05/07/2015
Een van de faciliteiten van de Goudsbloem, zijn twee prachtige 'heksenhollen'. Waar je, als je durft een heksachtige nacht kunt doorbrengen. Het is dan wel verstandig onderstaande eerst even goed in je op te nemen. Het zijn ten slotte wel 'heksenhollen'.
Het heksenhol Molkwerum
Een Fries heksenverhaal over een vloekende man.
In Molkwerum woonde een boer. Niet zomaar een boer, zo eentje uit boer zoekt vrouw. Nee hij had de ogen van Richard Gere, het uiterlijk van George Cloony en de bouw van Silvester Stelone. Giet dat in een schipperstrui en je hebt onze Molkweremse boer. Geen wonder dan ook dat alle molweremse deerntjes alles deden om het hart van onze boer te winnen. Het lukte echter maar één om zijn hart te betoveren. Bij haar oogverblindende schoonheid voelde onze boer zich helemaal thuis. Hij deed er alles voor om haar hart te winnen en was de gelukkigste man ter wereld toen zij hem haar jawoord gaf.
Ze waren zo gelukkig samen en kregen vijf knappe dochters. Iedereen was jaloers op het mooie gezin van de boer en zijn adembenemende vrouw. Maar het geluk mocht helaas niet blijven. Donkere wolken pakten zich samen boven de boerderij van de boer, zijn vrouw en hun vijf dochters. De vloek kwam eerst in de vorm van een ziekte. Al het vee werd ziek. Q-koorts? De gekke koeienziekte? Wie zal het zeggen. De veearts kwam en deed zijn uiterste best, maar stond machteloos. Er was geen medicijn tegen te vinden en alle dieren waren in een mum van tijd dood. Maar dat was niet alles. Het land van de boer bleef ook niet vrij van de vloek. Alles wat ze pootten verschrompelde in het land. Niets wilde er groeien. Wat gebeurde er toch? Het leek wel of een donkere kracht het gezin probeerde te ruïneren.
De boer werd depressief en boos. Hij vloekte in elke zin en zijn vrouw die de dorpelingen als erg vroom kenden, reageerde hier erg heftig op. Ze riep dat hij hiermee nog meer onheil over hen zou afroepen. Ze bidde haar knieën kapot, sloeg kruisjes tot haar pols er zeer van deed en mediteerde zich een meter de lucht in. Maar niets hielp, de dieren kwamen niet terug, de boontjes kwamen niet op. Ze vroeg hem elke dag te stoppen met vloeken. Maar hij kon het niet. Hij kon niet meer genieten van wat hij had. Zag de schoonheid van zijn vrouw niet meer, zag de liefde van zijn dochters niet meer. En langzaam aan joeg hij zijn vrouw bij hem vandaan. Hij zag haar pijn niet, haar ergernis en angst.
Op een dag kon ze er niet meer tegen en verdween in het niets. De boer was radeloos van verdriet. Hij rende schreeuwend door het dorp. Luidde de klok en riep iedereen bij elkaar om hem te helpen, zijn vrouw te zoeken. Maar het was tevergeefs. Waar ze ook zochten, ze vonden haar niet. Uiteindelijk kwamen ze bij de Zuiderzee. Daar, aan de voet van de dijk, vonden ze haar kleding. Het lag er in een stapeltje, zo neergegooid. Triest en alleen. Ze had zich in de zee gestort. Hoe eenzaam had zij zich wel niet moeten voelen. Haar huwelijk met haar droom man, liep uit op een ware nachtmerrie. De lieve, mooie, tere man, was veranderd in een harde, boze, vloekende man die haar niet meer zag staan. Ze had het vast niet meer kunnen verkroppen.
De boer was aan het einde van wat een man kan dragen. Hij kwam bij zijn huis, en wist niet meer wat hij moest doen. Dagenlang zat hij daar aan tafel, voor zich uit te staren. Zijn dochters maakten eten, maar hij at het niet, ze gaven hem drinken, maar hij dronk het niet. Hij kon alleen maar treuren om de vrouw van zijn dromen, die hij de Zuiderzee had ingejaagd met zijn gevloek. Langzaam kwijnde hij weg. Had hij maar naar haar gekeken, dan had hij haar radeloosheid gezien. Had hij maar zijn armen om haar heen geslagen, dan had hij haar getroost. Had hij maar.
Zo zat hij daar nog steeds toen, op een dag, weken nadat ze was verdwenen, opeens zijn vrouw het huis weer binnen kwam lopen. En zonder wat te zeggen ging ze tegenover hem aan tafel zitten. Door zijn grauwe tranen heen, keek hij op. Zag de blonde lokken, de blauwe ogen. Hij kon het niet geloven. Daar zat ze! Zijn liefde, zijn vrouw. De enige die hem had kunnen doen stralen, doen leven, doen liefhebben. Ze was terug. Maar ze zou niet zomaar blijven, hij moest haar beloven nooit meer te vloeken. Alles, alles had hij er voor over om zijn liefde niet meer kwijt te raken. Hij had haar de wereld beloofd om samen met haar oud te mogen worden, om naast haar wakker te worden. Elke dag van zijn leven.
Zij had haar droom man weer terug, hij zette kopjes thee voor haar, hield de deur voor haar open. Streelde haar in slaap. Ze voelde zich een prinses en gedroeg zich ook zo. Ze gooide al hun geld over de balk, kocht de duurste tassen, jassen, haar kast stond en hing vol met de laatste mode en tja, met vijf pubers, dames pubers, is het snel goed voorbeeld, doet goed volgen. Ze namen haar voorbeeld dan ook graag over.
Ze waren ware shop-o-holics. Elke cent was al verbrast voordat hij binnen was. En ze gingen nog niet eens naar de mediamarkt. Overal hadden ze leningen lopen. De Wehkamp, de Otto, Bol.com en die heeft niet eens mode! De boer ergerde zich kapot. Hij vond het vreselijk hoe zijn vrouw zich gedroeg en dat zij haar dochters meenam in haar mode fetisj. De kleding was tot daaraan toe, maar de schoenen!!! Het hield niet op! Hij had al vier extra kasten moeten aanschaffen om alles kwijt te kunnen en had vier extra banen om alles af te betalen. De deurwaarder kwam zo vaak langs dat hij precies wist hoe zijn achter oma heette en erger nog, welk merk ondergoed zij droeg. Hij gaf zo vaak aan bij zijn vrouw dat dit stoppen moest. Hij trok het echt niet meer. Maar als ze dan beneden kwam in haar nieuwste aanwinst van Christine le Duc was hij snel weer overstag. Ze kon hem betoveren met haar blik, hem doen smelten door haar aanraking. Maar, weten wat voor tanga de grootmoeder van de deurwaarder aanheeft. Dat visioen was een te grote kwelling. Dit was de druppel.
Hij was er helemaal klaar mee. Boos ging hij naar zijn vrouw die weer eens in de duurste modezaak stond en daar een ongedekte cheque uit schreef. Hij verscheurde de cheque en nam haar mee naar huis. Hij haalde zijn dochters van hun slaapkamer en vond de laatste op de hooizolder met de zoon van de slager. Juist hij! Het vreselijke jong. Hij gooide al zijn grieven voor hun voeten. Hoe hij zwoegde, er vier banen op na hield om hun uit de schulden te houden. Om zijn vrouw gelukkig te houden, zijn kinderen tevreden. En niets was goed genoeg. En in elke zin gooide hij een vloek. Hij hield zich niet meer in, het was klaar, over.
Zijn vrouw zat daar heel rustig aan tafel. Ze knipperde niet éénmaal met haar ogen. Door haar rustige houding werd hij al bozer. Hij schreeuwde naar zijn vrouw en kinderen. En zij bleef de ruste zelve. Uiteindelijk, helemaal buiten adem, liet de boer zich vallen op een stoel. Hij staarde voor zich uit, uitgeput van alle emoties. Zijn vrouw zei nog steeds niet. Ze stond op, pakte heel rustig haar jas en liep voor de tweede en definitieve maal zijn voordeur uit. Ze liet de deur open, zodat voor hem alleen de leegte overbleef. De stilte.
Weer ging hij schreeuwend door het dorp, riep iedereen op hem te helpen zoeken. Maar tevergeefs. Ze kwamen al snel weer bij de Zuiderzee aan en vonden daar haar modieuze, dure, niet afbetaalde kleding. Netjes opgevouwen. Alleen haar prada schoenen mistten. De heks! Het kon niet anders dan ze een heks was! Ze had eerst zijn hart betoverd, daarna het vee vermoord, het land vervloekt. Ze had zijn hart gebroken, zodat ze zeker wist dat ze volledig haar gang kon gaan. En daarna als genadeslag ging ze en liet ze hem verslagen en berooid achter. Ze bleef voort leven, in haar heksendochters. En zij kregen weer dochters. En die dochters ook weer.
Het einde
Of niet?
Misschien moet je toch maar uitkijken, als je in Molkwerum loopt en je ziet een mooie, blonde vrouw, met prada schoenen.....
