12/05/2026
Vandaag precies 100 jaar geleden kwam onze familie op "de Klompepleats", âlde maaie ! Âlde Maaie, al sinds 1701 de Friese benaming voor de grote verhuisdag. Op 12 mei dient zich een nieuw agrarisch seizoen aan. Het is het moment waarop nieuwe pachtcontracten werden gesloten en jaarcontracten met arbeiders werden beëindigd of verlengd.
Onderstaand het verhaal van de huidige boer en boerin, geschreven door Marcelle Mulder.
Honderd jaar de familie Van Dijk op de Klompepleats!
‘Dat je stil blijft staan bij waar het echt om gaat in het leven .’
We zitten met boer Auke en boerin Janke Jeltsje van Dijk in de gezellige woonkeuken van ‘De Klompepleats’. En met reden: al honderd jaar, vier generaties lang, draagt de familie Van Dijk met trots de verantwoordelijkheid voor De Klompepleats, een bedrijf dat wortelt in de Friese traditie van grondgebonden landbouw. Voor hen is boeren meer dan een beroep; het is een manier van leven, waarin zij zorgdragen voor het land, hun dieren en de gemeenschap.
Veel mensen kennen ‘de pleats’. Op oude kaarten zie je ‘De Klompen’ staan. De naam ‘De Klompepleats’ draagt een bijzonder verhaal met zich mee. In de tijd van Napoleon werd de boerderij verkocht voor slechts een paar klompen en een pond tabak – een teken van hoe weinig deze plek destijds waard werd geacht. Maar voor de familie van Dijk was en is het juist een plek van onschatbare waarde: een plek waar rust, ruimte en verbinding met het land centraal staan.
Daarom zet de familie Van Dijk dit jaar de boerderij volop in het zonnetje, aan de hand van hun eigen verhaal en dat van mensen die nauw betrokken zijn bij de boerderij.
Naar aanleiding van het twintig jarig bestaan van de camping in 2025 vertelden Feike en Jeltje, de ouders van Auke, al over hun tijd op de boerderij. Vandaag vertellen Auke en Janke Jeltsje hoe het voor hen is als boer en boerin op de Klompenpleats.
Auke: ‘Ja, ik groeide hier op, samen met mijn zussen. En ik wou ook boer worden! Ik heb wel getwijfeld hoor, want timmeren en sleutelen en technische dingen doen vond ik ook leuk, maar ik ben toch naar de landbouwschool gegaan. Want ik besefte: ik was eigenlijk de enige die de boerderij op termijn over kon nemen. Het moest toch voortgezet worden, zo voelde ik dat. En het unieke plekje natuurlijk! En je eigen bedrijf: da’s toch ook iets aparts.
En kijk nu: ik sleutel, ik timmer én ik zit onder de koeien. Dus wat wil je nog meer? Ik heb een combi gemaakt van wat ik toen al in mijn kop had. En dan had ik ook nog het geluk dat ik een vrouw heb die dat ook leuk vindt.
Janke Jeltsje: Ik kwam hier dankzij ‘de boer’, al was Auke dat in 1999, toen wij elkaar leerden kennen, nog niet. Ik had al jong een paard en die stond bij een boer in Oudega, het dorp waar ik opgroeide. Wat zou het mooi zijn, dacht ik, als je je paard bij je kon hebben! Toen we een paar jaar later samen in Oudega woonden, merkte ik dat Auke eigenlijk altijd op de boerderij was. Hij was daar altijd bezig. Toen ik later zelf op de boerderij kwam wonen, zag ik hoe dat werkt. Op een boerderij loopt qua planning altijd alles anders. Je privéleven en het bedrijf lopen volkomen door elkaar heen.
Ik had een soort ideaalbeeld van een boerderij. Alles mooi en opgeruimd en goed georganiseerd. De buurman zei, toen ik hier net was: ‘Er komt een moment, dan wil je kruipend terug.’ Niet heel bemoedigend, maar ja, dat moment heb ik inderdaad wel gehad. Mijn ouders hadden een woonboerderij, dat is toch anders. Het voelde hier eerst ook niet als mijn eigen plek, het voelde als het huis van Aukes ouders. Het duurde best lang voor ik het hier als mijn eigen plekje ervaarde. Ik ontdekte toen ook: ‘Achter’ gaat op een boerderij altijd door! Wat er ook gebeurt – er wordt een kindje geboren of er gaat iemand dood – ‘s ochtends en ‘s middags worden de koeien gemolken. Nu kijk ik daar positief naar, want dat helpt je ook om door te gaan. Maar toen dacht ik wel eens ‘Maar hoe dan?’ En nu is dat je leefstijl geworden, waar ik dankbaar voor ben en van geniet.
Auke: In 2001 ben ik in de maatschap gekomen en bleef ook buitenshuis werken, omdat het bedrijf te klein was om met twee gezinnen van te leven. In 2010 kon ik stoppen met mijn werk als timmerman en vanaf dat moment was ik altijd op de boerderij. En in 2014 hebben we het bedrijf van mijn ouders overgenomen. Janke Jeltsje stopte toen met haar werk in de zorg en nam de administratie op zich.
Janke Jeltsje: Ja, en de camping. Dat vond ik in het begin ook best een leerproces. Het lijkt van de buitenkant heel mooi, de boerderij en de camping, maar het is een beste klus om je privacy en je eigen ruimte te bepalen. Terwijl: als je kijkt hoe we hier wonen! Dat je hier mag werken en deze plek kan delen met andere mensen, dat is toch fantastisch! Dat wil je, ook al was het soms zoeken. We krijgen veel mensen op het erf. Zij maken kennis met ons leven en wij met dat van hen. Dat maakt ieders wereld groter. Zonder camping zou het hier wel heel stil en misschien zelfs eenzaam zijn geweest, het contact met de mensen op de camping brengt ons heel veel!
Naast de camping zijn er mensen om ons heen die hier beroepsmatig komen en waar we veel steun van ervaren en mee sparren. Met de dierenarts bijvoorbeeld - zij komt hier maandelijks - en met de voeradviseur en de boekhouder. Zij kijken met ons mee, denken met ons mee over de toekomst: waar sta je, wat wil je, waar wil je als mens naartoe? Deze mensen heb je nodig, want je bent wel alleen als boer en boerin, je hebt geen collega’s.
Auke: Contact met gelijkgestemde bedrijven is ook fijn, zoals nu met de extensiveringsregeling, waar wij sinds 2025 met vijf andere melkveehouders rond het Natura2000 gebied “Aldegaester Brekken” samenwerken. We verminderen de stikstofuitstoot, gebruiken geen kunstmest, geven weidevogels de ruimte en wisselen kennis uit over duurzame landbouw. Ons samenwerkingsverband wordt begeleid en we komen regelmatig bij elkaar. Omdat de regeling nog vrij nieuw is, is het erg fijn dingen met elkaar te delen. Wij willen een goede toekomstbestendige balans tussen landbouw en natuur, daar doe je het voor.
De weidevogels zijn hier gelukkig nog. Daar werken we al ruim vijftien jaar aan met het agrarisch natuurbeheer van Collectief Súdwestkust. Ook werken we al jaren samen met It Fryske Gea, waarvan wij 13 hectare grond in beheer hebben. Alleen koeien melken is goed, maar ook bezig zijn met de weidevogels, de natuur en de camping en alles is beter, vinden wij.
Al die mensen bij elkaar maken dat je niet met oogkleppen op doordendert met je bedrijf. Dat je stil blijft staan bij waar het nou echt om gaat in het leven. De mensen om ons heen dagen ons uit. Ze stellen ons vragen, we kunnen hen ons verhaal vertellen, waarom dingen hier gaan zoals ze gaan. Ze reageren daar weer op. Je ziet de mensen soms echt veranderen in hun mening over boeren. En andersom, wij leren hoe de burger, de stedeling ernaar kijkt. Dat maakt dat je met elkaar in verbinding blijft. Iedereen heeft vaak snel een oordeel, maar dat is niet altijd terecht. Dan heb je informatie nodig. Dan kunnen mensen (wij inclusief) beseffen dat het anders zit dan ze misschien dachten. Want boven alles hopen wij mensen aan te moedigen: Kijk toch vooral om je heen en besef hoe mooi het hier is!
