B&B Zandhuizen

15/05/2026

Bij B&B Zandhuizen ontvangen we mensen uit de hele wereld.
Duitsers. Belgen. Stelletjes uit Amsterdam-Zuid die in linnen kleding arriveren alsof ze rechtstreeks uit een tijdschrift over olijfolie zijn gewandeld. Mensen uit Leiden... ook.

En laatst zaten er dus gasten aan de ontbijttafel die bijna emotioneel vertelden dat ze wakker waren geworden van “de koeien en de paarden en de kippen”.

Wij knikten beleefd.
Zoals je ook beleefd knikt wanneer iemand zegt aura’s te kunnen lezen.

Want er zíjn hier helemaal geen koeien in de buurt.
De paarden hoor je nooit.
En kippen hebben we ook niet.

Toch vonden ze het prachtig.

Dat is misschien ook precies het verschil tussen de Randstad en hier.
In de stad slapen mensen door sirenes, bladblazers, ruzies op straat en buurmannen die om kwart over elf besluiten een plank in drieën te zagen.
Maar een vogeltje dat iets te enthousiast aan de dag begint? Paniek. Natuur. Sensatie.

Wij moesten er eerlijk gezegd verschrikkelijk om lachen.

Niet uit flauwigheid.
Maar omdat het aandoenlijk is hoe gelukkig mensen hier worden van dingen waar wij zelf bijna achteloos langsheen leven.

Vrienden van ons kwamen ooit als gasten naar Zandhuizen.
Randstedelingen ook natuurlijk.
Inmiddels zijn het vrienden geworden, wat misschien wel het mooiste is dat een B&B kan opleveren: mensen die eerst je kamer boeken en daarna spontaan in je leven blijven hangen.

Zij zijn compleet verliefd geworden op alles wat hier rondscharrelt, snuffelt, fladdert en knort.

Vandaag vooral bij de kloostertuin in Noordwolde.
Zo’n plek waar de kroppen sla nog een beetje scheef mogen groeien en waar biologische moestuinplantjes worden verkocht alsof het kleine kunstwerkjes zijn.

En dan die hangbuikzwijntjes daar.
Alsof iemand twee leren poefs tot leven heeft gewekt. Zitmeubelen die af en toe elkaar luidkeels in de haren vlogen.

Ze scharrelen rond met het zelfvertrouwen van mensen die weten dat iedereen toch wel van ze houdt.

Misschien is dat uiteindelijk wat gasten hier vinden.
Niet alleen rust.
Maar een wereld waarin een snuivend zwijntje ineens belangrijker voelt dan een volle agenda.

En eerlijk?
Wij begrijpen dat eigenlijk steeds beter.

15/03/2026

In het hart van Oldeberkoop gebeurt op dit moment iets bijzonders. Zodra de avond valt, verandert het dorp in een sprookjesachtig landschap van licht, kunst en verwondering. Tijdens Winterlocht wordt de winter niet alleen voelbaar, maar ook zichtbaar – in kleur, beweging en magie.

Langs een sfeervolle wandelroute door het dorp en het park ontdek je de ene na de andere lichtinstallatie. Bomen gloeien zacht in het donker, kunstwerken komen tot leven in licht en projecties, en op onverwachte plekken duiken verhalen op die de verbeelding prikkelen. Het is alsof de winter zelf even een kunstenaar is geworden.

Wat Winterlocht zo bijzonder maakt, is de combinatie van kunst, natuur en dorpse warmte. Je wandelt samen met andere bezoekers door de donkere avond, hoort hier en daar een lach, ziet kinderen verwonderd stilstaan bij een lichtsculptuur en voelt dat zo’n winteravond ineens iets heel gezelligs krijgt.

Het is geen haastig evenement, maar juist een uitnodiging om rustig te kijken, te dwalen en je te laten verrassen. Even weg uit de drukte van alledag, en opgaan in licht, stilte en verwondering.

Winterlocht laat zien hoe mooi een winteravond kan zijn. En eerlijk gezegd: als je er loopt, voelt het een beetje alsof het dorp zelf even straalt. ✨

WINTERL(J)OCHT, nú in OLDEBERKOOP
Super enthousiast zijn we over de inspirerende animaties, poëzie, filosofische citaten en grappige filmpjes tijdens de lichtroute Winterljocht (in de Stellingwerven heet deze route 'Winterlocht'), die gemaakt is door het kunstenaarsduo Kroft & Smids. Je kunt de route NU wandelen en al het moois zien, elke avond van 19.30 tot 22.00 uur.

Let op, de route is tot en met zondag 22 maart a.s. te bezoeken, dus wacht niet te lang!

De entree is gratis, de route is anderhalve kilometer lang en wandel je het beste aan de hand van de informatie op de website: winterljocht.frl

Kom gezellig naar Oldeberkoop de komende avonden!

We wensen je veel kijkplezier.

19/11/2025

Ze kwamen aan met een Groninger notenkoek - Knol’s Koek, iets aparts - die zorgvuldig werd meegedragen, alsof hij al een bestemming had gevonden. Nog voordat we de kamer konden aanwijzen, lag hij in onze handen. Voor jullie, zeiden ze, alsof dat de gewoonste zaak van de wereld was.

Hij kwam uit Staadt, dat nuchtere Groninger verkleinwoord dat alleen goed klinkt als je het zonder omhaal uitspreekt. Zij uit Friesland, met die herkenbare rustige vastberadenheid van hier boven de grote rivieren. Het is een combinatie die we maar al te goed kennen—Friezen en Groningers die elkaar toch steeds weer weten te vinden. Net als Jan en ik.

Ze kwamen overnachten na een dag van loom geluk in de sauna van Boijl, nog geen zes kilometer verderop. Met die 25% korting die je krijgt als je bij ons slaapt—ja, dat is echt zo, alleen even met ons bellen. Sauna Het Friese Woud in Boijl: een plek waar je de tijd even aan de kapstok hangt en vergeet waar je sleutels ook alweer liggen.

En voor de duidelijkheid: je hoeft heus geen koek of wat dan ook voor ons mee te nemen.
Maar… we hebben er heerlijk van gesmuld.
Nogmaals dank.

19/11/2025

Ze kwamen aan met een Groninger notenkoek - Knol's Koek, iets aparts - die zorgvuldig werd meegedragen, alsof hij al een bestemming had gevonden. Nog voordat we de kamer konden aanwijzen, lag hij in onze handen. Voor jullie, zeiden ze, alsof dat de gewoonste zaak van de wereld was.

Hij kwam uit Staadt, dat nuchtere Groninger verkleinwoord dat alleen goed klinkt als je het zonder omhaal uitspreekt. Zij uit Friesland, met die herkenbare rustige vastberadenheid van hier boven de grote rivieren. Het is een combinatie die we maar al te goed kennen—Friezen en Groningers die elkaar toch steeds weer weten te vinden. Net als Jan en ik.

Ze kwamen overnachten na een dag van loom geluk in de sauna van Boijl, nog geen zes kilometer verderop. Met die 25% korting die je krijgt als je bij ons slaapt—ja, dat is echt zo, alleen even met ons bellen. Sauna Het Friese Woud in Boijl: een plek waar je de tijd even aan de kapstok hangt en vergeet waar je sleutels ook alweer liggen.

En voor de duidelijkheid: je hoeft heus geen koek of wat dan ook voor ons mee te nemen.
Maar… we hebben er heerlijk van gesmuld.
Nogmaals dank.

05/11/2025

Normaal staat de tafel klaar met alles erop en eraan. Vers fruit, aardbeien, meloen, druiven. Kaas, vleeswaren, yoghurt. Croissants die nog naar de oven ruiken. En sap dat het eerste licht vangt. Alles wacht dan op de gast — op het kleine moment van stilte voor de dag begint.

Maar morgenochtend is het anders. Onze gast uit Zoetermeer moet vroeg op pad. Hij reist het land door om badkamers opnieuw te betegelen, kleedkamers en doucheruimtes weer te laten glanzen. Deze week is hij in Heerenveen. Een vakman die zijn sporen uitwist in voegen en tegels.

Of we twee broodjes voor hem wilden klaarleggen, vroeg hij gisteravond. Natuurlijk wilden we dat. Want wat de gast vraagt, dat doen we graag. Toch voelt het wat kaal, als je gewend bent de tafel te dekken als een feest.

De stoel blijft leeg, de kaarsen branden nog even na. Straks rijdt hij ergens over de A32, met zijn ontbijt in een zakje. En hier blijft alleen de geur van koffie achter.

De klant is koning. En soms betekent dat: geven wat gevraagd wordt, al zou je het liefst nog wat meer willen geven.

30/07/2025

De KaLoBo’s kwamen

Ze kwamen met brullende trekkers uit het Twentse land, negen man sterk, recht uit Geesteren. De KaLoBo’s. Mannen van staal, humor en kameraadschap, met een hart voor avontuur en een tank vol jolijt.

Bij B&B Zandhuizen vonden ze hun kamp voor één nacht. De avond viel, de Grolsch vloeide, en met elke borrel – ook de Duitse, jawohl! – steeg het gelach tot aan de Friese sterrenhemel. Er werd verteld, herinnerd en genoten.

Er is maar één woord voor.

Geweldig.
Gezellig.

Oh wacht… dat zijn er twee.

29/07/2025

Hij groeit als een geheim,
langzaam kloppend onder zijn bladerdak.
De Coeur de Boeuf - hart van rund,
vleestomaat met de vorm van een belofte,
als een kindertekening van liefde.

Vier centimeter trots en pril.
Zijn schil gespannen als een vioolsnaar,
zijn groene kroontje wijzend naar boven -
alsof hij weet waar hij thuishoort:
in handen die hem bewonderen,
in monden die hem eren.

We hebben geen tuin omgeploegd,
geen rijen geplant in keurige bedden.
Alleen bakken.
En een sprankje hoop.
Maar in die bakken: leven.
Zon op een steel,
regen als ritueel,
en daaruit: hij (en zijn zusjes).

Mijn lieveling.
Voor op brood met een snuf zeezout.
Voor in pastasalade, zon op je tong,
rijk als herinnering.
Een tomaat die niet vraagt om saus of hitte,
maar om stilte bij de eerste beet.

O Coeur de Boeuf,
je bent niet zomaar vrucht,
je bent verhaal.
Je bent waarom ik de aarde vertrouw
en de zomer vergeef
voor elke regenbui.

Je bent de reden
dat ik wacht.
Dat ik kijk.
Dat ik glimlach in de ochtend.

Want jij, tomaat met een naam als een liefdeslied,
bent onderweg.
En ik zal er zijn.
Als je rood wordt.

27/07/2025

Onder het rode doek van de parasol, waar de lucht een beetje zachter lijkt en de stemmen wat ronder klinken, zaten ze daar — een drietal uit Breda, op ons eenvoudige terrasje in Zandhuizen. Twee mannen, een vrouw. Jan, Jaap, Willemijn. Theaterbloed in de aderen, verhalen in hun hart. Al jaren kennen ze elkaar van het toneel, het amateurtheater — maar amateur is hier een woord dat niets afdoet aan de liefde, aan de hartstocht waarmee ze spreken, zingen, vertellen.

Onze Sandy, doorgaans een schaduw met oren, weifelend op de drempel van menselijk contact, liet zich uiteindelijk verleiden. Niet door koekjes of hoge stemmetjes, maar door pure aandacht. Door iets wat onder die parasol hing als muziek — een sfeer waarin honden hun reserves laten vallen.

Er werd gezongen. Niet zomaar gezongen, maar gezongen zoals mensen zingen als ze elkaar al een leven lang kennen. Met geheven stemmen, met overgave. Er rolden verhalen over de tafel — over rollen, over decors, over de geur van grime en applaus. En onze Kees, die meestal zijn hart aan niemand verpandt, verkoos Jaap tot zijn persoonlijke podium. Tussen de stoelpoten door legde hij zijn kop op Jaaps voeten, als om te zeggen: “Blijf nog even. Speel nog één scène.”

Lieve Willemijn, Jan en Jaap — jullie kwamen als gasten, maar vertrokken als personages in ons eigen kleine verhaal. Bedankt voor de warmte, de stemmen, het gelach. De echo van jullie bezoek blijft nog wel even hangen tussen de stenen van het erf, als applaus na het vallen van het doek.

Tot ooit.

&BZandhuizen

25/07/2025

🌺 Plukplezier in Wapser Nirwana 🌺

Daar stond ik dan, in de verte alleen het suizen van bijen en een verre kraai, en voor me: een veld vol kleur, geur en overvloed. In Plukplezier Wapse raakte ik even los van alles. Mijn handen tussen de dahlia’s, zinnia’s, zonnebloemen – als een kind in een snoepwinkel zonder ouders in zicht. 🌻💫
Twintig stelen voor een tientje. Je zou haast denken: ik droom. Maar nee. Ik stond daar, midden in het landschap, met de zon op m’n rug en een armvol bloemen die leken te zingen. Hebberig werd ik ervan. Gelukkig. Licht. Even niets moeten. Alleen maar knippen wat mooi is.
De vrouw van de tuin – zachtaardig, met een blik alsof ze al weet wat je nodig hebt – runt een paradijs dat je op Instagram kunt vinden. Maar geloof me, daar ruikt het niet naar zomer, aarde en verlangen. Daarvoor moet je echt gaan.

✨ Langzaam liep ik terug naar de auto, armen vol geluk. Een vaas is te klein voor zoveel leven. ✨

12/07/2025

Zomerthee in een pot
Of: hoe de middag naar citroen rook

Op een hoek van de markt in Heerenveen stond hij. De verkoper. Rode bril, warme blik. Hij gaf geen praatjes, maar geuren. En toen hij de pot openmaakte, stroomde de zomer eruit. Mate, citroenmelisse, citroengras. Een zweem van hibiscus. Rozenbottel, appel en sinaasappelstukjes. Alsof iemand van licht een kruid had gemaakt. Alsof je herinnering kon proeven.

Die pot nam ik mee. Nu staat hij bij ons in Zandhuizen. In het ochtendlicht, op tafel. Klaar om geschonken te worden.

We hebben 28 soorten thee, allemaal met hun eigen verhaal. Je hoeft niet te kiezen. Je hoeft alleen maar te komen. Even aanwaaien. Kijken hoe het hier ruikt. Hoe onze kamers voelen. Hoe de tijd hier net iets langzamer loopt.

En als je dan blijft slapen — wat we stiekem het liefste hopen — schenken we je nog een tweede kop.
En misschien wel een derde.

Kom binnen. Laat de zomer trekken.