06/07/2023
កូនសិស្សជីវិត 🥰
ជីវិតមនុស្សគ្រប់គ្នាតែងប្រាថ្នាចង់បាន សេចក្តីសុខ ភាពរីករាយ និង សុភមង្គល… ម្នាក់ៗខំប្រឹងណាស់ ប្រឹងរហូតគ្មានពេលសម្រាក ប្រឹងរហូតភ្លេចមនុស្សជាទីស្រឡាញ់នៅជិតខ្លួន ប្រឹងរហូតស្ពាយលែងរួចនូវសម្ពាយជីវិត…
“ ប្រឹងរហូតភ្លេច សេចក្តីតូចៗ ងាយយៗ ដែលធ្លាប់មាន និង រកបាន នៅជិតៗខ្លួនទៅវិញ “
កុំព្យាយាមស្ពាយកាន់តែធ្ងន់ ដោយគ្រាន់តែចង់រស់ ដោយមានក្តីសុខ…
ខាងក្រោមនេះជា អត្ថបទមួយដែលខ្ញុំដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅ កូនសិស្សជីវិត៣ សង្ឃឹមថាវាអាចជួយជាគំនិត ឬកំលាំងចិត្តដល់អ្នកគ្រប់គ្នា🙏
សូមអានឲ្យចប់ និងឲ្យយល់ ពេលនោះអ្នកនឹងបានធូរចិត្ត
"ភ្ញៀវទេសចរពិភពលោក"
នារសៀលថ្ងៃឈប់សម្រាករយៈពេលយូរមួយ ខ្ញុំបានអង្គុយមើលរូបថតចាស់ៗ ភាគច្រើនជារូបថតដែលខ្ញុំបានទៅលេងនៅកន្លែងកម្សាន្តផ្សេងៗ ដូចជាទៅលេងនៅតាមខេត្ត តាមមាត់សមុទ្រ ព្រៃភ្នំ និងការធ្វើទេសចរណ៍ទៅក្រៅប្រទេស។ ខ្ញុំអូសមើលម្តងមួយៗក៏ដល់រូបភាពកាលទៅលេងប្រទេសថៃ នៅខេត្តឈៀងម៉ៃ និងឈៀងរ៉ៃ។ ខ្ញុំញញឹម ហើយបន្តមើលរូបភាពម្តងមួយៗដោយរីករាយបំផុត មើលបណ្តើរធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកឃើញដល់អ៊ំស្រីម្នាក់ ដែលបានធ្វើដំណើររួមគ្នាទៅលេងឈៀងម៉ៃ និងឈៀងរ៉ៃជាមួយខ្ញុំក្នុងពេលនោះ។
កាលនោះខ្ញុំនៅចាំបានថា យើងទាំងអស់គ្នាបានធ្វើដំណើរតាមក្រុមហ៊ុនទេសចរណ៍មួយក្នុងថ្ងៃបុណ្យអុំទូក ដែលមានអ្នកទៅលេងសរុបចំនួន២៥នាក់ មានទាំងក្មេងតូចរហូតដស់អ៊ំប្រុស អ៊ំស្រីចាស់ៗ។ យើងត្រូវធ្វើដំណើរពីភ្នំពេញទៅបាងកក ហើយបន្តពីបាងកកទៅឈៀងម៉ៃ។ តាមការណាត់ទុករបស់ក្រុមហ៊ុនទេសចរណ៍ គេតម្រូវឱ្យយើងទៅដល់អាកាសយានដ្ឋានភ្នំពេញនៅម៉ោង៦ព្រឹក ព្រោះថាយន្តហោះនឹងត្រូវហោះនៅម៉ោង៩។ ខ្ញុំ និងមិត្តពីរនាក់ទៀតទៅដល់ព្រលានយន្តហោះនៅម៉ោង ៦:៣០នាទីព្រឹក ពួកយើងក៏ប្រញាប់ប្រញាល់រូតរះចូលទៅខាងក្នុង ហើយសម្លឹងរកមើលក្រុមការងាររៀបចំដំណើរទេសចរណ៍មួយនេះ។ ខ្ញុំបានឃើញបងប្រុសម្នាក់ដែលធ្លាប់ចួបគ្នានៅក្រុមហ៊ុន ពេលដែលខ្ញុំទៅចុះឈ្មោះ ភ្លាមនោះខ្ញុំប្រាប់គាត់ថា សុំទោសផងបង ខ្ញុំមកយឺតកន្លះម៉ោងហើយ។ គាត់ក៏ឆ្លើយថាមិនអីទេ ខ្ញុំណាត់ឱ្យមកលឿន ព្រោះខ្ញុំដឹងថាគ្នាយើងច្រើនតែមកយឺតបែបនេះឯង។ ខ្ញុំក្រឡេកមើលជុំវិញកន្លែងណាត់ចួបនោះ ឃើញមានអ្នកមកដល់ប្រហែល៤,៥នាក់ពិតមែន។ ខ្ញុំនិងមិត្តភក្តិក៏រុញវ៉ាលិសមកដាក់ក្បែរៗគ្នា ហើយក៏អង្គុយរង់ចាំអ្នកដែលមិនទាន់ដល់បន្តទៀត។
ខ្ញុំឃើញអ៊ំស្រីម្នាក់ពាក់អាវពណ៌ក្រហមស្រស់អង្គុយនៅក្បែរនោះ។ ខ្ញុំនិងមិត្តជម្រាបសួរគាត់ ហើយពួកខ្ញុំសួរគាត់ថាអ៊ំស្រីអញ្ជើញទៅលេងខេត្តឈៀងម៉ៃ និងឈៀងរ៉ៃដែរមែនទេ? គាត់លើកដៃសំពះមកវិញ រួចមានប្រសាសន៍ថា ហ្នឹងហើយក្មួយ អ៊ំទៅលេងឈៀងម៉ៃ និងឈៀងរ៉ៃជាមួយពួកក្មួយនេះឯង ហើយអ៊ំមកដល់មុនគេតាំងពីម៉ោង ៥:៣០នាទីម៉្លេះ មកដល់មុនអន្ទិតក្រុមហ៊ុននេះទៀតផង។ ពួកយើងនាំគ្នាជជែកលេងជាមួយគាត់ និងអ្នកដែលមកដល់មុនផ្សេងៗទៀតពីនេះនោះ។
អ្នកដែលចូលរួមដំណើរក៏មកដល់ជាបន្តបន្ទាប់។នៅ ពេលនោះម៉ោងជិត៨ទៅហើយ ជាពេលដែលពួកយើងត្រូវ Check in។ បងប្រុសដែលជាអ្នកដឹកនាំក្រុមទេសចរណ៍(Tour Leader) ដើរទៅដើរមក និយាយទូរស័ព្ទជាមួយអ្នកដែលមិនទាន់មកដល់។ យើងនៅខ្វះគ្នា៤នាក់ទៀតទើបគ្រប់២៥នាក់ អ៊ំស្រីអាវក្រហមចាប់ផ្តើមមិនសូវសប្បាយចិត្ត ហើយរអ៊ូតិចៗម្នាក់ឯងថា គេណាត់តាំងពីម៉ោង៦ ឥឡូវម៉ោងជិត៨ហើយ អត់ទាន់មកដល់ទៀត ឆ្ងល់ដែរចូលចិត្តឱ្យគេទាំងអស់គ្នាលំបាកដោយសារខ្លួនឯងម្នាក់។ ខាងយន្តហោះបានប្រកាសថា សម្រាប់អ្នកដែលមិនទាន់បាន Check in សម្រាប់ជើងហោះហើរមួយនេះ សូមប្រញាប់រួសរាន់ Chek in ជាបន្ទាន់ ព្រោះគេជិតបិទហើយ។
ខ្ញុំនៅចាំថា ពេលនោះម៉ោង៨:១៥នាទី ពួកគាត់នៅតែមិនទាន់មកដល់ បងប្រុសដែលជា Tour Leader ក៏សម្រេចចិត្តឱ្យយើង Check in មុនបណ្តើរៗ។ ពួកយើងចំណាយពេលប្រហែល២០នាទី ទៅដល់កន្លែងអង្គុយរង់ចាំឡើងយន្តហោះអ៊ំស្រីអាវក្រហមនៅតែបន្តរអ៊ូដដែលថា ហ្អើយ! ថ្មើរនេះនៅហើយមិនទាន់មកដល់ទៀត សង្ស័យតែយន្តហោះចេញចោលណាស់។ គាត់ក៏បានប្រាប់ទៅ Tour Leader ថា បើពួកគាត់មកមិនទាន់ទេ យើងទៅមុនទៅក្មួយ ប្រយ័ត្នគេចេញចោលទាំងអស់គ្នា។ អ៊ំស្រីអង្គុយមិនស្រណុក ក្រោកឈរ ដើរចុះដើរឡើងទៅមកៗ....
ពេលវេលាត្រូវចូលមកដល់ក្នុងយន្តហោះ គ្រប់គ្នាក៏ងើបដើរចូលទៅបន្តគ្នា ខ្ញុំចាំបានថាយើងនៅសល់ពេលប្រហែល១៥នាទីទៀត យន្តហោះនឹងចេញដំណើរ។ បងប្រុសនិងបងស្រី រួមទាំងកូនតូចៗពីរនាក់ទើបតែមកដល់ ហើយក៏ប្រញាប់ប្រញាល់ញញឹមញញែមរកកន្លែងអង្គុយ។ ពួកគាត់ទាំង៤នាក់នេះហើយ ជាអ្នករួមដំណើរជាមួយយើង ហើយមកដល់ក្រោយគេបង្អស់។
ពេលនោះអារម្មណ៍នៃការធ្វើដំណើរទៅខេត្តឈៀងម៉ៃ និងឈៀងរ៉ៃ ក៏បានចាប់ផ្តើម។ ពួកយើងក៏បានចុះចតនៅអាកាសយានដ្ឋានទីក្រុងបាងកក ហើយក៏បន្តជើងយន្តហោះ ទៅខេត្តឈៀងម៉ៃដោយសុវត្ថិភាព នៅវេលាម៉ោងប្រហែល៤រសៀល។ គ្រប់គ្នាមានអារម្មណ៍ថារីករាយផង នឿយហត់ផង ជាពិសេសគឺអ៊ំប្រុសអ៊ំស្រីដែលគាត់ហូបអាហារនៅលើយន្តហោះមិនសូវបាន។ ពួកយើងត្រូវបានទទួលស្វាគមន៍យ៉ាងរាក់ទាក់ពីសំណាក់មគ្គុទេសក៏ស្រីម្នាក់ ដោយគាត់បានប្រាប់ថា យើងនឹងធ្វើដំណើរចេញព្រលានយន្តហោះទៅស្រស់ស្រូបអាហារពេលល្ងាចតែម្តង ហើយក្រុមហ៊ុនបានរៀបចំជាពិសេសនូវអាហារជនជាតិដើមរបស់ខេត្តឈៀងម៉ៃ រួមទាំងទស្សនារបាំជនជាតិផ្សេងៗនៅទីនោះតែម្តង។
ពួកយើងក៏បានធ្វើដំណើរតាមឡានក្រុង សំណួរបានចាប់ផ្តើមចោទសួរជាបណ្តើរទៅកាន់មគ្គុទេសទេសចរណ៍ពីនេះពីនោះជាហូរហែ។ ខ្ញុំនៅចាំថា អ៊ំស្រីអាវក្រហមគាត់មិនបានហូបអីទេ តាំងពីទៅដល់ព្រលានបាងកកមកម្ល៉េះ គាត់ក៏សួរទៅមគ្គុទេសទេសចរណ៍ថា ក្មួយម្ហូបជនជាតិហ្នឹងញ៉ាំកើតឬអត់? ព្រោះអ៊ំហូបអីមិនចូលតាំងពីនៅបាងកកម្ល៉េះ។ បងស្រីមគ្គុទេសក៏ ក៏និយាយជាភាសាអង់គ្លេស ហើយបងប្រុស Tour Leader បកប្រែថា ប្រហែលជាពិបាកញ៉ាំបន្តិចហើយអ៊ំ ប៉ុន្តែអ្វីដែលសំខាន់នោះគឺ អ៊ំមានឱកាសបានស្គាល់ពីម្ហូប និងវប្បធម៌របស់ជនជាតិគេ។ ហើយខ្ញុំសូមណែនាំឱ្យអ្នកទាំងអស់គ្នា ញ៉ាំឱ្យបានគ្រប់មុខ ដើម្បីទទួលបទពិសោធន៍ និងអនុស្សវរីយ៍ដែលមិនអាចបំភ្លេចបាន ហើយគាត់ក៏បន្ថែមទៀតថា ព្រោះក្រុមរបស់យើងជាក្រុមពិសេស ទើបខាងយើងរៀបចំអាហារជនជាតិជូនបែបនេះ។ អ្នកទាំងអស់គ្នាក៏អាចថតរូប និងវីដេអូពីរបាំជនជាតិទុកជាអនុស្សវរីយ៍ដូចគ្នា។
អ៊ំស្រីបន្តធ្វើមុខស្រពោន ហើយនិយាយថា ខំទិញកញ្ចប់ VIP ហើយ ឱ្យឯងមកញ៉ាំម្ហូបជនជាតិអ៊ីចឹង ស្អែកមានកម្លាំងណាដើរលេងក្មួយ។ គ្រួសារបងប្រុសបងស្រីដែលមកយឺតក្រោយនោះ បានតបទៅអ៊ំស្រីថា ខ្ញុំធ្លាប់ទៅលេងដំបូងពេលទើបរៀបការហើយម្តងដែរ ម្ហូបជនជាតិគឺពិតជាពិបាកហូបមែន ប៉ុន្តែអ្វីដែលយើងទទួលបាននោះ គឺសំខាន់ជាងការហូបឆ្ងាញ់មួយពេលទៅទៀត។ កន្លែងគេប្លែក ស្អាត ហើយមានរាំរបាំរហូតដល់កណ្តាលយប់ឯណោះ។ អ៊ំស្រីក៏ស្រែក ថាម៉េចនៅរាំដល់កណ្តាលយប់ទៀត? ខ្ញុំតែម៉ោង៩ ហ្នឹងត្រូវសម្រាកហើយ ហើយព្រឹកមិញខ្ញុំងើបរៀបចំខ្លួនតាំងពីម៉ោង៤ម្ល៉េះ ហើយបើនៅដល់យប់ជ្រៅទៀត ថ្ងៃស្អែកខ្ញុំច្បាស់ជាងើបមិនរួចទេ។ អ៊ីចឹង! សូមជូនខ្ញុំទៅសណ្ឋាគារមុនមក ខ្ញុំរកអីញ៉ាំជិតៗនោះខ្លួនឯងហើយខ្ញុំគេងមុនហើយ។ បងប្រុស Tour Leader តបទៅអ៊ំស្រីវិញថា សុំទោសផងអ៊ំស្រី ពួកយើងមិនអាចធ្វើបែបនេះបានទេ ព្រោះខាងក្រុមហ៊ុនបានរៀបចំកម្មវិធីរួចហើយ។ បើអ៊ីចឹងខ្ញុំនឹងព្យាយាមត្រលប់មកកន្លែងគេងវិញឱ្យរាងលឿនបន្តិច ប្រហែលជាម៉ោង៩ យើងត្រលប់មកវិញ ហើយប្រហែលជាម៉ោង ១០យើងទៅដល់សណ្ឋាគារ ព្រោះស្អែកព្រឹកយើងត្រូវចួបជុំគ្នានៅម៉ោង៦ ស្រស់ស្រូបអាហារពេលព្រឹក ហើយចេញដំណើរនៅម៉ោង ៧។ អ៊ំស្រីក៏យល់ព្រមទាំងមិនសូវសប្បាយចិត្ត ហើយបន្តថារឿងក្រោកពីព្រលឹម កុំបារម្ភអី តែម៉ោង៥ អ៊ំងើបហើយ។
គ្រួសារបងប្រុសបងស្រីដែលមកយឺតក្រោយគេក៏សួរបន្តថា អូនកុំចេញដំណើរពីព្រលឹមពេក ព្រោះបងមានកូនតូច ហើយថ្ងៃនេះនៅដល់យប់ជ្រៅទៀត ស្រួលមិនស្រួលប្លែកកន្លែងគេង កូនបងរករឿងទៀត សុំចេញដំណើរម៉ោង ៨:៣០បានអត់អូន? អត់បានទេបង យើងត្រូវទៅច្រើនកន្លែងណាស់ បើទៅមិនទាន់តាមកម្មវិធីក្រុមហ៊ុនខ្ញុំខ្លាចមានបញ្ហា ខ្ញុំសុំឱ្យបងជួយគោរពតាមពេលវេលាដែលក្រុមហ៊ុនបានរៀបចំរួចហើយ។ បងប្រុសក៏បន្តទាំងទឹកមុខញញឹមថា បងៗ ពូមីង អ៊ំចំណាយលុយច្រើនណាស់សម្រាប់កញ្ចប់ VIP នេះ បើដើរមិនគ្រប់កន្លែង គួរឱ្យស្តាយណាស់បង គាត់ក៏បន្ថែមបែបលេងសើចថា ចាំចប់ដើរលេង ចាំគេងឱ្យឆ្អែតនៅផ្ទះវិញទៅបង។
នៅយប់នោះយើងមកដល់សណ្ឋាគារវិញប្រហែលជាម៉ោង១១ ព្រោះយើងទាំងអស់គ្នារវល់តែសប្បាយភ្លេចខ្លួន ជាមួយអាហារជនជាតិ និងការរាំរបាំរបស់ពួកគាត់ លើកលែងតែអ៊ំស្រីអាវក្រហមម្នាក់គត់តែប៉ុណ្ណោះ។ ស្អែកព្រឹក ខ្ញុំនិងមិត្តភក្តិបានក្រោកពីព្រលឹម ហើយចុះទៅញ៉ាំអាហារពេលព្រឹកនៅម៉ោង៦គត់តាមការណាត់ គ្រប់គ្នាបានទៅដល់ជាបន្តបន្ទាប់ ចំណែកឯអ៊ំស្រីវិញ មិនដឹងជាចុះមកតាំងពីណាទេ ព្រោះគាត់ស្រស់ស្រូបរួច អង្គុយចាំនៅខាងមុខទៅហើយ។ គ្រប់គ្នារូតរះហូបអាហារពេលព្រឹក ម៉ោងជិត ៧ហើយ គ្រួសារបងប្រុសបងស្រីនិងកូនពីរនាក់ មិនទាន់ឃើញចុះមកទេ។ អ៊ំស្រីចាប់ផ្តើមអង្គុយលែងជាប់ ហើយក៏ឡូឡាដាក់ Tour Leaderថា ហេតុអីប្អូនឯងមិនឡើងទៅហៅគាត់ ជិតដល់ម៉ោង៧ទៅហើយ មិនទាន់ចុះមកញ៉ាំអីទៀត ហើយថ្មើរណាបានចេញដំណើរទៅ។ បងប្រុសដឹកនាំក្រុមទេសចរណ៍ ក៏និយាយថាអ្នកទាំងអស់គ្នាឡើងឡានសិនទៅ ចាំខ្ញុំឡើងទៅតាមគាត់ គ្រប់គ្នាក៏ឡើងទៅអង្គុយចាំនៅលើឡាន អ៊ំស្រីនៅតែបន្តរអ៊ូផង ឡូឡាផង... ហ៊ឹមមកដើរលេងជាមួយមនុស្សយឺត យ៉ាប់ណាស់ ចាំមើលតែដើរមិនគ្រប់កន្លែង ខ្ញុំរករឿងខាងក្រុមហ៊ុនម្តង មកដើរលេងក្រៅប្រទេសយកកូនតូចមកធ្វើអី ពួកយើងអង្គុយចាំរហូតដល់ម៉ោង ៨:១៥នាទី ទើបឃើញគាត់ដើរសំដៅមកឡានក្រុង។
ថ្ងៃទី១នៃដំណើរកម្សាន្តបានចាប់ផ្តើម បន្ទាប់ពីពេលនោះមក អ៊ំស្រីនៅតែបន្តរអ៊ូ ឡូឡាគ្រប់រឿងដែលគាត់មិនពេញចិត្តដូចជាម្ហូបញ៉ាំមិនកើត ត្រលប់មកវិញយប់ជ្រៅ ពេលខ្លះត្រូវដើរឆ្ងាយ និងរអ៊ូរឿងអ្នកដទៃដែលមកយឺត។ ចំណែកឯគ្រួសារបងប្រុសបងស្រី នៅតែបន្តយឺតជានិច្ចរហូតដំណើរកម្សាន្តត្រូវបានបញ្ចប់។ ថ្វីដ្បិតតែយើងមានការយឺតយ៉ាវ និងកន្លែងខ្លះទៅបានតែមួយភ្លែតក្តី តែពួកយើងក៏បានទៅគ្រប់ទីកន្លែងទាំងអស់ដែលមាននៅក្នុងកម្មវិធី។
នៅលើឡានក្រុងចេញពីសណ្ឋាគារទៅព្រលានយន្តហោះឈៀងម៉ៃ ដើម្បីធ្វើដំណើរមកព្រលានបាងកក ជាឱកាសចុងក្រោយដែលមគ្គុទេសទេសចរណ៍ និង Tour Leader សូមមតិយោបល់ពីដំណើរកម្សាន្តរបស់ពួកយើង។ ក្រៅពីការចែកក្រដាសដើម្បីឱ្យយើងបញ្ចេញមតិយោបល់ បងប្រុសជាអ្នកដឹកនាំក្រុមទេសចរណ៍ បានសំណូមពរឱ្យភ្ញៀវទាំងអស់ឡើងមកសម្ដែងអារម្មណ៍ផ្ទាល់ខ្លួនម្នាក់បន្តិចៗ។ ខ្ញុំសូមលើកយកតែតួអង្គ២សំខាន់ដើម្បីចែករំលែកក្នុងពេលនេះ អ្នកទាំងអស់គ្នាច្បាស់ជាដឹងហើយថា ខ្ញុំសំដៅលើអ្នកណា។
គ្រួសារបងប្រុសដែលតែងតែមកយឺតក្រោយគេ បានឡើងនិយាយថា រយៈពេលជិត១សប្តាហ៍ ក្នុងដំណើរកម្សាន្តមួយនេះពិតជាលឿនណាស់ ទើបតែមកដល់ថ្ងៃមុនសោះ ឥឡូវត្រូវដល់ពេលបែកគ្នាទៅវិញហើយ។ ខ្ញុំនិងគ្រួសារខ្ញុំ ប្រាកដជាជាប់ឈ្មោះថាជាអ្នកដែលយឺតជាងគេ និងធ្វើឱ្យដំណើរកម្សាន្តត្រូវយឺតយ៉ាវ ហើយខ្ញុំនិងក្រុមគ្រួសារក៏សុំទោសអ្នកទាំងអស់គ្នាផងដែរ។ ក្រៅពីការអន់ចិត្តគ្នា ខឹងគ្នា ព្រមទាំងរឿងរ៉ាវទាស់ចិត្តកើតឡើងមករហូតក្នុងដំណើរកម្សាន្តរបស់យើងមួយនេះមានក៏ពិតមែន ប៉ុន្តែរឿងល្អៗដែលយើងបានចងចាំជាមួយគ្នាគឺមានច្រើនរាប់មិនអស់ទេ ហើយខ្ញុំសូមអរគុណជាពិសេសដល់អ៊ំស្រីដែលបានទិញមួកជាកាដូអនុស្សាវរីយ៍ដល់កូនរបស់ខ្ញុំទាំងពីរ។ អ៊ំស្រីញញឹម ហើយគាត់ក៏ឡើងមកនិយាយពីអារម្មណ៍របស់គាត់វិញម្តង។
អ៊ំស្រីចាប់ផ្តើមមានប្រសាសន៍ថា អ៊ំទៅវិញទេដែលគួរតែសុំទោសអ្នកទាំងអស់គ្នា តាំងពីពេលមកដល់ឈៀងម៉ៃដំបូង បើពេលនោះគេព្រមជូនអ៊ំទៅសណ្ឋាគារមែន អ៊ំច្បាស់ជាស្តាយក្រោយហើយ។ ម្ហូបជនជាតិ បើទោះជាពិបាកញ៉ាំបន្តិច ត្រូវនៅដល់យប់ជ្រៅបន្តិចក៏ពិតមែនក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាជាអ្វីដែលធ្វើឱ្យកូនៗរបស់អ៊ំចង់មកលេងឈៀងម៉ៃ ឈៀងរ៉ៃ។ នៅពេលដែលអ៊ំបានផ្ញើរូបថតម្ហូប និងរបាំឱ្យពួកគេមើល ពួកគេប្រាប់អ៊ំថាចង់មកភ្លក្ស និងស្គាល់ម្ហូបនោះណាស់។ ហើយអ៊ំក៏អរគុណដល់ចៅៗទាំងពីរ ដែលតែងតែមកអង្គុយជិតម៉ាក់យាយរាល់ពេលជិះឡានក្រុង តាមពិតទៅក្នុងដំណើរកម្សាន្តមានក្មេងតូច មានក្មេងជំទង់ មានមនុស្សធំ និងមនុស្សចាស់ទើបកាន់តែសប្បាយ ចៅទាំងពីរពិតជាគួរឱ្យស្រឡាញ់ណាស់។
ខ្ញុំបានស្តាប់អ្នកទាំងពីររួចហើយ ខ្ញុំក៏អង្គុយញញឹមម្នាក់ឯង ខ្ញុំបានរៀនពីមេរៀនជីវិតដ៏អស្ចារ្យជាច្រើនពីដំណើរកម្សាន្តមួយនេះ ក្រៅពីបានភ្លក្សអាហារជនជាតិ ជិះដំរី ជិះក្បូន ទស្សនាសួនផ្កា និងកន្លែងកម្សាន្តផ្សេងៗជាច្រើនទៀត។
តាមពិតទៅជីវិតមនុស្សដែលកើតមកលើផែនដីនេះ ប្រៀបដូចជាភ្ញៀវទេសចរធ្វើដំណើរកម្សាន្តនៅរមណីយដ្ឋាន ឬតំបន់ទេសចរណ៍ណាមួយដូចគ្នាអ៊ីចឹងឯង។ មានថ្ងៃទៅដល់ហើយក៏មានថ្ងៃចាកចេញទៅវិញ មានថ្ងៃទៅចួបមនុស្សប្លែកមុខហើយក៏មានថ្ងៃបែកគ្នាទៅវិញ។ រឿងហេតុល្អអាក្រក់ បទពិសោធន៍សប្បាយរីករាយ កើតទុក្ខ ឈ្លោះប្រកែក អន់ចិត្តក៏មានដូចគ្នា។
អ្នកខ្លះមកមុន ត្រលប់ទៅមុន
(កើតមុន ស្លាប់មុន)
អ្នកខ្លះមកមុន តែត្រលប់ទៅក្រោយ
(កើតមុន ស្លាប់ក្រោយ)
អ្នកខ្លះមកក្រោយគេ តែត្រលប់ទៅមុន
(កើតក្រោយ តែស្លាប់មុន)
អ្នកខ្លះមកក្រោយគេ ត្រលប់ទៅវិញក្រោយគេដូចគ្នា
(កើតក្រោយគេ ស្លាប់ក្រោយគេ)
អ្នកខ្លះទិញសំបុត្រមកហើយ
តែកើតឧបទ្ទរហេតុក៏មិនបានមកវិញ (រលូត)
អ្នកខ្លះទើបតែមកដល់ ក៏ត្រូវត្រលប់ទៅវិញ
(កើតមិនបានប៉ុន្មានក៏ស្លាប់)
អ្នកខ្លះត្រូវគេបញ្ចូនឱ្យទៅវិញ អ្នកខ្លះត្រូវបានគេអញ្ជើញឱ្យនៅបន្ត អ្នកខ្លះមកដើរលេងនៅពិភពលោកហើយបន្សល់កេរ្តិ៍ឈ្មោះល្អ អ្នកខ្លះទៀតក៏បន្សល់កេរ្តិ៍ឈ្មោះអសោច។
មិនថាមកមុន ឬក្រោយ ត្រលប់ទៅក្រោយ ឬមុននោះទេ យ៉ាងណាយើងក៏ជាប់ឈ្មោះថា បានមកលេងពិភពលោក ដូច្នេះបើបានមកហើយ តើយើងចង់បន្សល់រឿងល្អ ឬរឿងមិនល្អឱ្យពិភពលោកបានចងចាំ?
អានចប់ដល់ត្រឹមនេះ...
តើអ្នកបានរៀបចំខ្លួនសម្រាប់ដំណើរកម្សាន្ត
មួយនេះបន្តទៀតហើយឬនៅ?
#ពិចារណា
#រឿងតូចមួយ
#កូនសិស្សជិវិត
