23/02/2026
Alam n’yo ba may isang tatay na kahit nagmamadali sa biyahe, biglang huminto para magbigay-galang sa pambansang awit?
Isa lang siyang ordinaryong rider na nakahinto sa isang intersection. Mukhang nagmamadali, may pupuntahan. Pero nang marinig niya ang pambansang awit mula sa kalapit na paaralan, agad siyang tumigil.
Tinanggal niya ang helmet. Bumaba ng motor. Tumayo nang tuwid. Tahimik niyang inilagay ang kanang kamay sa kanyang dibdib habang tumutugtog ang awit.
Isang simpleng sandali—pero punô ng respeto.
Napatingin ang mga tao sa paligid. Para bang pinaalalahanan silang ang pagmamahal sa bayan ay hindi kailangang ipakita sa malalaking paraan. Minsan, nasa maliliit na kilos ito—sa pagtigil, sa paggalang, sa tahimik na pagpupugay.
Pagkatapos ng awit, sinuot niyang muli ang helmet at nagpatuloy sa kanyang biyahe. Pero sa mga nakakita, hindi na siya basta isang rider lang.
Isa siyang paalala na ang pagiging makabayan ay nagsisimula sa puso.
Na hindi kailangang maging sikat o may posisyon para magpakita ng pagmamahal sa bansa.
Minsan, sapat na ang tumigil sandali at magbigay-galang.
Saludo kami sa’yo, Tatay.
