BON MOUK

26/01/2024

26/01/2024

ព្រះធម៌ទេសនា

26/01/2024

សង្ឃទាន

26/01/2024

រឿងចៅអធិការវត្ត

26/01/2024

ស្តាប់ព្រះធម៌កើតបញ្ហា

26/01/2024

ចង់បានរង្វាន់ធំ

24/01/2024

៚៚ #ពាក្យសម្តីចេញពីចិត្តអាចនឹងពីរោះ
#ពាក្យសម្តីដែលពិរោះគឺអាចនឹងមិនស្មោះចេញពីចិត្ត
#មនុស្សដែលល្អគឺមិននិយាយប្រកែកដើម្បីខ្លួនឯង
#មនុស្សដែលប្រកែកដើម្បីខ្លួនឯងគឺមិនមែនជាមនុស្សល្អ ។
៚៚ ពាក្យសម្តី គឺមានទាំងផ្នែកល្អ និងមានទាំងផ្នែកអាក្រក់នៅក្នុងខ្លួនរបស់វា ដោយអាស្រ័យទៅលើអ្នកនិយយា ថាតើចង់ឲ្យវាទៅជាយ៉ាងណា បើសិនជាពាក្យពេចន៌ទាំងនោះ ជាពាក្យកើតចេញពីចិត្តពិត ប៉ុន្តែវាក៏មិនអាច បង្ហាញឲ្យឃើញពីការគិត និងចិត្តរបស់អ្នកនិយាយក៏ថាបាន។ ចាស់ៗក៏តែងតែមានក្រើនរឮកដល់កូនចៅ ឲ្យមានការចេះប្រយាត្ន ប្រយែងចំពោះមនុស្សដែលនិយាយពីរោះ និយាយផ្អែមល្ហែមហួសហេតុពេក ពីព្រោះតែសម្តីរបស់ពួកគេ អាចនឹងមិនចេញពីចិត្តពិត បង្កប់ទៅដោយគំនិតអាក្រក់ក៏ថាបាន ប្រៀបបានដូចសុភាសិតមួយពោលថា ចិត្តជាទេវត្ត មាត់ជាទេវតា ហេតុនេះក្នុងឋានៈយើងជាអ្នកស្តាប់ យើងគួតែគិតពិចារណាឲ្យបានល្អ កុំមានការឈ្លក់វង្វេងទៅតាមសម្តីទាំងអស់នោះ។
បុគ្គលណាដែលគិតមិនល្អ ច្រើនតែនិយាយខ្លួនឯងមើលខ្លួនឯងដូចជាល្អ គេប្រកែកដើម្បីប្រយោជន៌របស់ខ្លួងឯង ដោយខុសពីមនុស្សដែលល្អដែលគេនៅស្ងៀម ដោយបើទោះបីជារងកាចោទប្រកាន់អាក្រក់ ឬខាត់បង់ប្រយោជន៌របស់ខ្លួនឯងយ៉ាងណាក៏ដោយ។ មនុស្សល្អច្រើនតែស្រដីតិច ពីព្រោះពាក្យសម្តីដែលនិយាយមិនបានពិចារណានោះ ច្រើនតែនាំមកនូវគ្រោះមហន្តរាយនាពេលខាងមុខ ហើយសរុបមកក៏បានឃើញថាការវាស់ស្ទងថានរណាជាមនុស្សល្អ ឬអាក្រក់ទៅតាមពាក្យសម្តី គឺជារឿងមួយដែលពិបាក់។ មនុស្សខ្លះល្អនៅពីមុខ ពីក្រោយនិយាយមិនល្អ មនុស្សខ្លះទៀតអ្វីក៏ដឹង អ្វីក៏ចេះ ហើយដឹងគ្រប់រឿងៗអ្វីក៏ដឹង តែកុំជឿមនុស្សប្រភេទនេះទុកចិត្តមិនបានទេ ។
( ឡៅ ជឺ)

23/01/2024

៣ រឿងនាងថូនទាសី
(ទឹកមួយខ្អមរបស់ស្រី្តមានសទ្ធា ដូរយកសិរីក្នុងស្ថានសួគ៌បាន)
៚ ក្នុងពុទ្ធកាល ថ្ងៃមួយព្រះពុទ្ធបរមគ្រូ ស្តេចយាងទៅកាន់ដែនកោសល ជាមួយនឹងភិក្ខុសង្ឃ ៥០០អង្គ ទ្រង់យាងចូលទៅសម្រាកព្រះកាយក្នុងថូនគ្រាម ដើម្បីកម្ចាត់បង់នូវមិច្ឆាទិដ្ឋិរបស់ពួក ព្រាហ្មណ៌ក្នុងថូនគ្រាមនោះ។ ពួកព្រាហ្មណ៌ទាំងឡាយ បានឮដំណឹងថា ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធព្រះទាំងភិក្ខុសង្ឃ ស្តេចយាងនិមន្តមកដល់ត្រើយស្ទឹងខាងនាយ បម្រុងនឹងឆ្លងចូលទៅកាន់ក្នុងថូនគ្រាមហើយ ពួកព្រាហ្មណ៌ព្រឹទ្ធាចារ្យទាំងឡាយ បានប្រកាសប្រាប់ព្រាហ្មណ៌ជាបរិស័ទថា យើងទាំងអស់គ្នាមិនគម្បីគួរសមរាប់រកឲ្យវត្ថុអ្វី ដល់សមណគោតមឡើយ ។ ម្យ៉ាងទៀតយើងទាំងអស់គ្នា ត្រូវអូសទូកឡើងពីកំពង់ឲ្យអស់ ហើយរុះស្ពានចោលចេញ ទាំងសាលាសំណាក់ក៌ត្រូវរុះស្បូវរុះរនាបឲ្យអស់ បើអ្នកណាមួយទៅគួរសមឲ្យវត្ថុអ្វីមួយដល់សមណគោតមនិងពួកភិក្ខុសង្ឃ ត្រូវទោសទារុណកម្មអ្នកនោះដល់ជីវិត ។ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់ជ្រាប់នូវវិប្បការៈរបស់ព្រាហ្មណ៌ដូច្នោះហើយ ក៏នាំភិក្ខុសង្ឃទាំង៥០០អង្គ ហោះព្វដ៏អាកាស ឆ្លងស្ទឹងទៅចុះត្រង់កណ្តាលស្រុកនោះ ទ្រង់និមន្តទៅគង់ក្រោមម្លប់ឈើមួយដើមក្បែរអណ្តូងទឹក។ សម័យនោះ មាននាងទាសីម្នាក់ ជាខ្ញុំបម្រើត្រកូលព្រាហ្មណ៌មួយក្នុងថូនគ្រាមនោះ កំពុងកណ្តៀតក្អមទៅដងទឹកអណ្តូង បានឃើញព្រះដ៏មានព្រះភាគ ក៌មានចិត្តជ្រះថ្លាកើតឡើង នាងគិតថាសម័យនេះក្តៅណាស់ ព្រះសម្ពុទ្ធ និងព្រះសង្ឃទាំងអស់អង្គប្រហែលជាស្រេចទឹកខ្លាំងណាស់ហើយមើលទៅ បានជាមកគង់ក្នុងទីនេះ អញត្រូវតែដងទឹកមួយក្អមយកទៅប្រគេនទើបគួរ ប៉ុន្តែព្រាហ្មណ៌ព្រឹទ្ធាចារ្យបានដាក់អាជ្ញាថា បើអ្នកណាទៅគួសម យកអ្វីវត្ថុអ្វីៗ ទៅប្រគេនដល់សមណគោតមនិងពួកភិក្ខុសង្ឃ ត្រូវមានទោសដល់ជីវិត។ នាងគិតដូច្នោះហើយ ក៏ដើរហួសទៅដងទឹក លុះត្រឡប់មកវិញសទ្ធាក៏កាន់តែកើតខ្លាំងៗឡើង ទើបគិតថា ណ្ហើយចុះអញបានជួបនិងស្រែបុណ្យដ៏ប្រសើរយ៉ាងនេះហើយ គួតែធ្វើទានកុំខាន់ ទោះបីគេសម្លាប់ឬដាក់អាជ្ញាយ៉ាងណាតាមការចុះ នាងក៏កណ្តៀតក្អមចូលទៅកណ្តាលហ្វូងភិក្ខុសង្ឃ យកទឹកមួយក្អមទៅប្រគេនព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ៗ ទ្រង់ទទួលដោយព្រះហស្ថទាំងទ្វេ ថ្លែងអាការៈឲ្យនាងដឹងថា ព្រះអង្គត្រូវការទឹកនោះណាស់ ទ្រង់ចាក់ទឹកលប់ព្រះភក្ត្រ័ ហើយឆាន់ក្នុងទីចំពោះមុខរបស់នាង ដោយអំណាចឫទ្ធិរបស់ព្រះអង្គទឹកក្នុងក្អមនៅពេញដដែល ទើបឲ្យក្អមទឹកនោះទៅដល់ភិក្ខុសង្ឃទាំង៥០០អង្គឆាន់ទៀត ទឹកក្អមនៅតែពេញដដែល ។ នាងថូនទាសី បានឃើញចំឡែកអស្ចារ្យដូច្នេះហើយ សេចក្តីជ្រះថ្លាក្នុងព្រះសាស្តាក៏ កាន់តែចម្រើនស្ថាពរឡើងជារយគុណ។ កាលភិក្ខុសង្ឃទាំង៥០០អង្គឆាន់ស្កប់ស្គល់ហើយ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់ប្រទានក្អមទឹកនោះដល់នាងថូនទាសីវិញ នាងបានទទួលក្អមហើយ ថ្វាយបង្គំលាព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទៅគេដ្ឋារបស់នាងវិញ។ ជាលំដាប់នោះពួកព្រាហ្មណ៌ទាំងឡាយក៏ចាប់នាងវាយតប់ បណ្តើរយកទៅឲ្យចៅហ្វាយទាំងឡាយនាយៗ បានវាយថែមទៀតទាល់តែនាងស្លាប់ក្នុងពេលនោះទៅ ។ ចំណែកខាងព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ កាលនាងថូនទាសីចេញទៅផុតហើយ ទ្រង់ត្រាស់ហៅព្រះអានន្ទ ប្រើឲ្យយកបាត្រព្រះអង្គទៅដងទឹកអណ្តូង ព្រះអានន្ទមិនហ៊ានទៅដង ព្រោះខ្លាចព្រាហ្មណ៌វាយសម្លាប់ ទ្រង់ប្រើជាកម្រប់បីដង ព្រះអានន្ទមិនហ៊ានប្រកែក ទើបកាន់យកបាត្រនិមន្តទៅអណ្តូងទឹក គ្រាន់តែទៅដល់មាត់អណ្តូង ទឹកក៏បាញ់ចេញពីក្នុងអណ្តូង ជោគជនរាចទៅលើមហាប្រថពី លិចភូមិស្រុកថូនគ្រាមនោះមួយរំពេច ប៉ុន្តែត្រង់កន្លែងព្រះសម្ពុទ្ធនិងព្រះសង្ឃគង់នៅនោះឥតមានទឹកលិចឡើយ។ ពួកព្រាហ្មណ៏ទាំងឡាយ ឃើញហេតុអស្ចារ្យដូច្នោះហើយក៌ភិតភ័យខ្លាចណាស់ ក៏នាំគ្នាចូលទៅសុំទោសព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធថ្វាយខ្លួនជាឧបាសក ឧបាសិកា យកព្រះរតនត្រ័យជាទីពឹងទីរលឹកស្មើដោយជីវិត ទឹកក៏បានបាត់អស់រលីងទៅក្នុងខណៈនោះទៅ ។
៚ ឯនាងថូនទាសី ដែលព្រាហ្មណ៌វាយសម្លាប់នោះបានទៅកើតក្នុងស្ថានត្រៃត្រឹង្ស មានរូបល្អឥតឧបមា មានរស្មីចែងចាំងចេញពីកាយផ្សាយទៅក្នុងទិសទាំងពួង មានស្រីទេពអប្សរមួយពាន់ចោមរោមជាបរិវា ស្ថិតនៅក្នុងវិមានមាស មានសណ្ឋានដូចទូកកឹង ប្រតិស្ឋាននៅលើទឹកទិព្វ ក្នុងស្រះបោក្ខរណីមួយ។ លើមាត់ស្រះមានកប្យព្រឹក្សដុះពទ្ធ័ជុំវិញ ក្នុងស្រះនោះមានដើមឈូកដុះព្រោងព្រាត បញ្ជេញផ្លែផ្កាផ្សាយចេញនូវក្លិនក្រអូបឈ្ងុយឈ្ងុប ឈូកមាន៥ពណ៌ ខ្លះដើមជាមាស ស្លឹកជាកែវមណី ផ្កាជាប្រាក់ផ្លែជាត្បូងទទឹម ខ្លះដើមជាត្យូងទទឹម ស្លឹកជាប្រាក់ផ្កាជាកែវមណី ដុះពទ្ធ័ជុំវិញវិមានប្រាសាទ ។ក្នុងពេលនោះនាងគិតពិចារណា មើលអតីតជាតិរបស់នាង ក៏បានដឹងសព្វគ្រប់ថា ឱ!! អញដែលបានមកកើតនៅទីនេះជាទេពធីតាបរិបូណ៌ ដោយទិព្វសម្បត្តិដូច្នេះ ដោយសារតែទឹកមួយក្អម ដែលអញបានប្រគេនព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធនៅក្នុងស្រកថូនគ្រាម ឥលូវនេះព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់ទ្រង់គង់នៅទីនោះ ពុំទាន់និមន្តយាងទៅណាឡើយ ដូច្នេះគួរតែទៅបំពេញសម្បត្តិរបស់អញឲ្យវិសេសជាងនេះទៅទៀត គិតដូច្នេះហើយក៏ចុះមកភ្លាម វិមានប្រាសាទក៏អណ្តែតមកប្រតិស្ថានលើផែនដី ចំពោះព្រះភក្ត្រ័ព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់ នាងទេព្វធីតាបាននាំបរិវា១០០ ចេញពីប្រាសាទចូលទៅថ្វាយបង្គំព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ។ ពេលនោះពួកព្រាហ្មណ៏ទាំងឡាយ ដែលកំពុងអង្គុយគាល់ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ក៏ផ្អើលឈូឆរ នឹកស្ងើចក្នុងចិត្តឥតឧប្បមា។ ព្រះដ៏មានព្រះភាគទ្រង់ត្រាស់សួនាងទេព្វធីតា ដើម្បីឲ្យព្រាហ្មណ៌ទាំងអស់បានដឹងក្មុងពេលនោះថា ម្នាល់នាងទេព្វធីតា អ្នកបរិបូណ៌ដោយទិព្វសិរី មានពន្លឺចែងចាំងជានិច្ច តើនាងមកពីទីណា? បានធ្វើបុណ្យអ្វីក្នុងជាតិមុន? នាងទេព្វធីតាក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះដ៏មានព្រះភាគ ខ្ញុំព្រះអង្គមកពីស្ថានត្រៃត្រឹង្ស កាលពីម្សិលមិញខ្ញុំព្រះអង្គបាននៅក្នុងស្រុកថូនគ្រាមនេះ បានដង់ទឹកមួយក្អមប្រគេនព្រះអង្គ លុះត្រឡបទៅផ្ទះវិញ ពួកព្រាហ្មទាំងឡាយដែលអង្គុយជុំវិញនេះ នាំគ្នាចាប់វាយខ្ញុំព្រះអង្គបណ្តើទៅឲ្យព្រាហ្មណ៌ជាចៅហ្វាយរបស់ខ្ញុំព្រះអង្គៗ បានវាយថែមទៀតរហូតដល់ស្លាប់។ បន្ទាប់មកនាងបានរៀបរាបអំពីសម្បត្តិទិព្វរបស់នាងក្នុងស្ថានសួគ៌ដោយសព្វគ្រប់ លុះចប់ហើយ ព្រះបរមគ្រូជាម្ចាស់ ទ្រង់សម្តែងនូវធម្មកថា ពន្យល់អំពីអរិយសច្ចធម៌៤ប្រការ នាងទេព្វធីតាបានសម្រេចដល់នូវសោតាបត្តិផងក្នុងពេលនោះ ទើបថ្វាយបង្គុំលាព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទៅស្ថានត្រៃត្រឹង្សវិញ ។ ពួកព្រាហ្មណ៌ក្នុងស្រុកថូនគា្រម ក៏បានយល់ជាក់ច្បាស់នូវលទ្ធិពុទ្ធសាសនា ក្នុងពេលនោះ។ ចប់។ រឿងក្នុងប្រជុំនិទានជាតក

23/01/2024

#អ្វីដែលលោកអ្នកមិនចង់ឲ្យដទៃធ្វើចំញោះលោកអ្នក
#លោកអ្នកក៏មិនគួធ្វើនូវអ្វីចំពោះអ្នកដទៃដែរ។
៚៚៚ទោះបីលោកអ្នកចង់ធ្វើដាក់អ្នកដទៃ អ្វីដែលសំខាន់ គឺត្រូវយកចិត្តគេមកដាក់ចិត្តរបស់យើឲ្យបានច្រើន ត្រូវថ្លឹងថ្លែងថា តើទង្វើរបស់យើងនឹងមានផលចំពោះអ្នកដទៃទៀតយ៉ាងដូចម្តេច? ត្រូវប្រៀបធៀបថា ប្រសិនបើអ្នកដទៃធ្វើអ្វីមិនគួគប្បីដាក់អ្នក តើអ្នកមានអារម្មណ៌បែបណាខ្លះ? ប្រសិនបើអ្នកចេះគិតបែបនេះ អ្នកនឹងដឹងថា អ្វីដែលប្រុងនិថធ្វើនោះ ត្រឹមត្រូវ ឬគួតែធ្វើឬអត។
៚៚៚មនុស្សយើងពេលដែលរស់នៅជាមួយគ្នា រួមសុភមង្គលជាមួយគ្នា ការដែលចេះយកចិត្តគេ មកដាក់ក្នុងចិត្តរបស់ខ្លួនឯង គឺជារឿងមួយដ៏សំខាន់ ពីព្រោះដើម្បីឲ្យឃើងធ្វើអ្វីមួយទៅមានភាពត្រឹមត្រូវ នឹងសមរម្យ មិនបង្កឲ្យកើតមានទុក្ខអំពលទៅដល់មនុស្សផ្សេងៗទៀត ព្រមទាំងនឹងមិនធ្វើឲ្យសង្គមមួយកើតមានជម្លោះវិវាទនៅពេលក្រោយ ។
ពេលគេធ្វើដាក់អ្នកវិញ អ្នកមិនត្រូវនិយាយថា ហេតុអីបានជាអ្នកធ្វើដាក់ខ្ញុំបែបនេះទេ តែពេលដែលអ្នកធ្វើដាក់គេ អ្នកមានគិតទេ ត្រូវចាំថា ពេលគេធ្វើដាក់អ្នកៗកំុខឹងនិងគេ (នេះមិនមែនជាកំហឹងនោះទេ តែពេលខ្លះរឿងកើតឡើងដដែលៗច្រើនដងពេកក៏ក្លាចទៅជាគុំនុំបានដែរ)
(((ខុង ជឺ))
ធ្វើជាភ្លើងត្រូវបំភ្លឺផ្លូវអ្នកដទៃ កុំធ្វើជាភ្លើងសម្រាប់ដុតអ្នកដតៃអី ក្រែងភ្លើងរាលឆេះដល់ផ្ទះរបស់អ្នកវិញ