14/06/2026
Zeven jaar moeder.
Zeven jaar mag ik kijken naar een jongen die ik zo intens liefheb, die ik zie groeien, leren, lachen, leven.
Zeven jaar waarin ik eindelijk mocht ervaren waar ik zo diep naar verlangde.
En ineens dringt het tot me door, we zijn ook zeven jaar bezig geweest om hem te krijgen.
Zeven jaar lang stond mijn leven in het teken van een kinderwens. Zeven jaar lang van hoop naar wanhoop naar hoop naar wanhoop naar hoop.
Zeven jaar niet weten of ik ooit moeder zou worden, of ik ooit bij de ‘gewone’ wereld van mensen met kinderen zou horen. Of ik ooit zou mogen genieten van de dingen die voor veel mensen zo gewoon zijn. Met een kinderwagen lopen, naar de zwemles, meedoen met de avondvierdaagse, op het schoolplein staan, een kinderboek uitzoeken bij de bibliotheek, zelfs dat dagje naar een ‘schreeuwparadijs’.
Zeven jaar lang nadenken over wat deel ik wel en wat deel ik niet met familie, vrienden, kennissen en op m’n werk. Kan ik weer vrij vragen? Kan ik het maken om er weer niet te zijn? Kan ik mijn werkzaamheden weer bij iemand anders neerleggen?
Zeven jaar lang wikken en wegen rondom iedere vakantie. Wat als ik daar een miskraam krijg? Wat als ik daar net zwanger ben?
Wat als ik precies dan een ziekenhuisafspraak heb? Wat als ik daar sp***en moet zetten? Wat als daar een virus is waardoor de kinderwens een tijd on hold moet?
Zeven jaar lang bang zijn voor ieder moment waarop ik overvallen kon worden door een zwangerschapsaankondiging. Voor die onverwachte confrontatie met een zwangere buik, een baby, een gesprek waar mijn hart ineens van brak. Bang dat ik het nét even niet zou trekken, dat het verdriet me onverwacht onderuit zou halen. Altijd op st***je overleven om niet te breken.
Zeven jaar lang bang om opnieuw te verliezen.
Zeven jaar leven tussen hoop en verdriet, tussen verlangen en angst.
En nu ik daar op terugkijk, raakt één gedachte me steeds opnieuw, hoe heb ik dat overleefd?
Hoe (over)leef jij het? Jij die hier middenin zit, hoe gaat het met jou?