: vooruit

Hallo allemaal,

Even weer een kort stukje, want liggend schrijven is toch niet echt gemakkelijk.
De eerste maand is achter de rug. Letterlijk en figuurlijk. En we mogen echt niet klagen. Door ieder half uur of uur te lopen, ga ik flink vooruit. Dankzij de stappenteller zie ik de vooruitgang. Ik loop nu 2x zoveel als 2 weken geleden. Het rondje door het dorp is verder uitgebreid. En na zo'n wandeling is het tijd om weer te gaan liggen.
De komende week gaan we weer gezellig aan tafel eten. Dat is wel zo prettig en gezellig.
Jacqueline heeft zeker niet stil gezeten. Naast het huishouden wat voor 95% op haar schouders rust, heeft ze deze week de trapleuning en hekje geplaatst. Het is nog niet helemaal klaar, maar hierdoor kan ik ook weer naar boven. We gaan dus op alle manieren vooruit.
Afgelopen vrijdag was het hier bevrijdingsdag. Niet dat er nou feest was bij ons in het dorp, maar wel veel mensen in het dorp. Het was prachtig weer en dat maakte het extra gezellig. Onze buurman is er ook weer en hij gaat deze week weer verder mer klussen.
Kevin kreeg deze week te horen dat hij deze zomer niet naar Frankrijk komt voor zijn werk. Dat vinden we heel jammer voor hem. Hij heeft wel dezelfde instelling als ons. Hij draait het om naar het positieve. Hij komt over 2 weken zijn caravan hier ophalen en gaat lekker deze zomer op de camping staan. Dan heeft hij buiten veel meer ruimte en gezelligheid. En hij kan lopen naar opa en oma voor een bezoekje. Wij kijken er naar uit om hem weer te zien.
Zo, jullie zijn weer op de hoogte. Fijne zondag en tot de volgende update!

03/05/2026

Goedemorgen allemaal,
het is weer tijd voor een update. Zitten mag nog niet, dus dan maar liggend. Typefouten zijn dus snel gemaakt.
Vorige week zondag was niet de fijnste dag. In de ochtend werden de laatste krammen eruit gehaald en dat verliep niet van een leien dakje. De krammen waren goed aangetrokken en het was voor de verpleegster lastig om ze eruit te halen. We besparen jullie de details. De verpleegster wilde ons eigenlijk doorsturen naar een arts, maat dan moest hij bij ons komen of ik moest met een ambulance. Beide opties waren niet praktisch, dus het werd op de tanden bijten bij de laatste drie. De opluchting was groot toen het achter de rug was.
Het lopen gaat heel goed. Iedere dag een of twee keer een rondje door het dorp. Ik hou de stappenteller goed in de gaten en loop al meer dan ik eind december liep.
Jacqueline verzorgt mij prima en ik probeer steeds meer zelf te doen. De laatste dagen kreeg Jacqueline de ruimte om kleine klusjes op te pakken. Als over 2 weken het bed uit de woonkamer weg is, dan kan Jacqueline echt verder. Hopelijk is het dan nog steeds lekker weer, dan kunnen de ramen en deuren lekker open.
Ik ga zo weer aan de wandel en het servies opruimen. En Jacqueline weer aan het klussen of koken.

Fijne zondag en tot de volgende update

19/04/2026

Update: ergste achter de rug

Lieve familie, vrienden en volgers,

Liggend op bed schrijf ik voor jullie deze update. Niet dat ik dit handig vindt, maar omdat ik niet mag zitten de komende weken. Dus een typfoutje is snel gemaakt.

Afgelopen maandag vertrokken we naar saint Étienne. Kevin bleef achter. Hij vond het niet erg om een nachtje alleen te zijn. De dagen ervoor hadden we hem flink in de watten gelegd, maar hij heeft ons fantastisch geholpen met alle beslommeringen. Het was het plan dat hij Anja zou opwachten en de dag daarna weer naar Nederland. En zo geschiedde.

Jacqueline heeft Anja naar binnen gebracht, maar werd abrupt weggestuurd toen Anja naar de onderzoekskamer moest. Gelukkig hoefde Anja niet lang te wachten. Om 8uur ging ze onder het mes. Jacqueline had verwacht dat ze na de operatie wel gebeld zou worden. Na lang wachten zijn ze zelf maar gaan bellen naar het ziekenhuis. Daar kregen ze ook niet direct antwoord. Gelukkig belde Anja zelf rond half 4 dat alles goed was gegaan.

Donderdagmiddag werd ze met de ambulance naar huis gebracht. Ze stapte van de brancard en liep zelf naar binnen. Het lopen gaat al beter dan voor de operatie. Ze heeft duidelijke instructies gekregen wat ze wel en niet mag. Dus voorlopig rustig aan.

We zijn blij dat het ergste achter de rug is. Anja wordt goed verzorgd door de verpleegster iedere ochtend. Even het verband controleren en een spuit voor de trombose. En Anja wordt goed verzorgd door Jacqueline, maar alles wat ze zelf kan, pakt ze zelf op.

Wij doen het vandaag rustig aan. Wij wensen jullie een fijne zondag en tot de volgende update.

05/04/2026

Update : heb ik dat nou goed begrepen?

Lieve familie, vrienden en volgers,

Onze intentie is om jullie zo veel mogelijk op de hoogte houden van ons wel en wee in Frankrijk. Soms is het nog slimmer om even je mond te houden totdat er duidelijkheid is en het juiste moment. Dat laatste is het vaak niet bij slecht nieuws, maar je probeert het wel. Je wil ook niet de leuke dingen overschaduwen. En de reden waarom we het vertellen is dat het zoveel anders ging dan in Nederland en dit keer hebben we het over de medische wereld in Frankrijk.

Zoals jullie weten, zijn we gestopt met roken op 2 december. Voor ons een dag om nooit meer te vergeten. Anja kan zich nog goed herinneren dat ze ook moeite had met lopen naar het gebouw. Dit had ze wel vaker maar het werd steeds erger. En ze was blij dat ze er was. Terug was het weer geen enkel probleem, maar toen was de afstand ook veel korter. Het was niet dat ze het benauwd had gekregen, maar pijnlijke benen en krachtverlies. Vlak daarna stond ze op en voelde ze direct dat vervelende gevoel en dat ging niet meer weg. Alleen als ze in bed lag, dan verdween het vrij snel en werd ze wakker zonder problemen, maar zodra ze haar benen buiten boord gooide, dan kwam het direct terug. Wij kijken dit meestal een paar dagen aan, maar het bleef, dus het werd tijd om de huisarts in te schakelen.

Gelukkig konden we redelijk snel terecht en Anja kwam binnen bij de huisarts met het goede nieuws dat we gestopt waren met roken, maar dat ze pijnlijke benen had zodra ze haar bed uit kwam en dat het ’s nachts weg was. Anja had graag willen gaan wandelen op de loopband, maar dat hield ze nu niet lang vol. Ze gooide het probleem op overgewicht, roken en slechte conditie. Dit zou wel aderverkalking kunnen zijn in de benen. De huisarts vond het slim om een afspraak te maken bij de neuroloog en om een echo te laten maken van de benen. Die afspraak was vrij snel. Voor de neuroloog duurde het net iets langer dan een maand, dus dat viel ook wel mee.

Toen Anja de echo liet maken, keek ze haar ogen uit. Het leek wel of ze 20 jaar terug was in de tijd en de muren hadden ook hun beste tijd gehad. De scheuren zaten erin en het echoapparaat was ook niet het nieuwste van het nieuwste. Maar goed, dat maakt niet uit, als ze maar kunnen ontdekken wat er aan de hand is. Na even te hebben gewacht in de kou, kwam hij dan eindelijk. De echo ging snel en de bloedstroom bleek normaal te zijn en hij checkte voor de zekerheid nog de bloeddruk. Oké, dat konden we afstrepen. Nu was het wachten tot de afspraak bij de neuroloog.

Dat was ergens in januari en we gingen samen ernaartoe. Het was een flink eind rijden. Beter gezegd meer dan een uur en we kwamen in een heel klein dorpje uit. Nou heeft bijna iedere dorp hier wel een burgemeester, maar zeker geen ziekenhuis. Bij de afspraak die we online hadden gemaakt, stond ook welk gebouw we moesten hebben. Het was dus echt geen ziekenhuis, maar een kantoorpand. Anja was gelukkig direct aan de b***t. Anja had nu op papier gezet wat ze tot die tijd had ervaren en ze had ondertussen ook pijn in haar onderrug gekregen. De man nam het allemaal in zich op en begon met wat kleine onderzoekjes, zoals het testen van reflexen. Die waren goed, maar niet iedere speldenprik voelde Anja of het was juist overgevoelig. Hij legde uit dat hij er niets mee kon, maar hij verwachte dat er een probleem was bij de onderste wervels. Hij raadde aan om een MRI te laten maken en dan terug naar de huisarts en in de brief naar de huisarts stond dat hij een neurochirurg aanraadde. Anja had het goed begrepen, maar ze vond het wel jammer dat ze weer eerst terug moest naar de huisarts. Maar goed, we waren weer een stapje verder.

De afspraak voor een MRI was vrij snel en ze belde met de assistente van de huisarts om snel daarna bij hem terecht te komen. Ze zei dat het dezelfde dag kon. Dat leek Anja heel onwaarschijnlijk, maar goed, het was de eerste keer dat we dit allemaal meemaakte, dus het leek geen zin te hebben om daar tegenin te gaan. Ondertussen verslechterde de situatie en lukte het Anja niet meer om te werken. Ze moest het liggen, zitten en lopen meer afwisselen. En het was echt nodig om overdag ook te gaan liggen tussen door. Daar baalde ze goed van.

De MRI gaf inderdaad aan dat er iets bij de onderste wervels aan de hand was. Het bleek om artrose te gaan. En die zorgde dat het kanaal waar de zenuwen lopen ernstig vernauwd was. Maar het was dus niet zo dat die uitslag dezelfde dag bekend was. De huisarts gaf aan dat hij direct na de uitslag ons zou bellen. Echter dat was het weekend dat we in Nederland waren om de verjaardag te vieren van de moeder van Jacqueline. Die maandag na het feestje werd Anja gebeld. Ze kon de volgende dag al terecht bij de neurochirurg. Maar Anja zag het niet zitten om direct in de auto te springen om naar Frankrijk te rijden. De reis naar Nederland en het feestje had er bij haar aardig ingehakt. Ze vroeg of het mogelijk was om een afspraak later te krijgen. Dat lukte, maar het was wel enkele weken later. Dat moest dan maar.

Die afspraak was vroeg in de ochtend en weer ver weg. We besloten om een hotel te nemen, zodat de wekker die ochtend niet zo heel achterlijk vroeg zou afgaan. En het was maar goed ook, want het was even zoeken. Dit keer was het een gebouw naast een privéziekenhuis. Ook hier hoefden we niet lang te wachten en de man had zijn conclusie snel getrokken na het zien van de MRI. Dit werd een operatie. Fysiotherapie had geen zin. De communicatie tussen de hersenen en de benen klopte niet meer. Anja vertelde dat ze graag nog wat wilde afvallen voordat de operatie zou plaatsvinden en dat ze daarvoor een hometrainer had gekocht. Fietsen bleek beter te zijn dan wandelen. Maar ze voelde het zadel niet meer als ze erop ging zitten. Hij zei: ‘het is jammer dat je niet meer kan afvallen, maar het zij zo. Het was niet meer verstandig om te gaan sporten of zwaar te gaan tillen’. Hij vroeg of wij nog wilde nadenken over de operatie, maar dat was voor ons geen issue. En de afspraak voor de operatie kon meteen gemaakt worden. Dat gold ook voor de afspraak met de anesthesist. Gelukkig kon die in de middag zodat we niet weer een hotel hoefde te gaan boeken. Dat moest wel voor de dag van de operatie, want dan moet Anja om 6.45u in het ziekenhuis zijn en dat is weer net iets te vroeg.

De afspraak met de anesthesist was wel in het ziekenhuis. We waren vroeg gegaan, want we wilden graag dat we de inschrijving bij het ziekenhuis al achter de rug hadden. Het was maar goed dat we ruim van tevoren waren gegaan, want een parkeerplek bij het ziekenhuis konden we amper vinden. Het was een kleine parkeerplaats en garage en we hebben daar zeker een half uur rondjes gereden om een plekje te vinden. Toen snel naar de receptie. Daar vertelde ze dat we eerst bij de anesthesist geweest moesten zijn. Beetje raar, maar goed, het zal. Een week of 2 voor de afspraak kreeg Anja een sms. Het zou 20-30 minuten in beslag nemen. Eerst bekeek Anja de link goed, voordat ze erop drukte. Het bleek echt van het ziekenhuis te zijn. En ze kreeg alle belangrijke vragen om haar oren. Anja kent bijna alle onderdelen van de auto in het Frans, maar van het lichaam en ziektes totaal niet, dus het werd geen 20-30 min, maar anderhalf uur. Ze wilde toch echt de vragen juist geantwoord hebben. Bij de anesthesist werden vele vragen nogmaals gesteld en hij legde nog wat uit over de operatie en toen was het klaar. En kon de inschrijving beginnen. Het was even wachten, maar dat verliep ook wel vlot. We hadden het vooraf al gelezen in de documenten, maar Anja moest ook een kamer in het ziekenhuis reserveren. Dat kon online, maar ook bij de inschrijving. Anja had voor het laatste gekozen, want ze had geen idee voor welke kamer ze in aanmerking zou komen. Dit vonden wij zo vreemd.

Nu is het nog 1.5 week wachten en dan gaat Anja voor 2 dagen het ziekenhuis in. En ze wordt met de ambulance thuisgebracht. Dezelfde dag wordt er een ziekenhuisbed in de woonkamer gezet, zodat ze de eerste maand toch gezellig in de woonkamer televisie kan kijken. De eerste 2 maanden mag ze niet werken en zeker niet gaan sporten. Gelukkig heeft ze nog genoeg boeken en tijdschriften liggen. Ze zal zich niet snel vervelen en ze heeft de afgelopen tijd ook een lijstje gemaakt van interessante series om te kijken.

De afgelopen weken heeft Jacqueline ervoor gezorgd dat de woonkamer er heel anders uitziet. De afgelopen tijd was het kijken tegen slecht afgewerkte muren door de vorige eigenaar en alle elektradraden via het plafond naar de elektriciteitskast. Anja vond het wel lastig, want ze kon Jacqueline niet helpen en ze wilde ook niet dat Jacqueline er achteruit op zou gaan, want dat is niet de bedoeling. Gelukkig valt dat laatste mee en we zijn blij met het resultaat. Het ziet er naar uit dat we met de Kerst in een gezellige woonkamer zitten. Hoop doet leven.

Deze week gaan we genieten van de komst van Kevin voor bijna 2 weken. We hebben al wat plannetjes gemaakt en hij weet al wat hij graag wil eten bij ons. We gaan in ieder geval niet bungeejumpen of springen op de trampoline. Het is al fijn dat hij bij ons is en de eerste dagen wordt het heel mooi weer, dus dat wordt genieten!

Wij wensen jullie hele fijne paasdagen en tot de volgende update!

29/03/2026

Update : maart roert zijn staart

Lieve familie, vrienden en volgers,

Het is alweer 2 weken geleden dat jullie een update kregen, dus het is vandaag wel een mooi moment om iets te schrijven. Het is toch weer om binnen te blijven. Het is guur en koud en het uitzicht is zeer beperkt door de mist. De afgelopen 2 weken was het zeer wisselend. Het zonnetje liet zich heel veel zien en afgelopen dinsdag was het nog rond de 15 graden. Vrienden en omwonenden waren flink bezig in de tuinen. Wij hoeven niet zo heel veel te doen in de tuin en Jacqueline is samen met een vriendin een moestuin aan het voorbereiden. Dat houdt in dat in de keuken en in de eetkamer overal bakjes staan waar de groenten langzaam laten zien dat ze aan het groeien zijn.

Wij zijn voornamelijk binnen bezig. Afgelopen woensdag moest Anja voor een afspraak naar de stad. Dat hebben we even gecombineerd met een lunch en daarna is Jacqueline nog snel de bouwwinkel binnen gelopen om te kijken of de platen voor het plafond geschikt waren voor de woonkamer. De kwaliteit was goed en ze bleken ook nog in de aanbieding te zijn. Ze kon de platen vrijdag op halen. Dat kwam goed uit. Want donderdag hadden we weer een andere afspraak en die kon wel eens lang gaan duren.
Daarvoor moesten we naar Saint Etienne. Dat is hier vandaan zo’n 1.5 tot 2 uur rijden. Er was sneeuw afgegeven, maar we wisten wel dat we niet vast zouden komen te zitten en tot 31 maart zijn we verplicht om sneeuwkettingen bij ons te hebben in ons gebied. Toen we wakker werden, lag er een klein laagje op de auto. Jacqueline heeft snel de ramen schoongemaakt, zodat we niet hoefden te bikken. Toen het zonnetje begon te schijnen, was de sneeuw op de auto’s weer verdwenen. Verderop op de berg zagen we nog wel sneeuw op de bomen liggen. Toen we uiteindelijk in de auto stapten naar Saint Etienne, zagen we hier een daar sneeuw liggen in de berm en zagen we dat de toppen echt wit waren. Op de snelweg werd gewaarschuwd voor de sneeuw. En inderdaad kregen we flinke vlokken om onze oren of het was hagel en daarna zagen we weer het zonnetje. En op de terugweg was het niet anders. We waren blij dat we begin van de avond weer thuis waren.

De dag erna was er gelukkig een vriendin over de vloer die even kon wachten dat Jacqueline terug was van het halen van de plafondplaten. Zij kon ons helpen om de platen binnen te halen, want de klep van de bus kon niet dicht. Achteraf bleek dat de platen niet goed lagen. Bij het laden boden de mannen van de winkel aan om dat te doen en dat vond Jacqueline wel prettig. Toch als ze het zelf had gedaan, dan had de klep wel dicht gekund.

Zaterdag kreeg Jacqueline hulp van een andere vriendin om de platen weer terug in de bus te leggen. De bus annex camper gebruiken we de komende tijd toch niet en het is niet handig om die platen eerst boven te leggen en ze daarna weer naar beneden te halen. De woonkamer is nog niet ver genoeg dat de platen nu al bevestigd kunnen worden. Jacqueline is wel druk met het voorbereiden, maar dat gaat nog wel even wat weken duren. Maar de aanbieding van deze plafondplaten konden we niet laten liggen.

Vandaag is onze zoon jarig. Zijn eerste verjaardag in Frankrijk kunnen we ons nog goed herinneren. Hij kreeg attributen voor zijn computer om zijn vrachtwagenspel te kunnen spelen. Hij had zelf gevraagd of de buren mochten komen eten. Het werd een gezellige avond. Helaas zijn we niet dit jaar niet van de partij, maar gelukkig komt Kevin 7 april naar ons toe en dan zullen we zijn verjaardag nog eventjes dunnetjes over doen. We kijken erg uit naar zijn komst.

Verder is er weinig nieuws en we wensen jullie een fijne zondag en tot de volgende update!

15/03/2026

Update : communicatie

Lieve familie, vrienden en volgers,

Als eerste willen jullie hartelijk danken voor de leuke reacties en vele duimpjes bij ons laatste bericht over het 10-jarig jubileum. Veel vragen werden er niet gesteld, maar een opmerking van een oud-collega van Anja zette Anja aan het denken. Die collega was één van de eersten die van ons plan van emigratie hoorde. Ik vroeg of ze het stil wilde houden, totdat het echt beklonken was en deze collega hield keurig haar mond. Anja kan echt een flapuit zijn, maar weet ook wel wanneer het verstandig is om je mond te houden. Ook dat is in het verleden wel mislukt. Maar goed, deze emigratie hebben we lang stilgehouden voor onze directe omgeving. Onze buurvrouw wist er wel van, want voor haar had het ook consequenties als wij weg zouden gaan. Toen merkte wij al dat zij andere beren op de weg zag dan wij. Dat was ook voor ons een reden om het stil te houden. Het waren onze beren en wij zagen het als kleine beren die wij aan de hand namen en samen gingen kijken of ze tot echte beren zouden doorgroeien op ons pad of dat zij zouden afslaan en wij ons pad zouden vervolgen.

Er bestaat ieder jaar een emigratiebeurs. Dat wisten we toen nog niet, maar Jacqueline had alle tijd om internet af te struinen om te kijken hoe en wat we moesten regelen. Je ziet vaak dat emigranten tegen vergunningen aanlopen. In andere landen gaat dat niet makkelijk. In Nederland ook niet, maar goed daar spreek je de taal en Nederlanders komen vaak de afspraken na en is er duidelijkheid. Hoe zuidelijker je komt, hoe onduidelijker dat het wordt. Maar wij hadden geen last van vergunningen, want we namen een bestaande chambre d’hötes over. En onze eerste gast was al vrij snel na onze emigratie. Wel wisten we snel dat we van deze toko niet konden leven en dat was de reden dat Anja buiten de deur een baan zocht en met resultaat en waar ze nog iedere dag van geniet.

Een poosje terug vroeg een nichtje van ons of Jacqueline altijd wel doordachte antwoorden gaf op vragen. Jacqueline kan echt heel ad rem zijn, maar de meeste antwoorden zijn inderdaad goed doordacht. En ze is echt een denker. Ze kan soms uren stil zijn en dan laat Anja haar vaak haar gang gaan, want dan is Jacqueline aan het nadenken. Vaak gaat dit over de verbouwing. Het is ook maar goed dat zij dat doet en niet Anja, want dan was de boel al lang in elkaar gestort of er hadden dingen weer afgebroken moeten worden omdat iets achteraf toch niet klopt. Soms begint Jacqueline te vertellen waar ze over na heeft zitten denken en dan is Anja echt verbaasd, want daar had zij dan nooit bij stil gestaan. De communicatie in de bouw met Paul gaat vaak gepart met geluiden. Dan kan Jacqueline niet op de naam komen van het gereedschap en dat doet ze het geluid na en dan weet Paul vaak exact wat ze bedoelt. Het is zo komisch om dat te zien. Hij doet het ook terug, zodat hij zeker weet dan Jacqueline begrijpt over welk apparaat hij het heeft. Die twee hebben sowieso veel lol met elkaar.

En dan is het de vraag of wij alles vertellen hier op Facebook. Het antwoord (wel doordacht, hihi) is nee. Wij storen ons vaak aan het gedrag van mensen op Facebook. De nare reacties als iemand gewoon een vraag stelt of als bekende Nederlander is het kennelijk ook normaal dat je allerlei nare teksten om je oren krijgt. Het vervelende van social media is dat het lekker anoniem gaat. Wij zijn echt gezegend dat dit ons nog niet overkomen is. Het scheelt ook wel dat grotendeels van onze volgers bekenden van ons zijn. Wij gaan dus ook gewoon door met het delen van onze verhalen. Alleen laten we vaak de negatieve dingen weg. Mochten we ergens tegen aan lopen, wat in Frankrijk zo anders is geregeld dan in Nederland, dan schrijven we daar weer wel over. Dat vinden we juist leuk om te vertellen. Een ander voorbeeld dat wij niet hadden verteld was dat wij bij het stoppen van roken echt 3 weken lang niet aardig tegen elkaar waren. Als je dat direct deelt, dan gaan mensen misschien twijfelen aan onze relatie en dat is echt niet nodig. Wij wisten ook dat het erbij hoorde en dat het vanzelf weer over zou gaan, dus het was ook niet de moeite waard om te delen. Zo denken we toch vaak of we iets gaan delen en zo ja wanneer.

Voor de rest hebben we weinig te delen over de afgelopen week. Wellicht komen we daar later op terug. Wij wensen jullie een fijne zondag en tot de volgende update!

10/03/2026

Extra update : 10 jarig jubilieum

Lieve familie, vrienden en volgers,

Jawel het is vandaag precies 10 jaar geleden dat wij naar Frankrijk emigreerden. Was het spannend? Ja natuurlijk was het spannend. Vooral omdat Kevin 19 dagen later 12 werd en niet kon overzien of hij het leuk zou vinden om in Frankrijk te wonen. Hij wist al vrij jong dat wij dit plan hadden en hij was altijd enthousiast. Jacqueline had hem als kleine dreumes al meegenomen naar Frankrijk en samen zijn we regelmatig met Kevin naar Frankrijk op vakantie geweest. Dus hij wist al wel dat ze hier een andere taal spraken en dat Frankrijk heel groot was.

Het idee om te gaan emigreren ontstond in 2008. Jacqueline en ik maakten met z’n tweeën een tour door Frankrijk en we keken elkaar aan en we wisten dat we ooit in Frankrijk wilden wonen. Alle streken ten zuiden van Parijs vonden we prima. Maar door allerlei perikelen stelden we onze plannen uit. In 2015 kwamen we om verschillende redenen allebei thuis te zitten en toen bedachten we dat dat het mooiste moment was om de plannen uit te gaan voeren. Jacqueline verdiepte zich in het emigratieproces en samen zochten we naar een baan als campingbeheerder of we keken of we niet een pand konden huren voor een chambre d’hôtes (bed § breakfast). Het duurde een poosje, maar via een advertentie kwamen we in contact met Ammy en Guus. Zij runden een chambre d’hôtes en wilden wel het stokje overgeven. In oktober zijn we gaan kijken waar het was en of we er een goed gevoel bij hadden. Nou dat hadden we alle drie en ondertekenden een contract voor 3 jaar. Daarna werd het inpakken en alle administratieve rondslomp regelen. En uiteraard werden familie en vrienden ingelicht. Veel mensen reageerden verbaasd, maar vonden ons dapper. En emigreren betekent ook dat je van bepaalde mensen toch afscheid neemt. Het is niet zo dat iedereen naar Frankrijk komt om je op te zoeken, maar dat hoeft ook niet.

De verhuizing verliep in principe soepel, afgezien van het feit dat één van de bakwagens in de greppel belandde. Het duurde enkele dagen voordat we de rest van de spullen konden ontvangen. Echte schade was alleen bij het fornuis en afzuigkap. De rest had de val in de greppel overleefd. De chauffeur was natuurlijk het belangrijkste, al denken we wel dat hij meer op zijn telefoon keek dan op de weg. Het was amper 10 km van ons oude huis vandaan, dus hij was niet uitvermoeidheid in slaap gevallen.

Zes dagen na onze emigratie hadden we onze eerste gast te logeren. Gelukkig waren de ouders van Jacqueline meegegaan om samen de boel aan kant te maken, want Anja moest terug naar Nederland om haar contract uit te zingen. Gelukkig kreeg ze van haar werkgever alle medewerking en zo mocht ze een maand eerder definitief naar Frankrijk. Dat was echt geweldig.

Voornamelijk heeft Jacqueline de chambre d’hote gerund en we hebben vele mensen mogen ontvangen vanuit allerlei hoeken van de wereld. We hadden dit echt niet willen missen, maar het was hard werken. Anja vond vrij snel een baan bij de ANWB in Lyon, zodat we een vast inkomen hadden. En dat is een baan waar Anja zich helemaal thuis voelt.

Gelukkig was Kevin altijd al een jongen die zich makkelijk aanpaste, maar dat liet hij hier helemaal zien. Hij sprak net als zijn moeder de taal niet. Anja had nog een poging gedaan om voor de emigratie hen de basisdingen te leren, maar daar hadden ze geen behoefde aan. Het was even zoeken, maar enkele weken na onze verhuizing ging Kevin naar de middelbare school. Dat was niet onze bedoeling, maar omdat hij te oud was voor de lagere school, moest hij direct naar de middelbare school. Hij sprak toen al goed Engels en daardoor lukte het hem de eerste maanden prima om op school mee te komen. Na de zomer is hij naar een andere school gegaan, waar hij extra lessen Frans kreeg per week en zo sprak hij binnen een jaar vloeiend Frans en wilde niet meer terug naar Nederland.
De drie jaar van ons huurcontract gingen hard. We merkten dat we dit echt onze plek was, maar we wilden het pand niet kopen en we wilden dichter in de buurt wonen van Anja’s werk. Dus we vertrokken naar de Beaujolais. De afstand naar school, werk en winkels waren inderdaad dichterbij. Jacqueline kon ook gaan werken bij de ANWB. Dat was fijn om dubbel inkomsten te hebben. Toen brak de coronatijd uit. Het ene moment mochten wij wel uit eten en in Nederland zat de horeca dicht en het andere moment mochten wij maximaal een uur van huis af zijn binnen een straal van enkele kilometers. Onderling ging het gelukkig goed en Anja hielp Kevin om zijn examens te halen. En dat was het grootste voordeel van de rare corona-tijd.

Gelukkig waren de lockdowns voorbij toen Kevin zijn vervolgopleiding ging doen. Hij ging zijn droom achterna en ging naar een school voor transport en autotechniek. Ook op deze school ging het hem makkelijk af en wonen in een internaat vond hij ook prima. Alleen het eten viel erg tegen, dus wij zorgden dat hij in de weekenden lekker eten kreeg. Toch voelden we ons in dat dorp en in die streek niet op ons gemak. We misten onze vrienden in de Allier en door het thuiswerken was het mogelijk om te kijken naar huizen verder weg van werk. Jacqueline zocht een huis met alle faciliteiten op de begane grond. Ze noemen dat nu een levensloopbestendig huis. En tot onze verbazing vonden we een huis 10 kilometer van ons oude huis vandaan. Het aankopen van het huis verliep officieel via de verkopende makelaar, maar aangezien hij niets ondernam, hadden we maar zelf contact opgenomen met de eigenaar van het pand. Die was niet eens op de hoogte dat wij al een bod hadden gedaan. Daarna verliep de aankoop vlot in tegenstelling tot de hypotheek. Dat ging behoorlijk op z’n Frans. Ons eerste gesprek met de bankmedeweker bleek achteraf met de bankdirecteur te zijn geweest. Dat wisten wij niet en hij gaf een akkoord voor de hypotheek. Toen we de handtekening wilden gaan zetten, hadden we een afspraak met ons contactpersoon van de bank en zij weigerde opeens. Na het sturen van een mail, waarin we ons beklag hebben gedaan, hebben we een afspraak gemaakt met de bankdirecteur en zo konden we gelukkig 10 dagen later onze handtekening zetten. We hadden een speciale update geschreven over de aankoop van het huis, want het was een verhaal op zich.

Eerst wilden we dit pand gaan gebruiken als tweede huis en naar onze smaak in gaan delen, maar heel snel na het tekenen, besloten we toch om onze huur op te zeggen en hier direct te gaan wonen. Kevin was ook helemaal blij, ondanks dat we weer slechtere wifi zouden hebben. Kevin heeft hier meer amper gewoond. Hij had eerst een kleine slaapkamer, maar uiteindelijk kreeg hij een hele grote slaapkamer. Toen die af was, was Kevin ook klaar met zijn opleiding en besloot hij te gaan werken in Nederland. Hij wilde het autotransport in en via zijn zomerbaantje kon hij makkelijk aan de slag. Dat heeft hij een jaar gedaan en toen besloot hij als berger aan de slag te gaan bij het bedrijf waar hij zijn laatste zomerbaantje had gehad. De reden dat hij liever voor een Nederlands bedrijf werkt, is toch de Franse hiërarchie. Anja heeft daar minder last van omdat ze voor de ANWB werkt bij een Frans bedrijf. Binnen de afdeling van de ANWB hangt een hele andere sfeer dan bij de andere afdelingen van het bedrijf. Je stapt echt in de Nederlandse cultuur. De vrijheid om je mening te uiten naar het managementteam en min of meer op gelijke voet te staan, maakt de sfeer heel goed. En Kevin had geen zin om ja en amen tegen zijn Franse werkgever te gaan zeggen, dus hij besloot om terug te gaan naar Nederland. Wij begrijpen dat helemaal. Wij hebben zelf absoluut niet de intentie om terug te gaan. We gingen naar Frankrijk omdat we het een prachtig land vinden en hier echt de rust vinden. Het is zelfs zo dat wij op kijken bij iedere auto die ons huis voorbijrijdt. Dat zijn er ongeveer 10 per dag en in het weekend soms helemaal geen. We hebben in de 10 jaar een kring van mensen om ons heen gebouwd, waar we ons heel prettig bij voelen en we genieten nog iedere dag van het rustige leventje hier.

Als laatste willen we speciaal Ammy en Guus bedanken voor hun vertrouwen en zij gaven ons de mogelijkheid om onze droom achterna te gaan. Zij lezen ook iedere keer onze update en wij vinden het heel leuk dat zij hun huisje hebben gevonden een kilometer van ons vandaan en dat we elkaar zo nog geregeld zien.

Misschien is het een leuk idee dat jullie een vraag aan ons stellen en dan komen we daar komend weekend op terug. Het is geen moeten, maar misschien een leuk idee. Fijne dag allemaal!

Adresse

6 Rue Jean Forestier
Châtel-Montagne
03250

Site Web

facebook.com

Notifications

Soyez le premier à savoir et laissez-nous vous envoyer un courriel lorsque Montagne d'Or publie des nouvelles et des promotions. Votre adresse e-mail ne sera pas utilisée à d'autres fins, et vous pouvez vous désabonner à tout moment.