19/10/2026
6 Jaar geleden op deze dag schreef ik dit op Facebook. Het vervolg is te lezen op deze timeline 😍
___________________________
Afgelopen zaterdag stapten we in de auto.
Naar niks.
De weg naar niks.
Op weg naar niks.
Zo voelde het.
We hebben dinsdagavond vier mooie herfstreizen definitief moeten annuleren 😢.
Met een traan lazen we het bericht - dat we naar de reizigers hadden gestuurd - voor aan de kinderen, bij de openhaard. Een emotioneel en tegelijkertijd warm en mooi moment.
Ze zien hoe we genieten van ons werk, hoe we steeds zijn meebewogen naar de mogelijkheden om deze zomer te kunnen reizen en dat het nu echt niet meer verantwoord was.
Flop.
Lege agenda voor de komende twee weken.
Een beeld dat we eigenlijk niet wilden toegestaan in onze gedachten. We wilden zo graag!
Leeg en moe gevoel.
Het seizoen hebben we weer niet af kunnen maken. Net als in de winter. Alle reizigers die zó uitkeken naar een week bergen, juist nu. Iedereen met zijn eigen verhaal en wens.
Flop.
We kunnen ze het niet geven. De regels na dinsdagavond gooiden alle deuren en deurtjes dicht om verantwoord met een groep te reizen.
Bovenal voel ik vooral heel veel dankbaarheid dat we gezond en samen heel erg happy zijn 🥰🙏. Dat is echt mijn grote basis van gelukkig zijn.
En dat we van elke seconde genoten hebben van de zomerreizen. Met alles dat daarin zit. De stille bergen, de kracht van de natuur, de pret, de gesprekken, de blikken, het voorrecht dat ik ervaar om een week intensief met andere mensen samen te zijn en de ruimte en tijd om me daardoor te laten inspireren. Dank jullie wel allemaal! 🙏
En zo stapten we zaterdag in de auto.
Naar niks.
Een jaar lang non-stop voor vakanties van anderen gezorgd. Of voor de kinderen-in-Coronatijd. Reizen reizen reizen. Regelen regelen regelen. Heerlijk vinden we het! Het is helemaal wij om zo ‘altijd-onderweg’te zijn. Beleven, ervaren, samen, delen!
En dan hebben we nu vakantie met z’n tweetjes & Tomo 🥰. Ineens is er tijd! Ook fijn!
Ons huis is verhuurd, inkomsten die we nu hard nodig hebben, dus wij ‘moesten’ weg. Naar iets waar het kan en mag. Naar niks dus, de bergen in! 😀
Met een negatieve Coronatest kunnen we in Italië komen. Dus dat werd de bestemming. We hebben al ons speelgoed - voor trailrunnen, mtb, hike, kamperen, sneeuwschoen en tourskiën - meegenomen. Mijn missie is ALLES te gebruiken 🤣.
We zijn op een droomplek uitgekomen. Ergens in de bergen waar Corona heel ver weg lijkt te zijn.
Wat hadden we het graag gedeeld met de reizigers - en in gedachten doen we dat ook. Dat ‘pijntje’ voelen we nog wel even en tegelijkertijd genieten we ook heel erg dat we hier zijn.
We hebben al een paar tourtjes in de planning en volgens mij gaat hier dan een fantastische nieuwe Trailrunweek komen. Voor als het weer kan. . 😀. Tomo struint hier rond alsof hij nooit anders heeft gedaan. Komt steeds een knuffel (of eten 🤣) halen en houdt goed in de gaten waar wij zijn. Wat een heerlijke gup.
Alvast een paar plaatjes voor de meegenieters ...