15/05/2015
Ιστορία -Πολιτισμός
ΦΙΛΗΜΩΝ ΖΗΛΩΤΗΣ-ΓΛΥΠΤΗΣ
Γεννήθηκε το 1930 στη Συκιά Χαλκιδικής. .Ορφάνεψε από πατέρα πολύ μικρός κι έχασε αδερφές.Ένα παιδάκι Δ' Δημοτικού αναζητά τρόπους επιβίωσης. Μαθαίνει απ τους γύφτους να κόβει καλάμια και να φτιάχνει καλάθια. Επιλέγει να τα φτιάχνει στην αλάνα που παίζουν τα παιδιά της ηλικίας του, για να παρακολουθεί συγχρόνως και τα παιχνίδια τους.Μαθαίνει να επιβιώνει και να συντηρεί τη μάνα του και την αδερφή που του απέμεινε.Τα γράμματα σταματούν γι αυτόν στην Ε' Δημοτικού .Η ζωή του γίνεται δουλειά κι έννοιες μέρα νύχτα ώσπου, άρχισαν οι έρωτες τα μεγάλα βάσαναΔούλευε τη μέρα κι όταν σουρούπωνε ξεκινούσε να πάει με τα πόδια στον Παρθενώνα να κάνει καντάδες στα στα κορίτσια. Αφού έβγαζε τη καψούρα του, το πρωί τον έβρισκες στο μεροκάματο.
Αργότερα αγοράζει ποδήλατο και μ' αυτό πηγαίνει δυο φορές Θεσσαλονίκη.Ξεκίνησε και μια φορά να πάει τη γυναίκα του στη πόλη, φτάνουν μέχρι τη Νικήτη και επιστροφή, τους πρόδωσε το πισινό λάστιχο. Κάνει τρία παιδιά και δουλεύει ασταμάτητα.Τώρα που έχει και το όχημα αγοράζει ένα κομπρεσέρ χειρός 45 κιλών.Αργά τ' απόγευμα μετά τη δουλειά το φορτώνει κι ορθοπεταλιά ως το Καλαμίτσι Τώρα πια προβιβάστηκε κάνει καριέρα κομπρεσερά. Οι φλέβες του πετάγονται, γίνεται τραχύς κι επιβλητικός. Όμως τα μάτια του γαλανά, αθώα, σχεδόν παιδικά. Κύρια εργασία του παραμένει η ανατίναξη με φουρνέλα βράχων απ' το βουνό, για την κατασκευή σπιτιών. Έτσι γνωρίζεται καλύτερα με το γρανίτη που γίνεται το υλικό για τα καλλιτεχνήματα του. Κρυμμένος φτιάχνει την πρώτη του προτομή, τον Μέγα Αλέξανδρο κι ακολουθούν Πλάτων, Δημόκριτος, Παύλος Μελάς, Σφίγγα της Αιγύπτου.Όλα σκαλισμένα απ' το τυραννισμένο χέρι ενός ανθρώπου που μέσα στη καρδιά του φωλιάζει η Ελλάδα και το αθάνατο πνεύμα της.
Τον καλούν οι Δήμοι Πολυγύρου και Καλαμαριάς κι εκθέτει τα έργα του. Αποκτά κοινό και το 1992 η ζωή του διαβάζεται μέσα απ' τις σελίδες του περιοδικού [Μακεδονική ζωή] και της εφημερίδας [Ελληνικός Βορράς]. Καθηγητής από πανεπιστήμιο της Σουηδίας ,λάτρης της της Αρχαίας Ελλάδας, έρχεται μόνο να τον συναντήσει, να μιλήσει μαζί του και φεύγει λέγοντας πως το επόμενο μάθημα στους φοιτητές του θα είναι : η απλότητα κι η σοφία στην τέχνη.
Συγχρόνως ήταν ένας ζεστός πατέρας που μεγάλωνε τα παιδιά του με την αγαπημένη φράση του Η ζωή είναι ωραία και σε θέλει όρθιο...Αποκτά ένα μπουζούκι τρίχορδο και μερακλώνεται με ρεμπέτικα. Χάρμα οφθαλμών να βλέπεις ένα σώμα να πάλλεται γλυκά και παθιασμένα σ' ένα νταλκά απάνω. Ήταν ευτυχισμένος στα όμορφα και στα δύσκολα κι εμείς ευτυχισμένοι επίσης που μας αξίωσε ο Θεός να έχουμε ένα τέτοιο πατέρα. Έφυγε στα 82 του χρόνια ελπίζοντας μέχρι την τελευταία στιγμή ότι θα γίνει καλά.....
