06/10/2017
Terugblik Ta**ratraining 2017-2018, na het eerste blok.
Wat vooraf ging…
Toen ik drie jaar geleden voor het eerst de Ta**ratempel te Varik binnenwandelde, trof ik daar een druk-pratende leraar aan, genaamd Nirav, die in mijn ogen, heel veel boekenwijsheid etaleerde over Ta**ra. Ik, die alles op gevoel en intuïtie deed, en me ook helemaal kan verliezen in het denken, schrijven, het naadje van de kous willen weten…. stond op dat moment nog tamelijk blanco tegenover (klassieke) Ta**ra.
Mijn hart of zal ik zeggen hoofd, stond bol van verwachtingen over het programma van de retreat in Varik. En het eerste wat me verwarde waren de ogenschijnlijk, saaie meditaties, die mij acute migraine bezorgden. Ik vluchtte naar boven, naar het prachtige ronde hemelbed, waar ik de hele ochtend en een deel van de middag verbleef en sliep. Ik kon alleen maar slapen en moe zijn en besefte vaag dat ik zulke reacties heb, als ik helemaal in de weerstand zit en er geen uiting aan kan geven.
Mijn lijf wilde bewegen en ik “moest” stil zitten op een m***e van de grote Meester. Ik vond hem niet “walk your talk”, omdat hij vol grappen en grollen zit en het heerlijk vindt om aan tafel een centrale plek in te nemen en discussie aan de gaan over Ta**ra en wat hij zoal aan misstanden aantreft in “Ta**raland”, zoals hij dat noemt.
Ik “hoorde er niet bij”, wilde die discussies niet, en alleen maar voor mijzelf “de diepte in “. Mijn weerstand leidde me in slaap met knallende hoofdpijn, totdat ik wakker werd van luide muziek en blaffende “honden”. Een enorm kabaal en ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en waagde een tweede poging.
Nirav was voor mij als het onverwarmde zwembad in zijn achtertuin in april: eentje waar je pardoes inspringt en snel weer uitrent, maar wel een ervaring die je onverwachts iets geeft, waardoor je terug blijft komen. Wat, dat wist ik niet. Hij ergerde me, ik schrok van zijn (achteraf gespeelde) woeste uitvallen, hij was in niets de vrome, bezielde zachte meditatieve heelmeester die ik had verwacht. Wel was er zoiets intrigerends, authentieks en verrassends in de dingen die hij zei en deed, dat ik mijn “oordeel” opschortte.
Mijn tweede ontmoeting was ongeveer 2 jaar later, in het huis van een tantrika, waar we met een groep mensen bijeen kwamen om een “ta**ra” beroepsvereniging op te zetten. De initiatiefnemers spraken hun zorgen uit over collega tantrika’s die uitgleden over ethiek. De jurist in mij was blij en ik tetterde mee met alle discussie. Twee mannen voerden het hoogste woord over wat wel en geen ethiek was in hun beroep. De ene werd onderuit geschoffeld door een vrouw, die hem fijntjes in herinnering bracht dat hij haar ook seksuele massage had gegeven. Ze vroeg hem of hij dat met zijn betoog dat ta**ra niets met seks te maken heeft en hij dat nooit doet, dit misschien was vergeten. Hij trok zich terug, mopperde dat hij een beroepsgroep maar niks vond, omdat ta**ra geen therapie is. De andere man was Nirav, van de Ta**ratempel. Hij zat helemaal in de weerstand, maar kreeg van de groep ook de ruimte om zijn verhaal te doen. Hij brak een lans voor de klassieke, oosterse Ta**ra en bepleitte om alles wat we in het Westen onder Ta**ra verstaan, géén Ta**ra meer te noemen.
Ik schrok en was in de war. Doe ik het verkeerd? Is wat ik aanbied geen ta**ra? Maar weer intrigeerde hij mij. Tegen mijn verwachting in, pakte hij, ondanks zijn weerstand, een rol. Hij nodigde ons in Varik uit en kwam met een “model”, een soort checklist. Hij had helemaal uitgeschreven welke onderdelen van Ta**ra er zijn, welke soorten ta**ra er zijn, welk oefeningen en rituelen, inclusief “westerse” of alternatieve ta**ra. Ik voelde me ook aangetrokken tot zijn weerstand. Hij was een man met een missie, ook al steigerde mijn mind bij wat hij zei, op dat moment. De tweede keer dat ik in Varik aan kwam, veranderde er iets in mij. Ik werd zo blij van de plek, het samenzijn en de passie voor waar we met elkaar mee bezig zijn, dat ik hem spontaan knuffelde. Kijk uit, Nirav houdt niet van aanraken hoor, zei een ervaren tantrika. Maar mijn hart voelde anders en ik raakte nog meer geïntrigeerd door de man.
In de twee jaar daarop kwamen Mark, mijn partner en ik regelmatig naar Nirav in de Ta**ratempel in Varik om een website met een zoekmachine te maken over Ta**ra. En alle keren waren een feest voor mij. Allereerst doordat het inventariseren van de verschillende ta**ra bedrijfjes aan de hand van de checklist van Nirav, mij heel veel bracht. Iets dat heel fijn was, omdat Mark en ik onze eerste schreden in Ta**raland hadden gedaan en nog maar een jaar of 2 ta**ra workshops en massages gaven. Ik keek nu ook uitgebreid om mij hee, naar wat er zoal aangeboden wordt.
Ten tweede door de manier waarop Nirav te werk gaat. Voortvarend, ongeduldig, onstuimig, dirigerend als een echte “man” … maar ook: onverwoestbaar vrolijk, onthecht en passievol tegelijk stappend door al het werk dat er te doen is. Soms keihard lachend als een “gek” als je over een probleem begint, dan weer zacht, liefdevol en steunend als ik vertelde over onze eigen Ta**radagen en ervaringen met wat daar allemaal gebeurt.
En ik ontdekte een schat aan kennis: verhalen over zijn tijd in India en al die oorden waar hij naartoe gereisd is of heeft gewoond. En zijn bijna kinderlijke blijdschap in het leren en beheersen van “tools” die hem helpen om zijn Ta**ravisie over te brengen aan mensen. Alle nieuw bewerkte meditaties kregen we te lezen of te horen. Hij ontpopte zich tot een ware Mantra DJ, door mantramuziek met zoveel geduld en liefde te bewerken dat hij daar precies zijn meditaties in kon passen. Letterlijk dag en nacht is hij bezig. En alles is Ta**ra, of je nou paden maakt in het bos, de afwas doet of je bed op maakt.
Ik noemde hem de wegbereider, omdat hij ons telkens meenam het bos in om te laten zien welke paden hij nu weer heeft gemaakt en welke meditatieplekken er zijn. Of om de verborgen stompen van gekapte bomen te beschermen, zodat de maaimachine er niet in vastloopt, of om de nieuwe aanplant te tonen, die hij op een merkwaardige wijze in de grond stopt. Met uren en uren werk, maar volgens mij niet in de juiste tijd van het jaar.
En onderwijl begon ik steeds meer van deze man te houden. Toen ik het voor elkaar kreeg om hem een “Ta**ra” massage te geven, helemaal op de manier zoals hij het wou en hij opmerkte dat zijn lijf toch wel erg stijf begon te worden, werd mijn vriendje zelfs jaloers..heel even dan. Maar dat had weer te maken met diens eigen gedrevenheid om eerst alle bugs op de website op te lossen, voordat hij zichzelf iets gunt. Een houding waar Nirav heel confronterend haaks op staat. Die springt zomaar op van zijn stoel en roept, ik ga lucht halen! Midden in iets.
Met zo een vent samenwerken is ook een hele uitdaging, want er valt zoveel te leren, te luisteren, te voelen in alles wat hij zegt (en hij zegt veel) dat mijn klus (het inventariseren van alle ta**ra aanbieders en ze indelen volgens het ta**raschema, zodat de website een zoekmachine voor ta**ra wordt…) een bijzaak werd…nou ja, dat niet, maar niet afkwam.
Elke keer als we er heen gingen, verheugde ik me op het delen van mijn ervaringen met onze groepen en cliënten. Heerlijk om dit soort dingen tegen het licht te houden en te toetsen aan wat hij verstaat onder “echte” ta**ra. Ik werd allengs nieuwsgieriger naar waar zijn ideeën vandaan komen, en hield ze tegen de inzichten aan die ik in mijn eigen leven heb opgedaan. Zo realiseerde ik mij dat ik graag de Ta**ra meditaties en ademoefeningen wil leren, die hij met zoveel liefde uitpluist, doorleeft, geeft en nu op zijn website prijsgeeft.
Het voelt als een lange zeiltocht die ik maak, een grote oversteek waar ik aan begonnen ben. En ik besef ook dat tegelijk met die oversteek van mij (en van Mark) ook Nirav aan een tocht is begonnen. Een missie: het in kaart brengen van het “landschap” van Ta**ra. Hij is als Dr. Livingstone die op zoek is naar de Bronnen van de Nijl.
We hebben allemaal onze een eigen uitdaging: De mijne en deels ook die van Mark is: hoe leef ik nou ècht (walk my talk) Ta**ra, in alles wat ik doe? Ik laat me nog zo vaak meesleuren door mijn mindf**k, de dingen die ik “moet doen” van mezelf. En mijn lichaam raakt daar behoorlijk gespannen van. De zijne: het ordenen, in kaart brengen van de zo compleet mogelijke Ta**raset. Nirav is met iets bezig wat in mijn ogen (en ik heb ongeveer 100 Nederlandse en ook buitenlandse Ta**ra websites uitgeplozen) nog niemand hier heeft gedaan, namelijk een gestructureerd overzicht maken van alle elementen van oorspronkelijke Ta**ra. En ook nog precies weten hoe en wanneer ze toe te passen. “Dat doe ìk niet, dat doet het bestaan”, hoor ik hem in gedachten al zeggen..
En ik besefte nog iets anders: hij vult niet alleen de witte plekken in, maakt wegen, verbindingen en brengt Ta**ra binnen handbereik van degenen die daar naar op zoek zijn. Maar, hij wordt een dagje ouder…
Hou me ten goede, ik mag mijn handen dichtknijpen als ik de drive heb die hij heeft en de kracht in mijn body voel, die hij voelt, tegen de tijd dat ik 71 ben. Maar Mark benoemde het, toen we een paar maanden geleden naar huis reden, na een weekend klussen aan de zoekmachine. “Het zou weleens de laatste keer kunnen zijn dat hij een Jaartraining geeft. Mijn gevoel zegt mij dat hij plotseling verdwenen kan zijn, terug naar zijn geliefde India, om daar zijn laatste jaren door te brengen.”
Ik besefte dat ik een unieke situatie was gerold. Voor mijn neus bevond zich een Swami, Meester, Ingewijde, die met liefde en enthousiasme alles wil overdragen wat hij in de afgelopen 35 jaar of meer verzameld heeft. En waar hij al zijn passie in gestoken heeft om het voor onnozele halzen, ongeduldige en luie mensen, zoals ik, toegankelijk en behapbaar te maken.
“De vorm doet er niet toe. Het gaat nergens over”, zegt Nirav, zo’n 30x per dag. “Doe niets..ervaar, wat doet de mind? Mediteer! Niet 1x maar doe elke meditatie op zijn minst een paar keer. Totdat je hem helemaal in voelt. Ik heb 25 jaar lang elke meditatie, mantra, oefening helemaal tot mij genomen, voordat ik ze ging overdragen aan anderen. En dan nog….” Zegt hij…
Een klassieke Ta**ra opleiding vind je nergens. Het is een levenshouding, die ontstaat uit:
Een persoonlijke zoektocht die leidt tot liefde voor jezelf en je goddelijke natuur,
een zoektocht die je volhoudt als je voldoende gemotiveerd bent, toegewijd om jouw innerlijke waarheid te vinden.
Als je voldoende commitment en discipline in jezelf voelt om tot het gaatje te gaan.
Om je mind te her programmeren, zodat het weer doet waar het voor gemaakt is.
Door te mediteren, net zolang totdat je door hebt wat een bepaalde oefening doet.
Om je intenties te onderzoeken net zolang totdat je oplost en geen ego, doelstellingen of visies meer hebt, maar je hele wezen straalt in jouw persoonlijke waarheid…
Terugblik op het eerste blok van de Ta**ra Jaartraining 2017-2018 van de Ta**ratempel, vorige week:
We zijn de jaartraining gaan doen, Mark (mijn vriend) en ik. En de gesprekken vooraf, de weg ernaartoe en de onbevangen humor en relativiteitszin van Nirav zijn hierin heel ondersteunend geweest.
Het eerste blok, van een hele week, hebben we net achter de rug. En nu, ruim vijf dagen later pas, ben ik woorden aan het vinden, die passen bij een ontluikend nieuw, en ook bekend gevoel:
Het is het gevoel dat je krijgt in jezelf als je ècht ademt, als je adem vrij is en je heel diep uitademt, zonder dat je mind ertussen schiet en van alles te zeggen heeft.
Het is het gevoel dat ik krijg als mijn gedachten even helemaal stil vallen, al is het maar een fractie van een seconde.
Het is het gevoel dat ik krijg als mijn hart dat zich opent en straalt, wanneer ik mediteer op “wie er kijkt”, “wie er luistert”, wie er “voelt”. Het antwoord op die vraag zal nooit “hèt Antwoord” zijn, maar voor mij voelt wat ik zag, hoorde en voelde als iets dat er altijd al geweest is.
Het voelt als de fractie van een seconde waarin het universum, de godin en het oog in mij samenvallen tot : alles is één. Eén universele waarheid en ik was er niet eens naar op zoek!
Het is het gevoel dat ik krijg door de onbedaarlijke lachbui die ik kreeg toen ik besefte dat ik me altijd druk maak om niets, omdat het echt nergens over gaat.
Het is het gevoel van rust in mijzelf dat ik heb, ondanks de zure blik die volgt, de vermanende toon van de Meester, die me eraan herinnert dat een Mantra een heilig ritueel is dat niet verstoord mag worden. O, hé, daar is dus toch weer die vinger, dat oordeel en ook de vorm die zo belangrijk is.
Als je naar een cursus Ta**ra gaat bij Nirav Swami Beej, dan begeef je je onmiddellijk in een wereld vol tegenstrijdigheden, inconsequenties, ego, perfectionisme, betweterigheid, maar ook in de wereld van de Trickster, de Magiër, die je als geen ander uitnodigt om maar 1 weg te kiezen, namelijk de weg bij jezelf naar binnen. Elke poging om daaraan te ontsnappen wordt gesaboteerd, terwijl er ook twee minuten later aan tafel hartelijk wordt gelachen om flauwe grappen en heerlijke roddels..
Nirav beantwoordt je vragen niet, hij voert je naar binnen met de vraag: let op, wat doet de mind? En als ik met verhalen kom, of iemand anders gaat “processen”? Het maakt niet uit wat er gebeurt. Hij heeft de gave om precies datgene in te zetten dat jou uitnodigt om nog dieper naar binnen te gaan: een mediatie, een ademhaling, een biodynamische oefening of iets anders, om je nog meer te openen en te leren voelen wat zich in jou aandient. Zonder oordeel. Zonder iets te (willen) veranderen.
Na de eerste week stortte ik acuut in. Alle ochtenden om 7 uur op, diepe en hele actieve meditaties,
zoals je knieën een half uur lang hoog optrekken in looppas of een kwartier lang met je armen wijd te staan in een zegende houding. Mijn hele lijf werd wel heel wakker en fris ervan. De hart-seks meditatie, allerlei andere (adem)meditaties, die gevoelens, kriebels en in mijn beleving “kanalen” openden waardoor ik de levensenergie voelde stromen…het was allemaal heel intens.
Op het eerste gezicht niet: Een ochtend meditatie..dan een paar uur niets. Een middag meditatie, en daarna weer een lange pauze. Allemaal tijd, rust, ruimte om dat wat is aangeboden de kans te geven om “in te dalen”, om te zakken. Ik dacht, wat een bejaardentempo. Mijn mind begon te stuiteren, maar het was achteraf bezien nog eigenlijk te snel.
Tijdens de laatste middag brak ik af. Ik voelde hoe na een intense ademhaling, de energie door mijn huid naar buiten knalde en ik zat onder de eczeem. Mijn maag verkrampte, ik kreeg hoofdpijn en toen ik thuis kwam, ben ik 3 dagen ziek geweest. Ik heb de eerste dag daarvan 24 uur geslapen. En nu, na 5 dagen merk ik dat allerlei kwalen die ik al lang had, aan het verdwijnen zijn. Na een lange periode met een virusinfectie, bijwerkingen van medicijnen en diverse menopauze kwalen, begint een diepe, diepe rust in te dalen. Geen suffe, gewone rust.
Het is het lang vergeten gevoel van “thuis“ zijn, het contact met “Zij die weet”, met de Innerlijke Kapitein die het schip tussen de rotsen door leidt, het is het Zijn van het hart, de ziel en de ogen van het Universum dat in mij zit.
Aho! Namasté
Janine Vermeulen
PS. Mocht je interesse hebben, er zijn nog plekken voor mensen met Ta**ra ervaring. Die kunnen dus nog 4 blokken meedoen en volgende maand instromen. Kijk op de website van www.Ta**ratempel.nl of neem contact op met Nirav Beej 06-15521760.
