18/05/2026
Nieuwsbrief Stichting Veli
Wanneer regels zwaarder wegen dan menselijkheid!!
Soms krijgen wij bij Stichting Veli situaties te horen die ons diep raken. Niet alleen vanwege de moeilijke omstandigheden waarin mensen leven, maar vooral omdat het gaat om kwetsbare gezinnen die tussen systemen en regels vastlopen.
Deze week sprak ik een moeder die letterlijk aangaf dat zij niet meer weet hoe zij verder moet.
De moeder heeft zelf een geldige verblijfsstatus in Nederland. Ook haar jongste zoon van zeven jaar heeft een verblijfsstatus in Nederland. Alleen haar 24 jarige zoon heeft geen verblijfsstatus gekregen, omdat hij volgens de wet als meerderjarig wordt gezien. Maar achter dat “meerderjarig” zit een jongeman met een verstandelijke beperking.
Volgens eerdere onderzoeken in Turkije is vastgesteld dat hij voor 50% verstandelijk beperkt is. Uit recente Nederlandse onderzoeken en professionele rapportages blijkt daarnaast dat hij niet zelfstandig kan functioneren en dagelijks begeleiding nodig heeft. Hij heeft ondersteuning nodig bij dagelijkse handelingen, begrijpt sociale situaties vaak onvoldoende, is kwetsbaar voor misbruik en is afhankelijk van de zorg van zijn moeder.
In de rapportage staat beschreven dat hij intensieve ondersteuning nodig heeft op praktisch, sociaal en emotioneel gebied. Ook wordt aangegeven dat hij langdurig afhankelijk blijft van begeleiding van anderen.
Toch zijn door besluiten rondom zijn verblijfsstatus belangrijke voorzieningen stopgezet. Ondersteuning vanuit de Wmo viel weg. Begeleiding werd beperkt. Zijn moeder staat er nu grotendeels alleen voor.
En tegelijkertijd wordt van haar verwacht dat zij gaat werken.
Via een uitzendbureau heeft zij werk gevonden. Ze wil ook werken. Ze wil vooruit. Maar hoe laat je een kwetsbare zoon alleen thuis die niet zelfstandig kan functioneren? Hoe combineer je overleven, zorgen en werken, terwijl je ook nog in een noodopvang woont?
Het gezin verblijft momenteel in een tijdelijke noodopvang. Stabiliteit ontbreekt volledig. Eerder werd er een urgentieaanvraag voor huisvesting gedaan, maar deze werd afgewezen. Daardoor moet de moeder opnieuw lang wachten voordat zij weer een aanvraag kan doen.
Wat ons vooral raakt, is de vraag die deze moeder stelde:
“Wat moet ik nog doen om te laten zien dat mijn zoon hulp nodig heeft?”
Deze casus laat zien hoe kwetsbare mensen soms vastlopen tussen regelgeving, instanties en procedures. Hulpverleners willen ondersteunen, maar ook onze mogelijkheden worden beperkt door besluiten en systemen.
Bij Stichting Veli blijven wij aandacht vragen voor menselijke maat, begrip en passende ondersteuning voor gezinnen die in uitzonderlijk moeilijke omstandigheden leven.
Achter ieder dossier zit een mens.
Achter iedere procedure zit een gezin.
En achter iedere beslissing zitten gevolgen die een leven volledig kunnen ontwrichten.
