Wieś MZURKI położona jest nad górnym biegiem rzeczki Grabi, park przytyka do niej częściowo, leżąc w jej dolinie. Pod względem przyrodniczym jest to Kraina VI - Wyżów Środkowo Polskich, Dzielnica II-ga Wyżyny Piotrkowsko – Opoczyńskiej. Mzurki - wieś położona przy dawnym trakcie ze Śląska przez Widawę na Piotrków i dalej na Lublin, w miejscu rozgałęzienia drogi na Wieluń jest bardzo starą miejscow
ością. Jeden z synonimów herbu L i s brzmi Mzura, znany jest też z dokumentów Swas-kon Msura, kuchmistrza Jana, księcia mazowieckiego, w r. 1387. Pierwsze wzmianki o Mzurkach znajdują się w ''Liber beneficiorum'' Łaskiego, jako o wsi posiadającej z dawna grunta folwarczne. Według rejestrów poborowych z roku 1553 były ''Mssurki Major'' i Mssurki Minor''. Major należały do Stanisława Walentego Garnyszów, M. Minor do Jana Gomolinskiego, Pisarza Sieradzkiego, właściciela pobliskiego Gomolina i Woźnik. Mzurki Major miały młyn, karczmę i 3 łany kmiece, Mzurki Minor - 6 łanów kmiecych. W początkach XIX wieku folwark Mzurki ma powierzchnię 450 mórg. W r. 1887 majątek jest własnością rodziny Zaleskich. Przy rozstajnych drogach , przed parkiem, stoi krzyż z napisem: ''Rodzina Zaleskich Bogu Poświęca 1887 r.''. Ich też dziełem jest zapewne pierwotne założenie parkowe. W początkach ubiegłego stulecia kupuje majątek Nastarzyński, który, prawdopodobnie, jest głównym autorem założenia parkowego. Na krótko przed pierwszą Wojną Światową, majątek kupuje Tyc, którego brat jest w Piotrkowie aptekarzem, a posiadłość zakupiona została w celach spekulacyjnych. Znaczną jej część rozparcelowano, a pozostałość, około 300 ha, kupił już po wojnie Niemiec, Meierhof. Wkrótce jednakże umarł, a majątkiem do r. 1939 zarządzała wdowa, Polka z pochodzenia. W czasie wojny Mzurki, jak i wszystkie majątki były pod przymusowym zarządem niemieckim, a po wyzwoleniu folwark został rozparcelowany, a resztówka przekazana Państwowemu Funduszowi Ziemi. Zabudowania gospodarcze objęła Gminna Spółdzielnia ''Samopomoc Chłopska'', rozbudowując je sukcesywnie , o dodatkowe magazyny, a na skraju parku zbudowano pawilon sklepowy. Na skrzyżowaniu dróg, na skraju parku, wiodących z Gałek na Woźniki tzw. Traktem Napoleńskim, prowadzącym od Suchcic na Krzepczów, stoi około 600- letni dąb, pod którym, według miejscowej legendy, obiadował Napoleon Bonaparte. CHARAKTERYSTYKA STANU ISTNIEJĄCEGO
Układ przestrzenny. Park w Mzurkach składał się z dwóch wyraźnie rozróżniających się części. Pierwsza z nich, park właściwy , otaczająca bezpośrednio dwór, była skomponowana, o ile to można po pozostałych resztkach odczytać, jako nowoczesny park spacerowy. Północna część, przylegająca do rzeki, była utrzymana jako naturalny drzewostan olszowy, poprzecinany łąkami i zabagnieniami. Do dworu od gościńca prowadziła aleja świerkowa, wokół kolistego podjazdu posadzone były świerki i płaczące jesiony. Teren ten pełnił rolę boiska i pastwiska - na zmianę. Obrzeże parku było ozdobione od strony pól i stawu kępami kasztanów i lip. Wiek drzewostanu tej partii, jak też i olszyny / pomijając młodzież i samosiewy / wynosi 70-80 lat. Najcenniejszą częścią parku jest pogranicze obu kwater. Znajduje się na nim szereg drzew - pomników przyrody : dąb Napoleona o pierśnicy 180 cm., 2 lipy drobnolistne o 122 cm. pierśnicy. Drzewa te zgrupowane są w pobliżu sadzawki i stanowią najdawniejszą część parku, pamiętającą czasy nie tylko Napoleona, lecz i Jana Gomolinskiego herbu Jelita alias Koźlerogi. Analiza stopnia zachowania układu zabytkowego. Park był bardzo zniszczony. Najozdobniejsza jego część - otoczenie dawnego dworu - zostało prawie zniszczone. Pozostałe egzemplarze ozdobnych drzew są tylko świadkami pięknego kiedyś obiektu. Mniej zniszczone z natury rzeczy są te części parku o charakterze leśnym, lecz i tam nastąpiła już wymiana drzew na młode.
