19/07/2022
Something of our history
Mήνυμα ψυχής
"Γεια σας. Ειμαι ο πρώτος σταθμός της διαδρομης σας στο "Μεταλλευτικο συγκρότημα της Θάσου".
Θα ήθελα να διηγηθω την ιστορία μου και να σας εκμυστηρευτώ τα παραπονα μου, γιατι ολα αυτα τα χρονια σας παρακολουθω και απορώ αν όντως με γνωρίζετε και αν πραγματικα νοιάζεστε για μενα.
Κατ' αρχήν να συστηθώ.
Το ονομα μου ειναι "Παλατάκι".
Με βάφτισαν ετσι οι ντοπιοι κατοικοι λόγω της μεγαλοπρεπούς κατασκευής μου.
Γεννήθηκα στις αρχές του 1900 και σχεδιαστής μου ηταν ο Ιταλος αρχιτεκτονας Pietro Arigoni. Με θεωρουν το πιο εντυπωσιακο απο ολα τα κτήρια διοίκησης των νησιών του Αιγαιου.
Με περιβάλει ενα απο τα σημαντικότερα βιομηχανικα μνημεία της Μεσογείου.
Αρχικός ιδιοκτήτης μου ηταν ο γερμανός Speidel, κάτοχος της ομώνυμης μεταλλευτικής εταιρίας, η οποια ηρθε στην Θασο για να εγκαινιασει την συγχρονη περιοδο της μεταλλευτικης δραστηριότητας του νησιού.
Λειτουργησα ως κατοικια του ιδιοκτητη Speidel , στεγασα τα γραφεία της επιχειρησης και γνωρισα ενδοξες εποχες.
Aπο τοτε παρακολουθω απο εδω ψηλά το χωριο , τα Λιμεναρια της Θάσου, που δημιουργήθηκε χαρη της δραστηριότητες που στέγασα.
Αλλαξα πολλους ιδιοκτήτες και χρήσεις ακολουθώντας την πολυκύμαντη ιστορία του τοπου και συμβάλλοντας στην ανάπτυξη του. Στέγασα σπουδαία αλλα και καθημερινα γεγονότα, συνόδευσα και προκάλεσα την φαντασία των παιδιών, αφουγκράστηκα τους ερωτες , τις πίκρες , τους αγώνες και τις χαρές των μεγάλων.
Όταν, την δεκαετια του 60, ήρθε το τέλος της μεταλλευτικής δραστηριότητας,αρχισαν να με εγκαταλείπουν. Έμεινα να κοιτώ απο ψηλά τα χρόνια να περνούν, τις γενιες να διαδέχονται η μια την αλλη, τον κοσμο να αλλαζει, να γινονται ολα πιο γρηγορα και πιο τρελά. Καρτερούσα να μου δωσει καποιος λιγη σημασία, να ξανανοιώσω λιγη ζωη μεσα μου. Απο το 1982 μετα απο μελέτες και με συνεχεις υπουργικες αποφασεις με χαρακτηρίζουν διστηρητέο μνημείο. Καποιες φορες μαλιστα επιχειρησαν να με επισκευάσουν. Ενοιωσα τετοια χαρα και ανακουφιση. Φανταστηκα οτι θα ζουσα ξανα την αίγλη και την δημιουργηκότητα του παρελθόντος.
Οι εργασιες ομως σταμάτησαν μαζι και τα όνειρα. Η απογοήτευση μου για τους ανθρώπους μεγάλωσε. Ενοιωθα πιο μονο απο ποτέ. Με τοσους χωρις αντίκρισμα τιτλους, νοιωθω σαν στρατηγός σε αποστρατεία, που μου απονέμουν τιμητικα παράσημα, περιμένοντας με ποτε να πεθανω, να καταρρεύσω. Έρχονται βάνδαλοι και με λεηλατούν. Καταστρέφουν τις διακοσμήσεις μου. Το τελειωτικο χτύπημα φαινεται ομως οτι ερχεται τωρα.
Κόντρα στις διεθνείς, ευρωπαϊκές και εθνικες αρχές που διέπουν τα αρχιτεκτονήματα του ειδους μου, υποτιμούν την αξία μου, θελουν να με αποκόψουν απο το υπολοιπο μνημείο και να με καταστησουν θύμα των οικονομικων μετρων που επιβάλλουν στην Ελλαδα.
Ωστόσο εξακολουθώ να στέκομαι εδω πληγωμένο, ανήσυχο αλλα περήφανο. Γι' αυτο εσυ που διαβαζεις σημερα ολα αυτά, σκέψου οτι εχεις την δυναμη να με σωσεις και να με αναδειξεις. Ο χρονος μου τελειωνει. Βιάσου λοιπόν!!
Νοιώσε την αξία μου για να την προσφερεις σε εσενα και στις επομενες γενιες.Σαν οπλο σε αυτην την μαχη χρησιμοποιησε την μοναδικη μου ιστορια, την καλλιτεχνική μου αξία. Για να σηκωσεις καποια μερα το κεφαλι σου, να με κοιταξεις και να μην νιώσεις λυπη, αλλα περηφανια. Για να γεμίσεις απο την ομορφια μου.”
