09/10/2026
KNIPOOG
Ze zit tegenover mij,
ze knipoogt.
Best ongemakkelijk.
Ik ben hier voor mijn werk
en noteer al haar wensen.
Ze knipoogt weer.
Heb ik sjans?
Of zit er iets in haar oog?
Ik probeer haar niet aan te kijken.
Knipoog.
Terwijl haar man praat,
knipoog ze opnieuw.
Alsof ze zeggen wil:
Neem hem niet te serieus.
Zal ik het vragen?
Ze wrijft in haar oog,
dus toch iets...
Knipoog.
Ze knipoogt het half uurtje vol.
En ik doe alsof ik het niet zie.
‘Sterkte,’ zeg ik bij de uitgang.
‘Tot later! Fijn dat je was…’, krijg ik terug.
Ze zwaait, knipoogt
en ik begrijp: het is haar tic.
Ik zwaai terug en knipoog.
()
Een opmerkelijk keukentafelgesprek uit 'mijn uitvaarttijd'.
Professioneel blijven, maar voordat je het weet houd je er een tic aan over.