01/05/2026
https://www.facebook.com/share/p/1CyXKtvFsb/
Instruktor, to nie powinien być ktoś, kto „po prostu prowadzi jazdy”. A niestety, coraz częściej dokładnie do tego to się sprowadza.
Dziś, żeby zostać instruktorem, wystarczy mieć 18 lat i średnie wykształcenie, pozostała ocena kwalifikacji spada na właściciela ośrodka, który często patrzy przez pryzmat tego, komu może mniej zapłacić. Czy to naprawdę wystarczy, żeby brać odpowiedzialność za człowieka i zwierzę jednocześnie?
Bo instruktor nie powinien sprowadzać się do tego żeby stać na środku placu i mówić: „pięty w dół”. To powinien być ktoś, kto rozumie podstawy budowania dosiadu — a to nie jest schemat, który działa tak samo u każdego. Każdy jeździec ma inne ciało, inne napięcia, inne ograniczenia. I rolą instruktora jest to zobaczyć, zrozumieć i umieć to przełożyć na język, który ten konkretny człowiek zrozumie. Bo można mieć wiedzę. Ale jeśli nie potrafisz jej przekazać — to dla ucznia ona nie istnieje.
Instruktor powinien też widzieć konia.
Nie tylko „czy jest grzeczny”, ale czy jego ciało pracuje zdrowo. Czy napięcie, które widzimy, wynika z błędu jeźdźca, czy z bólu. Czy sposób prowadzenia jazdy nie robi temu koniowi krzywdy — nawet jeśli „na oko wszystko wygląda dobrze”. I powinien mieć odwagę to powiedzieć. Nawet jeśli to oznacza, że jazda będzie mniej „efektowna”.
Bo prawda jest taka, że nauka jazdy konnej powinna być… nudna. Powolna. Uważna. Budująca podstawy. Taka, w której jeździec krok po kroku buduje nie tylko umiejętności fizyczne, ale też poczucie bezpieczeństwa, świadomość ciała, pewność siebie i zdolności komunikacyjne z końmi. A nie taka, w której ktoś z boku pyta:
„kiedy moje dziecko zacznie galopować?”
albo jeszcze gorzej: „kiedy zacznie skakać?”
I niestety — bardzo często to pytanie nie pada tylko od rodziców. Czasem pada też „z góry”. Bo trzeba zrobić więcej jazd. Bo trzeba „przytrzymać klienta”. Bo jak nie tu, to pójdzie gdzie indziej. I wtedy kończy się to tym, że tempo nauki nie jest dostosowane do jeźdźca… tylko do oczekiwań rynku. A koń i człowiek płacą za to później.
Pierwszy instruktor to często najważniejsza osoba w całej jeździeckiej drodze. To on kształtuje nie tylko umiejętności, ale też sposób myślenia, który później trudno zmienić. To, czy ktoś nauczy się słuchać konia — czy tylko nim zarządzać. Czy będzie szukał porozumienia — czy efektu. Dlatego naprawdę nie powinno być obojętne, kto nim jest.
Bo jazda konna — nawet rekreacyjna — to nie jest „atrakcja”. To relacja z żywym, czującym zwierzęciem i odpowiedzialność za jego ciało i psychikę.
I tego właśnie, na samym początku, ktoś powinien uczyć. Jakim zwierzęciem jest koń, jak się z nim komunikować, jak wychwytywać kiedy czegoś nie rozumie, jakie są jego potrzeby fizyczne i psychiczne, no i oczywiście czucia. Na wielu płaszczyznach.
