28/07/2026
Dear Ms. Haze,
Hindi ko na alam kung kanino ako lalapit kaya sa'yo na lang ako nagsusulat. Lagi kong pinapanood ang mga horror stories mo, kaya baka sakaling maintindihan mo 'to. Promise, wala akong dahilan para magsinungaling. Sana lang matapos mo itong basahin bago pa maging huli ang lahat. Tatlong linggo na kaming nakatira sa bagong bahay na nabili namin nang sobrang mura. Sabi ng seller, kailangan lang daw ng konting renovation dahil matagal na raw walang nakatira. Hindi na kami nagtanong kung bakit. Akala namin sinuwerte lang kami. Unang gabi pa lang, may naririnig na kaming yabag sa second floor kahit kaming dalawa lang ng asawa ko ang nasa bahay. Pinagtawanan pa namin. Sabi ko baka lumalagutok lang ang kahoy. Pero habang tumatagal, parang may routine siya. Eksaktong alas dos ng madaling-araw, magsisimula ang mga yabag. Mula sa dulo ng hallway hanggang sa tapat ng kwarto namin. Tapos titigil. Walang katok. Walang boses. Tahimik ulit.
Noong isang gabi, naglakas-loob akong buksan ang pinto nang marinig ko ulit ang mga yabag. Wala akong nakita. Pero basa ang sahig, parang may taong bagong pa*ok galing sa ulan. Sinundan ko ang mga bakas ng paa. Papunta sila sa lumang storage room. Pagbukas ko ng ilaw, walang tao. Pero may lumang rocking chair na dahan-dahang umaandar kahit walang hangin. Kinabukasan, sinabi ko sa kapitbahay ang nangyari. Bigla siyang namutla. Ang sabi niya, huwag na huwag ko raw bubuksan ang storage room pagsapit ng alas dos. Doon daw nakita ang dating may-ari ng bahay, nakaupo lang sa rocking chair, ilang araw nang patay.
Gusto na sana naming umalis, pero may kakaibang nangyari. Tuwing mag-iimpake kami, may nawawala sa mga gamit namin. Tapos kinabukasan, nakabalik ulit sa dati nilang puwesto na parang walang gumalaw. Isang beses pa nga, nakita kong nakabukas ang lahat ng cabinet sa kusina. Nang isara ko, may narinig akong mahinang bulong sa likod ko. "Huwag mo kaming istorbohin."
Akala ko guni-guni lang hanggang sa naglagay ako ng CCTV sa hallway. Kinabukasan, pinanood ko ang recording. Eksaktong alas dos, bumukas ang pinto ng storage room. Walang lumabas. Pero kitang-kita sa video na may anino ng taong naglalakad papunta sa harap ng kwarto namin. Walang katawan. Anino lang. Pagdating sa pinto, bigla itong tumigil, saka dahan-dahang lumingon sa camera. Wala itong mukha... pero alam kong nakatingin siya sa akin.
Ms. Haze, kahapon lang namin nalaman ang totoong dahilan kung bakit sobrang mura ang bahay. Hindi pala iisang tao ang namatay rito. Apat silang magkakapamilya. At ang mas nakakakilabot, hindi sila pinatay sa loob ng bahay... sila mismo ang tumangging umalis. Hanggang ngayon, sila pa rin daw ang nakatira rito.
Akala ko iyon na ang pinakanakakatakot. Hindi pala.
Kaninang umaga, may kumatok sa pinto. Isang matandang babae ang nakatayo sa labas. Tinitigan niya lang ako, tapos sinabi niya, "Buti nakalabas ka pa." Nagtaka ako at sinabi kong, "Dito po kami nakatira."
Napaatras siya at namutla.
"Anak... wala nang nakatira diyan. Tatlong taon nang nasunog ang bahay na 'yan."
Paglingon ko sa likod ko, wala na ang sala namin. Wala na ang hagdan. Puro sunog na kahoy, abo, at sirang pader na lang ang nakita ko.
At mula sa loob ng bahay...
Narinig ko ang asawa kong sumigaw...
"Bilisan mo... baka mahalata nilang patay na tayo."
