06/05/2024
" မေတ္တာ "
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
တစ်ချိန်က
တောင်းကုန်းတစ်ခုပေါ်မှာ
စကားတတ်သော၊ စကားနည်းသော၊
စား၍ရသောအသီး သီးသော၊
အရိပ်ရသော၊ အကိုင်းဖြာသော၊ အကိုင်းကိုယူ
လိုရာ ပရိဘောဂအဖြစ် ဖြတ်ယူကာ ပြင်ဆင်သုံးစွဲနိုင်သော၊ အပင်လေးတစ်ပင်ရှိခဲ့၏။
ထိုအပင်နှင့်အတူပင် ... ... ... ... ...
ထိုတောင်ကုန်းသို့
လာရောက်ဆော့ကစား၊ အရိပ်ခိုနား၊
အသီးဆွတ်စား၊
အပင်ကိုင်းမှာ ကြိုးချည်ဆွဲချ ကြိုးတန်းထိုင်လုပ်၊
ဆော့ကစား နားနေ၊ လာလေ့ရှိသည့်
ကလေးငယ်လေး တစ်ယောက်လည်းရှိ၏။
ထိုကလေးနှင့်၊ ထိုအပင်သည်ကား
ငယ်စဉ်ကပင်
ရင်းနှီးစွာနေ၊ ကြီးပြင်းခဲ့ပြီး၊
အရိပ်ခိုရာ၊
ဆော့ကစားရာ၊
ဝမ်းဝစေဖို့ အသီးဆွတ်ရာ၊
ကစားပျော်ပါးနေခဲ့ရာ၊ အမှတ်တရများစွာ ရှိခဲ့ကြသည်။ ကြီးပြင်းလာသော လူကလေးသည်
လူ့ဘဝ၌
လူငယ်ပီပီ ကျင်လည်နေပြီမို့၊
တောင်ကုန်းပေါ်သို့
မရောက်တခေါက် ရောက်တစ်ခေါက်။
မရောက်တခေါက် ရောက်တစ်ခေါက်မို့၊
အမိသစ်ပင် လွမ်းဆွတ်နေသည်၊
သူ့၌ ခြေထောက်၊ မပေါက်မပါ၊
ခြေမရှိရှာသော သစ်ပင်သာမို့၊
လာမည့်သူကိုသာ မျှော်ကာနေရ လွမ်းဆွတ်ရသည်၊
အပင့်သောက သမုဒယ။
ကြီးရင့်လာသော သစ်ပင်အိုသည်လည်း
အသီးအပွင့်မဝေနိုင် အရွယ်လွန်အိုခါနေလေပြီ။
သို့သော် တနေ့သောအခါဝယ် ...
ထိုလူကလေး ငိုင်ငူငေး၍ သစ်ပင်နံဘေး၊
လာလေချေပြီ။
လာပါသော်လည်း
တငေးတငိုင် ထိုင်မှိုင်နေရာ၊
မနေသာသော အမိသစ်ပင်အို စကားဆိုလေပြီ၊
အမောင်လူလေး ဘာတွေး လေး သနည်း ...
ထိုခါ၌ကား ...
ဘာမဟုတ် ပေါင် သစ်ပင်ပြောင်ရာ၊
ဟိုးတစ်နွေက သင့်ဆီခေါ်လာ၍၊
အကျွန့်နှင့်အတူ ပျော်ရွှင့်ဆော့ကစား နေခဲ့ဖူးသည့်
မိန်းမပျိုကလေးအား၊
ချစ်သောသစ်ပင်။
အသင်မှတ်မိပါသလား ... ... ...
ထိုသူနှင့်ကျွန်ုပ် ပေါင်းဆုံကြပြီး၊
ပေါင်းထုပ်ကြမည် ရည်ရွယ်ပြီမို့၊
အိမ်ကြီးတစ်ဆောင် ကျီတစ်ဆောင်နှင့် ချစ်သောသူ့အား ထားလိုလှသည်၊
ရည်ရွယ်သည်မို့၊
အိမ်နှင့်ကျီအဖို့ သောကပိုရ၊ တွေးနေရသည်၊
သို့ကြောင့် ငူကာငိုင်ငေးရပါသည်
ချစ်ရပါသော သစ်ပင်ပြောင် ခင်ဗျား ... ...
ထိုစကားကြာသော်
သစ်ပင်အိုမှာ ပျော်ရွင်စွာဖြင့်၊
အိုလူကလေး ငါ့ကိုကြည့်လော့။
ဟော့သည် ဟော့သည်
သစ်ကိုင်းသည်ကား များလှသည်သာ ဖြစ်ပါ သောကြောင့်၊
အသင်လိုရာ ဖြတ်ယူကာဖြင့်၊ ဆန္ဒရှိသလို သုံးပါလော့။
အိုး ကျေးဇူးပါ သစ်ပင်ကြီးရေ။
သို့နှင့် သို့နှင့်
နှစ် လ ရက် ကြာ။
လူကလေးနှင့် မိန်းကလေးတို့
အိုးအိမ် ထူထောင် နေလိုက်ကြပြီး တနေ့သောအခါ ...
ထိုလူကလေး ငိုင်ငူငေး၍
သစ်ပင်နံဘေး၊
ပြန်၍တစ်ခေါက် လာရောက်လေချေပြီ။
ဒီတစ်ခါလည်း
တငေးတငိုင် ထိုင်မှိုင်နေရာ၊
မနေသာသော အမိသစ်ပင် စကားဆိုပြန်ပြီ၊
အမောင်လူလေး ဘာတွေးသနည်း ...
ထိုခါ၌ကား ...
ဘာမဟုတ်ပေါင် သစ်ပင်ပြောင်ရာ၊
ဟိုးတစ်နွေက
သင့်အကြံတိုင်း၊
အကျွန့်နှင့်အတူ
အိမ်ကြီးတစ်ဆောင် ကျီတစ်ဆောင်နှင့်
အိမ်ရာထူထောင် အတူနေသော မိန်းမပျိုကလေးအား၊ ချစ်သောသစ်ပင် အသင်မှတ်မိပါသလား ...
ထိုသူနှင့်ကျွန်ုပ်
ပေါင်းဆုံကြပြီး၊ ပေါင်းထုပ်ကြပြီးမို့၊
လှေကြီးတစ်စင်းနှင့် ဟန်းနီးမွန်းရန်
စိတ်ကူးကြံရွယ်သည်မို့၊
လှေတစ်စင်းအဖို့ သောကပိုရ၊ တွေးနေရသည်၊
သို့ကြောင့် ငူကာငိုင်ငေးရပါသည်
ချစ်ရပါသော သစ်ပင်ပြောင် ခင်ဗျား ... ... ...
ထိုစကားကြာသော်
သစ်ပင်အိုမှာ ပျော်ရွင်စွာဖြင့်၊
အိုလူကလေး ငါ့ကိုကြည့်လော့
ငါ၏ ပင်စည် ဟော့ဒီ့ကိုယ်ကား
လုံးဝန်းလှသည် ဖြစ်လေသည်မို့
လှေကြီးဖြစ်ဖို့ လှေဝမ်းအဖို့ရန်
သင့်လှသည်သာ ဖြစ်ပါ သောကြောင့်၊
အသင်လိုရာ ဖြတ်ယူသွားကာ၊ ဆန္ဒရှိသလို သုံးပါလော့။
အိုး ကျေးဇူးပါ သစ်ပင်ကြီးရေ။.. ..... ... ..... ... ... ..... ... ... ... ...
------------------------------
သို့နှင့် သို့နှင့်
ကာလရွေ့လျား အချိန်များစွာ၊ လူကလေးကား ပေါ်များမလာပါ။
သစ်ပင်အိုပင်စည်ပြတ်ဝိုင်းနှင့်
လူကလေးနှင့် မိန်းကလေးတို့ မတွေ့ဆုံတာ ကြာလှချေပြီ၊
မျှော်သူ သစ်ပင် အမိမှာတော့ မျှော်ကာနေသည်
ဘယ်နေ့ဘယ်ပုံ ပေါ်လာမည်နည်း၊
ဪ ဘယ်နေ့ ဘယ်ပုံ ပေါ်လာမည်နည်း။
နှစ်များကြာမှ
တနေ့သောအခါ ...
မျှော်တော်မူကလေး ပေါ်လာ ချေပြီ ... ...
မျှော်တော်မူကလေး ပေါ်၍ လာချေပြီ ... ...
သစ်ပင်အို တစ်ဖြစ်လဲ သစ်ငုတ်တိုလေးက ကြိုတင်ကာ
နှုတ်ခွန်းဆက်ရှာသည် ... ... ...
အိုလူကလေး
မတွေ့ရကြာ မျှော်ရပါသည်၊
ဘာတွေလိုလို့ လာပါသည်လည်း၊
ဘာများ ကူလို့ ရနိုင်ပါမည်လည်း ... ...။
သင့် အား ကြိုတင်
တောင်းပန်လိုသည်မှာ
ငါ့၌ သင့်အား
ကျွေးစရာ အသီးမရှိပြီမို့ အားနာမိသည်၊
-------------------------------------------------------
ငါ့၌ သင့်အား
မှီရာ ပင်စည် မရှိပြီမို့ အားနာမိသည်၊
-------------------------------------------------------
ငါ့၌ သင့်အား
ဆော့စရာ ကိုင်းဖြာ မရှိသည်မို့ အားနာမိသည်၊
အားနာမိပါသည် လူကလေး ... ... ...
ထိုစကားကြားသော် ... ... ...
အိုအမိ သစ်ပင်ပြောင်၊
ငါ့၌ သွားများ မရှိပြီမို့
သင့်အသီးအားလည်း မစားနိုင်လေပြီ။
သို့ဖြစ်ပါ၍ အသီးသည် ကျွန်ုပ်အဖို့ မလိုအပ်တော့ပြီ။
-------------------------------------------------------
သစ်ပင်တက်ရန် ဆော့ကစားရန်လည်း
ဒူးများလည်နား၊
အဆစ်မြစ်ကိုက်ခဲ အိုလဲနေပြီမို့
ဆော့စရာကိုင်းဖြာ ရှိခြင်းသည်လည်း
ကျွန်ုပ်အဖို့ မလိုအပ်တော့ပြီ။
-------------------------------------------------------
ကျွန်ုပ်လိုသည်ကား
ခရီးများစွာ ထွက်ခွာခဲ့သည်မှာ ကြာညောင်းလှပြီမို့
ချစ်လှစွာသော သူကလေးလည်း
ထွက်ခွာသွားသည်မှာ ကြာညောင်းလှပါပြီမို့
-------------------------------------------------------
လိုအပ်သည်မှာ
ထိုင်၍နားရာ မှီရာခိုရာ တစ်ခုတည်းပါ
ချစ်ရပါသော အမိသစ်ပင်။
ထိုစကားကြာသော်
သစ်ပင်အိုမှာ ပျော်ရွင်စွာဖြင့်၊
အိုလူကလေး
ငါ့ကိုကြည့်လော့
ငါ၏ လက်ကျန်ဖြတ်ပိုင်း၊
ဟော့ဒီ ပြင်ဝိုင်းသည်ကား ကျယ်ဝန်းလှသည်
ဖြစ်လေသည်မို့
သင်ထိုင်နားလိုက ထိုင်၍နားရန်
-------------------------------------------------------
သင်လှဲလျောင်းလိုက လှဲ၍နားရန်
-------------------------------------------------------
သင့်လှသည်သာ ဖြစ်ပါ သောကြောင့်၊
အသင်လိုရာ
အသုံးဝင်သည်ဖြစ်သောကြောင့်
ဤခန္ဓာလက်ကျန်အား ဆန္ဒရှိသလို သုံးပါလော့။
ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဆိုလေ၏။
-------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------
အိုး ကျေးဇူးပါ သစ်ပင်ကြီးရေ။
ထိုင်၍ နားရင်း ကျောမခိုင်တာ့၍
လှဲလောင်းလိုက်ပြီး နောက်မတော့
လူကလေးရဲ့ မျက်နှာမှာ ...
(တကယ်တော့
သစ်ပင်အိုရဲ့
ချစ်သောလူကလေးဟာ လူအိုကြီး ဖြစ်နေပါပြီ)
လူကလေးရဲ့
မျက်နှာမှာတော့ ...
အပြုံးလေးနှင့် အရယ်နှင့်
လူကလေးရဲ့
မျက်ဝန်း တစ်စုံမတော့
မျက်ရည်စက်နှင့် မျက်ရည်နှင့်
မျက်ရည်ရွဲနှင့် ... ... မျက်ရည်နှင့်... ... ... ။ ။
မိုးစဲနေ
၂၀၂၄ ခု၊ ဧပြီလ၊ ၅ ရက်။
၃ နာရီ ၂၅ မိနစ်။
