25/04/2024
Saskia kwam via een vriendin in contact met me en wilde heel graag eens kennismaken en mijn verhaal en beweegredenen horen waarom ik naar Zweden ben geëmigreerd. We kenden elkaar dus niet, maar vanaf het moment dat ze hier arriveerde klikte het meteen tussen ons. We raakten niet uitgepraat, want ik was ook geïnteresseerd in haar leven. Zij werkt namelijk op een expeditieschip dat naar Spitsbergen vaart en die reis staat ook nog steeds op mijn bucketlist. We kletsten tot diep in de nacht, maar ik moest de andere dag weer werken, dus die dag was ik best brak. 🥱😣😆 Toen ik 's middags thuis kwam stelde ik voor om een hike te gaan maken. Het was zulk mooi weer en een beetje frisse lucht en actie zou me vast goed doen. We besloten Elefant Berget op te gaan en samen genoten we van een schitterende wandeling door de Zweedse natuur. We trotseerden de laatste wintersneeuw, waarbij we soms diep weg zakten en af en toe flink moeite hadden om weer overeind te komen. Dan ging het een paar stappen goed en dan ineens zakte je weer weg door de bovenste ijslaag van de laatste resten sneeuw. We leken soms wel dronken zo waggelden we van links naar rechts. Haha! 😆 Ik zakte zelfs een paar keer weg tot mijn liezen in de sneeuw. Maar dan niet met 2 benen, nee met 1 waardoor je andere been nog op de sneeuw stond. Dat leverde weer veel lachmomenten op en natuurlijk grappige foto's. 😂 Maar wat een geploeter soms om er weer uit te komen. 😅 Het werd hierdoor een behoorlijk vermoeiende en intensieve klim. Ook omdat we beide een zware rugzak op hadden, maar opgeven was geen optie, dus liepen we door. Boven aangekomen maakten we een kampvuurtje met ons meegebrachte hout en terwijl we genoten van het prachtige uitzicht proosten we op het behalen van de top en grilden we worstjes en marshmallows. De zon begon te zakken en we voelden dat het aardig begon af te koelen, dus besloten we terug te gaan. Op de weg naar beneden genoten we nog even van de schitterende ondergaande zon. Wat een geweldige, maar intensieve hike was dit. Bij de auto aangekomen dronken we nog even wat warms en stapten daarna in de auto en wilden we wegrijden, maar helaas......dat ging niet. Haar auto stond iets achterover en haar voorwielen op de sneeuw, dus die slipten en slipten. Na vele pogingen lukte het maar niet, maar ja wederom gaven we niet op. De automaat bleek in de ECO-stand te staan waardoor er weinig power in zat. Saskia probeerde te duwen en ik bedacht dat het misschien een idee was om hem in de manuele stand te zetten en yes dat werkte beter. Niet in één keer, maar uiteindelijk kreeg ik hem de weg op gereden en konden we eindelijk huiswaarts. Het was inmiddels 22:00 uur. 😄 Moe maar voldaan sloten we de dag af. Wat was het gezellig. Dat gaan we zeker nog een keertje overdoen. 🏞🇸🇪
~ ~
🇸🇪 🇳🇱🇸🇪
