25/09/2026
‘Nooit hip geweest, dus ook nooit uit de mode geraakt’
Er zijn gerechten die aandacht vragen. Ze worden geserveerd op grote borden, met kleine toefjes, druppeltjes saus en ingrediënten waarvan je soms eerst even moet googelen hoe je ze uitspreekt.
En dan is er de kroket.
Die doet daar allemaal niet aan mee. Al jaren staat hij op de kaart. Een beetje anoniem, ergens tussen al het culinaire geweld. Geen schuimpje. Geen gelletje. Geen pincet aan te pas gekomen.
Gewoon bruin. Knapperig. En van binnen precies zoals het hoort: romige ragout met draadjesvlees.
De kroket heeft ook helemaal geen behoefte om met zijn tijd mee te gaan. Hij is gewoon zichzelf gebleven. En misschien is dat wel zijn grootste kracht: een kroket kan altijd!
Als lunch, met twee sneetjes brood en een lik mosterd. Tussendoor, omdat je eigenlijk geen trek had, op een receptie, waar je er eentje pakt en vervolgens verbaasd constateert dat je er inmiddels twee hebt, op een feestje, waar een schaal bitterballen binnen dertig seconden meer mensen bij elkaar brengt dan de beste netwerkborrel ooit zal lukken.
De kroket verenigt. Jong en oud. Bouwvakker en burgemeester. Fijnproever en moeilijke eter.
En terwijl gerechten komen en gaan, trends veranderen en we inmiddels fermenteren, pekelen, roken en schuimen alsof ons leven ervan afhangt, ligt hij daar nog steeds: Twee kroketten met brood.
Misschien wel het minst spannende gerecht op de kaart.
Totdat ze voor je neus staan, dan weet je weer precies waarom ze er nog steeds op staan.
En bij Monopole doen we daar gelukkig niet ingewikkeld over. Wij serveren de kroketten van De Bourgondiër. Met zo’n stevige, bruine, knapperige korst en van binnen die volle ragout met draadjesvlees zoals je hoopt dat een kroket smaakt.
Geen culinaire revolutie. Geen nieuwe trend. Gewoon ouderwets lekker.
Lang leve de kroket!🇳🇱🇳🇱🇳🇱🇳🇱
