Wad 'n stek

31/08/2026

De zee kwam alvast afscheid nemen.

Begin augustus, bij hoogtij en harde wind, stond De Streken ineens midden in het water. Het pad overspoeld, golven door de planken. We gingen kijken en werden er stil van.

Sinds 2015 staat hij hier, gebouwd door Marc van Vliet als eerbetoon aan Joop Mulder. Jaren lang was dit de plek waar je even ging zitten en vanzelf stil werd, met alleen het wad om je heen.

Na 6 september wordt hij voorgoed afgebroken. Dus ga nog één keer. Loop het pad, ga zitten, kijk uit over het water. Sommige plekken moet je gedag zeggen zolang ze er nog staan.

Wat is jouw herinnering aan De Streken?

29/08/2026

Ons kleinste huisje heet Vergeet mij niet. Naar het bloemetje.

Deze zomer kregen we er twee nieuwe vertalingen bij, allebei van gasten.

"Ik heb genoten van heerlijke vergeet-mezelf-niet-dagen in Vergeet-mij-niet", schreef de één op een kaartje.

"Het huisje heet Vergeet mij niet, maar kan beter jullie-vergeten-mij-niet heten", schreef de ander in het gastenboekje.

Mooier kunnen wij het niet zeggen. Doen we dus ook niet.

27/08/2026

Wij voeren mee met de Brandaris, de oude reddingboot van Terschelling. Van 1923 tot 1960 haalde dit schip 525 schipbreukelingen van zee, vaak bij weer waarbij niemand anders kon uitvaren. Nu brengt ze maximaal twaalf mensen tegelijk naar de zandplaten, rustig en zonder haast.

Daar liggen ze: grijze en gewone zeehonden, met pups ertussen. De vrijwilligers kijken eerst naar de dieren zelf. Zwemmen ze nieuwsgierig mee, dan blijven we even; laten ze merken dat ze liever met rust gelaten worden, dan vaart de boot door. Zo hoort het.

En ondertussen wordt er verteld, over de reddingen van vroeger en over alles wat je onderweg ziet. Op de terugweg door de geul ligt het eiland voor je: het Groene strand, de Noordsvaarder, een driemaster in de verte.

De hond mag gewoon mee. En terug in West sluit je af met iets lekkers uit de zee. Wat ons betreft een aanrader, en je houdt er varend erfgoed mee in de vaart: de tochten draaien volledig op vrijwilligers.

24/08/2026

19/08/2026

Wij dachten dat er een hond in de tuin had gegraven. Overal kommetjes in de aarde, precies waar we gras hadden gezaaid dat maar niet wilde groeien.

Tot we beter keken. Het zijn badkuipjes. Elke ochtend en elke avond komen de mussen er stofbaden nemen, met tientallen tegelijk. Het hele gezelschap woont ernaast: in de struiken en de olijfwilgen aan beide kanten van de huisjes, soms wel honderd tegelijk. Wonen doen ze hier ook echt: onder de oude dakpannen zitten al jaren hun nesten, en dat mag zo blijven; steeds minder daken hebben nog een kier voor ze. Onze tuinstoelen zijn intussen hun klimrek; ze huppelen over de latjes aan de onderkant alsof het een speeltuin is. Vanuit diezelfde stoelen kijken onze gasten er 's avonds naar.

Het gras komt daar dus niet meer. Dat vinden we inmiddels prima.

14/08/2026

Het terras bij Gele Lis is af. Maar eerst: snoeien, harken, onkruid tussen de klinkers vandaan peuteren, en alles water geven. Onszelf op het laatst ook maar, onder de sproeier.

Daarna hebben we hem ingewijd zoals het hoort: Michiel met een boek, Olivier met zijn duckie, Keesje ernaast op de koele klinkers. De bomen en struiken eromheen maken er een eigen groene kamer van; de wereld blijft vanzelf even buiten.

Niemand keek op zijn telefoon. Dat soort terras.

Vanaf nu is hij voor onze gasten. En voor de mussen, die er 's ochtends alvast overheen turnen.

06/08/2026

Sluit mensen niet buiten. Sluit ze in.

Achter Oosterend begint de Boschplaat: echte wildernis, op loopafstand. En aan de westkant ligt de Noordsvaarder, de wandeling die wij in elk seizoen opnieuw maken, omdat hij nooit twee keer hetzelfde is. In de plannen voor de nieuwe beheermaatregelen vanaf 2028 wil Rijkswaterstaat beide permanent afsluiten voor publiek. Niet alleen in het broedseizoen, zoals nu, maar helemaal. En dit speelt breder dan Terschelling: in dezelfde plannen staan gebieden verspreid over alle Waddeneilanden, en ook tradities als wadlopen en pierensteken dreigen te verdwijnen.

Wij begrijpen de zorg voor de natuur. Maar beleving is geen bedreiging, het is de basis van bescherming. Je beschermt wat je kent. Je zorgt voor wat je liefhebt. Wie hier ooit liep, tussen honderd broedende vogelsoorten, onder de donkerste hemel van Nederland, verdedigt deze plek voorgoed. Verwondering beschermt meer dan een hek.

De Stichting Wij zijn de Wadden is een petitie gestart: Wadden Beheer Na 2028. Bij 40.000 komt dit onderwerp op de agenda van de Tweede Kamer. Nog minder dan 1500 stemmen nodig.

Teken je mee? De link staat in de eerste reactie.

05/08/2026

Olivier heeft er deze zomer zijn eerste eigen klus bij. Hij helpt Marloes, het Eilandmeisje.

Aan de overkant laadt hij in bij de buurvrouw: thee, juttersbitter, pondkoek, kleedjes. Dan op haar mountainbike naar Heartbreak, en vandaar sjouwen door het duin naar de bunker, waar later die avond de wandelaars komen.

Ik liep eerder deze zomer zelf mee met haar schemerwandeling, camera in de hand. Wat er precies gebeurt tussen de parkeerplaats en het kleedje op het duin verklap ik niet, dat zou zonde zijn. Maar dit mag je weten: je loopt de levende duinen in terwijl het langzaam donker wordt, Marloes vertelt over vogels, vuurtorens en verhalen die alleen dit eiland heeft, en het laatste stuk loop je zonder lamp. Je ogen wennen vanzelf aan het donker. En dan zie je pas waar je bent: aan de rand van de Boschplaat, Dark Sky Park, onder meer sterren dan je thuis ooit ziet.

Zij blij, hij blij. En wij stiekem een beetje trots.

31/07/2026

Steek bij ons de straat over, de dijk op, en dan linksaf richting de Wierschuur. Daar staat de kade deze weken vol zeekool en zeevenkel.

Blauwgrijze krullende bladeren, trossen vol groene parels die straks zaad worden, schermen die naar het licht groeien. Ze kiezen hun plek zorgvuldig, zeggen ze hier: alleen waar de kust schoon en gezond is. Richting West vind je ze nauwelijks; hier bij Oosterend staan ze rij aan rij tussen de basaltblokken.

Wij lopen er bijna dagelijks langs, en elke week ziet het er weer anders uit. Kijken mag altijd; wij laten ze staan.