25/03/2026
Την ημέρα της παρέλασης, η Ελλάδα μοιάζει να κρατά την ανάσα της.
Σαν να ανοίγει μια μικρή χαραμάδα στον χρόνο,
απ’ όπου περνούν ξανά οι μορφές εκείνων που έδωσαν τη ζωή τους
για να αναπνέουμε εμείς ελεύθερα.
Τα παιδιά που βαδίζουν σήμερα δεν είναι απλώς μαθητές.
Είναι οι φορείς μιας μνήμης που δεν θέλει να σβήσει.
Και κάθε βήμα τους είναι ένα απαλό «ευχαριστώ»
προς όσους έφυγαν νέοι, άγνωστοι, αλλά για πάντα δικοί μας.
Η σημαία, όταν υψώνεται, δεν ανεβαίνει μόνη της.
Την σηκώνουν χέρια γεμάτα περηφάνια,
μα και καρδιές που νιώθουν το βάρος και την ομορφιά της.
Δεν είναι βραβείο· είναι μια ζεστή υπόσχεση:
να σταθούμε άξιοι της ελευθερίας που κληρονομήσαμε.
Κι Έλληνας δεν είναι μόνο αυτός που γεννήθηκε εδώ,
αλλά κι εκείνος που αγαπά αυτόν τον τόπο με καθαρή ψυχή,
που τον σέβεται, που τον κρατά μέσα του όπως κρατάς κάτι ιερό.
25 η Μαρτίου δεν γιορτάζουμε τον πόλεμο.
γιορτάζουμε το θάρρος, την αγάπη, την αξιοπρέπεια.
Κι όταν παρελαύνουμε, δεν το κάνουμε για να μας κοιτάξουν.
Το κάνουμε για να τους θυμηθούμε.
Για να τους πούμε, με τον τρόπο μας:
«Δεν σας ξεχάσαμε. Ζείτε μέσα μας.»
