PolskaOrawa.PL

22/12/2021

Laury Babiogórskie dla Andrzeja Buronia i Orkiestry Dętej z Lipnicy Wielkiej.
Serdecznie gratulujemy!
Jesteśmy z Was dumni ❤️
Szczegóły w linku poniżej ⤵️⤵️⤵️

21/12/2021

21/11/2021

Gdyby ktoś jeszcze nie wiedział, że "ziemia orawska jest jak podpłomyk posmarowany miodem" i "przewiewna w swych miodopłynnych równiach". A gwara orawska? - "pachnie miodem wszystkich polan Leśnych". 🍯
Tak to widział i opisywał Melchior Wańkowicz, któremu po wizycie pod Babią Górą "powiększyła się Ojczyzna". W rolę mistrza słowa wcielił się Jan Świdroń prezes Podhalańskiego Zrzeszenia Pszczelarzy. 👍

09/11/2021

Już jutro kupcie koniecznie "Gościa Niedzielnego" Nr 44/2021 z 7 listopada (w tym dniu przypada 80. rocznica śmierci Emila Miki) W nim artykuł Agaty Puścikowskiej "Trzy miłości Mików".

28/10/2021

Okolicznościowa tablica dla kościoła w Orawce symbolizuje rangę Pomnika Historii i jest pamiątką obchodów stulecia odzyskania niepodległości 🇵🇱
- mamy ich już 114 🙂

25/10/2021

Dzień 22 października przyniósł smutną wiadomość o śmierci ppłk. dr. Janusza Kamockiego, żołnierza Narodowej Organizacji Wojskowej, Armii Krajowej i Narodowego Zjednoczenia Wojskowego, więźnia politycznego w PRL. Zmarły zasłynął także jako podróżnik, muzealnik i etnograf. Swój ślad zaznaczył m.in. na Orawie.

Janusz Kamocki należał do kręgu założycieli Towarzystwa Przyjaciół Orawy (podobnie jak Związku Polskiego Spisza). Był współautorem statutu TPO i członkiem krakowskiego oddziału, w którym w 1989 r. zajął miejsce w Komisji Rewizyjnej. Aktywnie uczestniczył w obchodach 70. rocznicy przyłączenia Orawy i Spisza do Polski. 22 września 1990 r. podczas sesji naukowej w Jabłonce wygłosił wykład „Etniczność i narodowość na pograniczu polsko-słowackim”, a miesiąc później swoje wystąpienie powtórzył podczas Dni Spisko-Orawskich w Krakowie. W sprawozdaniach tej uroczystości odnotowano również, że oprowadzał gości po wystawie „Przegląd literatury o Spiszu i Orawie” w Bibliotece Miejskiej przy Placu Wszystkich Świętych. W 1992 r. uczestniczył w odsłonięciu tablicy Piotra Borowego, przywróconej na ścianę kościoła w Lipnicy Wielkiej. W 1998 r. otrzymał pamiątkowy medal 10-lecia TPO.

Jego bogaty dorobek publikacyjny zawiera prace poświęcone zagadnieniom etniczności i świadomości narodowej w ujęciu obejmującym m.in. Orawę. W ostatnich latach wystąpił jako ekspert w filmie dokumentalnym „Prawo do Polski. Spisz i Orawa” (reż. Dariusz Walusiak, 2018), oraz jako recenzent książki o życiu i działalności Wojciecha i Olgi Lorencowiczów (Grażyna M.T. Branny, 2021).

Janusz Kamocki 2 sierpnia 2021 r. skończył 94 lata. Uroczystości pogrzebowe odbędą się w Sandomierzu 28 października 2021 r. Msza żałobna w kościele św. Józefa rozpocznie się o godz. 12.00.

Fot. IPN
Więcej informacji o zmarłym: https://ipn.gov.pl/pl/aktualnosci/153037,W-Krakowie-zmarl-pplk-Janusz-Kamocki-Mamut.html

13/10/2021

Wspomnienie naszej Józefiny i bardzo realistyczna koloryzacja zdjęcia.
Dziękujemy!

14 października - 79 lat temu została zamordowana Józefa Machay-Mikowa (1897-1942)

Działaczka narodowa i społeczna nazywana „Królową Orawy”. Oficer łącznikowy Tajnej Organizacji Wojskowej.

Pochodziła z wielodzietnej rodziny Machayów z orawskiej Jabłonki. Uczyła się w rodzinnej miejscowości, a następnie w szkole rolniczej w Enyicke na Słowacji, którą ukończyła w 1914 r.

Pod wpływem starszych braci zaangażowała się w działalność na rzecz polskości Orawy, a później jej zjednoczenia z odrodzoną Polską. W 1913 r. założyła Polskie Kółko Samokształceniowe.
Od 1918 r. mieszkała w Lipnicy Wielkiej (gdzie jeden z jej braci był proboszczem) i stała się wkrótce liderką miejscowej społeczności. W listopadzie t. r. została wybrana członkiem Polskiej Rady Narodowej. Po wkroczeniu wojsk czechosłowackich czterokrotnie trafiała do aresztu i kilka miesięcy spędziła w więzieniu w Trzcianie (opisała to w książce „Za Polskę – notatki z więzienia czeskiego”).

Po wyjściu na wolność działała w Komitecie Plebiscytowym na Spiszu. W Lipnicy Wielkiej podjęła pracę nauczycielki i katechetki. W 1920 r. została przewodniczącą koła Towarzystwa Szkoły Ludowej. Zakładała kółka rolnicze i straż pożarną. Wraz z poślubionym w 1922 r. Emilem Miką, miejscowym nauczycielem, muzykiem i organistą, animowała miejscowe życie społeczne, oświatowe i kulturalne. Jako prezes oddziału orawskiego Związku Górali Spisza i Orawy organizowała wycieczki, założyła orkiestrę i zespół folklorystyczny „Orawiacy” oraz kółko teatralne dla którego pisała scenariusze. W 1926 r. dzięki jej staraniom powstał w Lipnicy Wielkiej Dom Ludowy. Głęboko religijna, niosła pomoc chorym i samotnym. Była nazywana „Królową Orawy”, a przez niektórych wręcz uważana za świętą.

Wybuch II wojny światowej zastał ją w Zakopanem, gdzie związała się ze strukturami polskiego wywiadu. W październiku 1939 r. przedostała się do Krakowa i zamieszkała u brata, ks. Ferdynanda Machaya, proboszcza parafii Najświętszego Salwatora. Została członkiem Tajnej Organizacji Wojskowej (TOW) i pod pseudonimem „Ryś” pełniła funkcję szefa łączności, organizując sieć szlaków przerzutowych z kraju przez Słowację na Węgry.

Po częściowym rozpracowaniu krakowskich struktur ZWZ i TOW w nocy z 3 maja 1941 r. małżeństwo Mików aresztowało gestapo. Emil zginął niebawem w KL Auschwitz, natomiast Józefę pozostawiono w więzieniu na Montelupich w Krakowie i poddano bardzo brutalnemu śledztwu, przez kilka miesięcy prowadzonemu także w zakopiańskiej katowni Hotel Palace.

Torturowana fizycznie i psychicznie, nikogo nie wydała i nie obciążyła. Przebaczyła również osadzonej w więzieniu kobiecie, która ją zadenuncjowała. Po 17 miesiącach męczeństwa, krańcowo wycieńczona i chora na zapalenie płuc, została zamordowana zastrzykiem fenolu w więziennym szpitalu na Montelupich.

Zwłoki wydano bratu, który pochował je w grobie rodzinnym na Cmentarzu Salwatorskim.

08/10/2021

30/09/2021

https://www.facebook.com/zubrzycadolna/posts/1304210806706350