07/07/2026
𝙎𝙤𝙡𝙚𝙮’𝙨 𝙙𝙖𝙜𝙗𝙤𝙚𝙠.
De gîte 🏡
Aan mijn tuin grenst de tuin van de gîte. Normaal logeren daar ook hondjes. Deze keer niet. Ik dacht dat het erg saai zou worden, maar niks was minder waar. Er logeerde een héle lieve mevrouw. Echt zo’n mens die precies begrijpt waar het leven om draait: knuffels geven en koekjes uitdelen. Reyja en ik hebben haar meteen omgedoopt tot tante.
Het mooiste? Tante vond dat het hekje tussen de tuinen best open mocht blijven. Dat was natuurlijk een geweldig plan. Vanaf dat moment konden we op elk gewenst moment op bezoek. En dat wilden we best vaak. Heel vaak zelfs. Bij tante kreeg je knuffels, lieve woorden en – niet onbelangrijk – koekjes. Mensen zijn best goed tam te maken.
Elke ochtend hadden Reyja en ik precies dezelfde planning: ogen open, rekken, rennen naar tante! Op een dag vonden we dat ze wel erg lang bleef liggen. Dus sprongen we gewoon op haar bed om haar wakker te maken. Volgens hun was dat niet de bedoeling. Volgens ons was het uitstekende service, want tante moest alleen maar lachen.
Na twee weken moest tante helaas weer naar huis. Het hekje ging dicht. Reyja en ik keken er allebei een beetje sip naar. Gelukkig duurde het niet lang voordat de gîte weer werd bewoond. Onze goede vriendjes Boaz en Balzine kwamen logeren! Ja, hij heet echt Balzine. Net als de camping, want hij is hier in de straat geboren. Hoe bijzonder is dat?
We hebben heerlijk gespeeld met z’n allen en alsof dat nog niet genoeg was, vierden we ook nog Balzines verjaardag. Hij trakteerde iedereen op lekkere snackjes en er werden zelfs kaarsjes uitgeblazen. Ik stel voor dat we voortaan elke week iemands verjaardag vieren. Wat een hondenfeest! 🐶
Sindsdien houd ik het hekje elke dag goed in de gaten. Je weet tenslotte nooit wanneer er weer een nieuw avontuur, een nieuw vriendje of een nieuwe tante met koekjes verschijnt.