Wad 'n stek

16/10/2026

Achter de dijk bij Oosterend begint het wad. Bij laag water loop je zo het slik op.

Wij zijn daar uren zoet, en lopen is maar een klein deel daarvan. Je gaat door de knieën bij een sliertje, bij iets dat beweegt, bij van die gifgroene bolletjes in het water. Thuis zoeken we op wat het was.

Zo weten we nu dat die groene bolletjes eitjes zijn, waar de kokkels zitten en wanneer je ze beter kunt laten liggen. Je komt elke keer terug met iets meer dan de vorige keer.

Laarzen aan, getijdentabel erbij, en vooral: kijk waar je loopt.

12/10/2026

Buiten waait het, binnen staat de kachel aan.

Overdag naar buiten, hoe het weer ook is, en tegen vieren terug met koude oren. Dan gaat de kachel aan en zit je binnen tien minuten met je benen omhoog. De tuin doet ondertussen zijn eigen ding, het blad valt en de mussen blijven gewoon.

10/10/2026

Ergens in oktober slaat het om. Het bos ruikt ineens anders, naar aarde en nat blad, en overal staan paddenstoelen alsof ze er altijd al stonden.

Wij lopen er in de ochtend graag doorheen, als het licht nog laag tussen de stammen door valt en je alleen je eigen voetstappen hoort.

Het naseizoen is hier geen troostprijs.

07/10/2026

In augustus loop je hier over de hoofden.

Dit is het strand aan de Boschplaat, midden in het hoogseizoen. Je hoort de zee, de wind en af en toe een vogel. Verder niets en niemand.

Het is geen vroege ochtend en geen toeval. Dit deel van het eiland is zo ruim dat het simpelweg nooit vol raakt. Vanaf de huisjes is het een stukje fietsen, dan een eindje lopen over het zand, en dan is dit er gewoon.

Voor wie hier volgend jaar wil staan: de kalender voor de zomer van 2027 staat inmiddels open.

02/10/2026

02/10/2026

Bij laag water verandert het strand aan de Boschplaat in een wereld op klein formaat. Heremietkreeftjes verhuizen met huis en al, garnalen schieten weg onder je schaduw, en een krab kijkt gewoon terug.

Je hoeft er niets voor mee te nemen. Alleen even door je knieën.

27/09/2026

Het eiland doet iets geks in de laatste week van september. De rijen bij de boot worden korter, de fietspaden leger, en in het dorp hoor je weer wie er langsloopt.

Alles is er nog: de zee, het wad, het licht, de koffie. Alleen zonder de drukte.

Kilometers strand, en alleen de wind laat er sporen achter.

24/09/2026

Een boot die voorbijschuift langs de horizon. Geen water te zien. Alleen lucht, het wad en de romp die glijdt.

Dat is het eerste wat je opvalt op het groene strand. De vaargeul loopt vlak langs de kust, maar het water verdwijnt. Doeksen, zeilboten, vissers: ze passeren op ooghoogte, alsof ze over het land varen.

Van hieruit loop je de Noordsvaarder op. Witte zandvlakten zo ver je kijkt. Op de drooggevallen platen liggen de grijze zeehonden te rusten. Langs een paadje dat niet vrij bewandeld wordt, soms door de modder, soms beschut door de duinstruiken als de zon brandt. Rupsen in witte donsjes in de doornige takken. In een ander seizoen vlinders.

In een duinpan even neerstrijken. Broodje eten. Dan het hoogste duin op. Van boven zie je het hele eiland: het Vlie, de Noordzee, West, de Brandaris, het Seinpaalduinhuisje. 360 graden Terschelling.

Binnendoor terug langs het broedgebied, de koekoek, het bos bij West.

Eindbestemming: de Walvis. Borrelhapje welverdiend.

Dit is onze favoriete wandeling. Wij geven je de route graag mee.

wadnstek.nl

20/09/2026

De eerste avonden dat het om acht uur al schemert. Binnen gaat de lamp aan, en dan merk je pas hoe fijn klein zo'n huisje is.

Op de plank liggen onder meer een vogelboek en een boek over de Boschplaat, voor als je overdag iets zag wat je niet thuis kon brengen.

We leggen die dingen klaar omdat wij ze zelf ook zouden zoeken.

16/09/2026

12 september een jaar geleden kregen we de sleutel.

We kwamen hier al als gast. Sinds die dag is het van ons.

Zaterdag hebben we het gevierd, ver van het eiland, met vrienden en een klein stukje familie. Bij De Pelicaan in Delft, onze tweede huiskamer. Ze hebben er al een paar jaar geen gewone openingstijden meer en gaan open voor wie ze zelf kiezen. Voor ons gingen de deuren open.

Diezelfde avond vierden we ook vijftien jaar getrouwd. Er lag een post klaar. Tekst af, foto's bedacht. We zijn hem gewoon vergeten.

Michiels zus stuurde ons haar foto's. Wij hadden de camera in de tas gelaten, zij niet. Zo blijft die avond ons niet alleen bij in ons hart, maar hebben we er ook een tastbaar aandenken aan.

Het vaakst horen we van gasten terug dat ze zich hier thuis voelden. We hebben het ingericht alsof we er zelf wonen. Dat dat overkomt is het mooiste van dit jaar.