ΞΕΝΩΝΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

14/07/2011

14/07/2011

«Θαλασσινό ηλιοβασίλεμα» - Αμαλία Κ. Ηλιάδη

Ηλιοβασίλεμα φωτιά
κίτρινο φως που απλώνεται στη θάλασσα
θάμπος καραβοφάναρου
Φωτιά στο ακρογιάλι μου
Εκείνο με τ’ αγκάθια και τις λιγαριές
που ο άνεμος σφυρίζει ανάμεσά τους
Κι εγώ με βότσαλα στα χέρια,
χρωματιστά πετράδια στα μαλλιά μου,
πατώ αχινούς
τ’ αγκάθια με πληγώνουν
με ματώνουν
ηλιοβασίλεμα, αίμα μου
πορτοκαλί, και μπλε μου, και γαλάζιο μου,
πνίξτε με στις γητειές σας
Με τις σαίτες σημαδέψτε με
μπροστά στα πόδια σας να σωριαστώ
θύμα θαλασσινής φωτιάς, αθώο.
Κι η θάλασσα, πρασινογάλαζο φύλλο,
να σκεπάσει τη γύμνια μου
να με ζεστάνει στο βυθό της…
Τώρα που καίγεται…
Τώρα που η φωτιά της
ερωτικά χαιδεύει τον ορίζοντα.

10/12/2010

Η μεγάλη νοσταλγία - Τάσος Λειβαδίτης

Τ’ άλλα ειπώθηκαν σιγανά σαν προσευχή: «Φίλιππε, θεία Ρόζα,
Άννα…» αλλά τι σημασία έχουν τα ονόματα αφού είμαστε όλοι ξένοι και το σκοτάδι γιατί έρχεται καθώς νυχτώνει αν όχι για να κρύψει κάποιο μεγάλο μυστικό.
Ω απέραντη νοσταλγία για κάτι που ποτέ δεν ζήσαμε
κι όμως αυτό υπήρξε όλη η ζωή μας…

05/12/2010

Κι αν έσβησε σαν ίσκιος τ' όνειρό μου - Κώστας Καρυωτάκης

Κι αν έσβησε σαν ίσκιος τ’ όνειρό μου,
κι αν έχασα για πάντα τη χαρά,
κι αν σέρνομαι στ’ ακάθαρτα του δρόμου,
πουλάκι με σπασμένα τα φτερά∙

Κι αν έχει, πριν ανοίξει, το λουλούδι
στον κήπο της καρδιάς μου μαραθεί,
το λεύτερο που εσκέφτηκα τραγούδι
κι αν ξέρω πως ποτέ δεν θα ειπωθεί∙

Κι αν έθαψα την ίδια τη ζωή μου
βαθιά μέσα στον πόνο που πονώ
καθάρια πως ταράζεται η ψυχή μου
σαν βλέπω το μεγάλο ουρανό,

η θάλασσα σαν έρχεται μεγάλη,
και ογραίνοντας την άμμο το πρωί,
μου λέει για κάποιο γνώριμο ακρογιάλι,
μου λέει για κάποια που ’ζησα ζωή.

05/12/2010

Εμπνευση και φαντασία - Ασπα Παπακωνσταντίνου

Θέλω να χτίσω την έμπνευση σε ένα σπιτάκι στη σιωπή, να ζωγραφίσω πινελιές και ένα φεγγάρι στη σκεπή.
Όταν την πόρτα της ανοίγω να είναι πάντα φωτεινή, σα θα βγαίνει ο ήλιος να λάμπει κι' η αυγή. Δενδράκια με κήπους σε μονοπάτια μαγικά, νεράιδες οπου διαβαίνουν και άλλα εξωτικά. Θέλω να την χτίσω σε ένα απόμακρο βουνό, κρινόσπαρτη η γή του να είναι αυτή μόνο κι εγώ. Θέλω να είμαστε οι δυό μακριά απ' του κόσμου τη βοή, εγώ να σκέφτομαι εδώ και αυτή να μένει στη σιωπή. Θέλω να έχει φαντασία κορνίζες από ζωγραφιές, στους πίνακες να βάλω πρόσωπα με τις ιδανικές μορφές.

02/12/2010

Ἡ σονάτα τοῦ σεληνόφωτος-Γιάννης Ρίτσος

Κι αλήθεια δεν είναι λίγες οι φορές που ανακαλύπτω εκεί,
στο βάθος του πνιγμού,
κοράλλια και μαργαριτάρια και θησαυρούς ναυαγισμένων πλοίων,..απρόοπτες συναντήσεις, και χτεσινά και σημερινά και μελλούμενα,
μιαν επαλήθευση σχεδόν αιωνιότητας,
κάποιο ξανάσασμα, κάποιο χαμόγελο αθανασίας, όπως λένε,
μιαν ευτυχία, μια μέθη, κι ενθουσιασμόν ακόμη,
κοράλλια και μαργαριτάρια και ζαφείρια
μονάχα που δεν ξέρω να τα δώσω – όχι, τα δίνω
μονάχα που δεν ξέρω αν μπορούν να τα πάρουν – πάντως εγώ τα δίνω

02/12/2010

Το Ποίημα Είμαι Εγώ-Λίνα Κοντοπούλου

Είμαι ένα ποίημα ροζ. Ένα ποίημα κόκκινο, ένα ποίημα θαλασσί. Και τα ίδια μάτια να με διαβάσουν μετά από χρόνια, πάλι διαφορετική θα με βρουν. Ποτέ δεν είμαι ίδια. Γι΄αυτό και δεν είμαι βαρετή. Είμαι απ΄αυτά τα ποιήματα που τα έχεις και τα κουβαλάς μέσα σου, ακόμη κι αν μ΄έχεις καλά κρυμμένο στο ράφι της βιβλιοθήκης σου. Ή κάτω από το μαξιλάρι σου. Ή χωμένο μέσα στα αγαπημένα σου ζεστά πουλόβερ. Όπου κι αν έχεις το σώμα μου, την ψυχή μου δεν την βγάζεις από μέσα σου. Γιατί σου έχω μείνει. Γιατί σου έχω κολλήσει. Γιατί σε έχω αγγίξει. Κι όποιον αγγίζω, είναι και το τέλος του. Το τέλος της συμβατικότητάς του, το τέλος της ανόητης ζωούλας του, το τέλος της βαρετής του σκέψης. Γι΄αυτό και με προσέχει μην πετάξω από μέσα του και φύγω. Γιατί αν δεν με προσέχει, θα την κοπανήσω. Και θα με ψάχνει. Κι αν του φύγω, δε θα γουστάρω να του ξαναγυρίσω. Κι ας νομίζει ότι είμαι αλλιώς. Δεν είμαι! Είμαι ένα ποίημα παράξενο!