12/05/2022
*Laatste verslag*
Hallo Nederland,
Als u dit leest, dan zijn wij weer op Nederlandse bodem. Het laatste deel van het verslag hebben we tijdens onze vlucht naar huis gemaakt. Die terugvlucht had ruim 10 uur vertraging, waardoor we pas na 3 uur in de nacht gingen opstijgen. Dan zou je veel onrust in de groep verwachten. Nee dus. De kinderen hebben het als een gegeven genomen en we hebben eigenlijk nog een hele leuke dag gehad inclusief een extra keer uit eten in een restaurant.
Het laatste verslag hebben we op 8 mei gestuurd. Toen waren we net weer in Jaw Jaw. Daar werden de kinderen meteen weer herkend door de kinderen uit het dorp en ook met hun naam toe geroepen. Er zijn hier meer plekken om te zwemmen en daar werd meteen gebruik van gemaakt. Eten blijft een dingetje. We hadden in Djumu al beloofd, dat we geen bruine bonen meer zouden eten. Er is hier in het binnenland niet veel mogelijk om met eten te variëren. De eerste avond in JawJaw aten we macaroni met peen en doperwten en knakworst. Ook was er was ketchup. Deze maaltijd ging er goed in. De tweede avondmaaltijd was, …, … (we bouwen de spanning op 😉) hetzelfde. Dit keer wel met een heel groot verschil: Nalda had voor ons gekookt. Met wat extra kruiden had ze de maaltijd veel lekkerder gemaakt. Alle kinderen waren zeer tevreden.
Dat Nalda gekookt had, kwam uit haarzelf, maar ook door Nees. Nees en Yorick zijn fanatiek gaan vissen en hebben ook heel wat vissen gevangen. De eerste avond had Daan die proberen te bakken. Maar hoe bak je hele kleine visjes? Dit keer iets te lang. Goede poging, maar helaas. Dit wilde Nees niet nog een keer laten gebeuren, daarom heeft hij Nalde heel netjes en beleefd gevraagd of zij de vis wilde bakken. Ze voelde zich zo vereerd, dat ze heeft geholpen met de hele maaltijd. Nalda heeft ook heel erg genoten van de hele groep. De vissen zijn door meerdere kinderen gegeten, sommigen zelfs inclusief kop.
Met wie de kinderen ook heel leuk contact hadden (en wederzijds), was met Billy. Hij heeft een paar hutjes in het dorp waar gasten kunnen logeren. Billy is in Jaw Jaw geboren, maar heeft een lange tijd in Nederland gewoond. Hij is weer terug gegaan naar zijn geboortedorp. De kinderen zijn altijd welkom. Op de laatste dag moesten de kinderen het dorp in voor een bepaalde tijd. Yorick, Nees, Katja en Miguel gingen bij Billy langs. Die was net aan het koken en hij heeft de kinderen wat heerlijke kip gegeven. Ook hebben de kinderen heel lang met hem gesproken en gespeeld met het 1 jarige zoontje van Billy: Keizer. Ze kwamen helemaal enthousiast terug. Nathan hoorde dit en die is ook nog even op bezoek gegaan bij Billy. Harm heeft een leuk tochtje met Daan door het dorp gemaakt. Elin en Nienke zijn onder handen genomen door 4 meiden. Hun haren stonden op st***je wild en toen de meiden klaar waren was het super strak (letterlijk) gevlochten. Het was ook nog eens heel erg mooi. Kortom: iedereen tevreden.
De terugweg naar Paramaribo verliep voorspoedig waardoor we aan het einde van de middag in ons hotel aankwamen. De kinderen waren onder de indruk van de kamers en zeer enthousiast over het zwembad. Daar was wel 1 nadeel ten opzichte van de rivier: chloor. Kortom: rode ogen. Omdat we een dag eerder naar de stad zijn gegaan, stonden de patatjes nog niet op het programma. We zijn gaan eten bij de lokale chinees. Rutger heeft allemaal verschillende gerechten besteld. De kinderen moesten er in ieder geval van 3 wat proeven. De gerechten zijn in Suriname heel anders klaargemaakt dan in Nederland. Daar hebben de Chinese restaurants hun gerechten aangepast naar de smaak van de Nederlanders in de 60er jaren. Die was niet heel goed. Het “echte” Chinese eten is veel smaakvoller. Dat is ook hier zo. De meeste kinderen vonden het heel erg lekker.
Er wordt bij dit restaurant ook altijd een schaaltje pepers bij het eten gezet. Die zijn heel erg scherp. Iedereen die wilde mocht een klein hapje eten met de uitspraak van Rutger: “Ik zou het niet doen, maar het mag wel.” Dit lijkt zo een grapje, maar is bedoeld dat kinderen leren om hun eigen grenzen aan te geven. Laat iets niet afhangen van een ander, maar maak zelf je keuze. Nees beet het spits af. Die vindt een stoere uitdaging altijd wel leuk en/of vindt dat hij die moet doen. Na de laatste vraag van Rutger of hij het zeker wist nam hij de hap. Het bleek toch een stuk scherper te zijn dan hij dacht. Hij gaf als advies aan Yorick om het niet te doen. Die wilde het toch doorzetten. Ook die kreeg het flink zwaar. Rutger paste de uitdaging aan naar maximaal 1 pitje. Nathan die wilde nog steeds (kreeg het ook pittig). Knap van Elin en Miguel, die zagen ervan af. De nadruk vanuit Daan en Rutger was ook steeds: ieder maakt zijn eigen keuze en je bent niet stoer of zwak als je het wel of niet doet.
Dinsdag hebben de kinderen in de ochtend hun verslagen goed bijgewerkt en daarna lekker gezwommen. In de middag zijn we opgehaald door een bus om aan de overkant van de Suriname rivier (die is nu heel breed) naar een dame genaamd Salomé te gaan. Dit is een van origine Surinaamse dame die lang in Nederland heeft gewoond. Daar was zij tennislerares. In Suriname heeft zij dit doorgezet in 2 kansarme gebieden op een hele gave manier. Rutger heeft haar in zijn voorbereidende reis ontmoet. Zij vond het heel leuk als de kinderen langs zouden komen. De kinderen hebben getennist met de kinderen die deelnemen aan het project. Dit was heel leuk en gezellig. Er bleken ook wat nog niet ontdekte tennistalentjes tussen te zitten… In de avond zijn we heerlijk gaan eten bij een restaurant met hamburger en pizza’s. Er is gesmuld.
Woensdag kregen we in de ochtend te horen dat we vertraging zouden hebben. Lang bleef onduidelijk hoeveel precies. Nu wel: heel lang dus. De kinderen hebben dit, zoals eerder beschreven heel goed opgepikt. Er zijn spelletjes gespeeld, er is gezwommen, een film gekeken en we zijn weer uit eten geweest. Dit keer in een restaurant waar ook pannenkoeken, poffertjes en wafel op de menukaart stonden. Elk gerecht dat kwam was zeer lekker. Daarna werden we door onze chauffeur opgehaald en zijn we naar het vliegveld gegaan. De winkeltjes bleken speciaal voor de vlucht toch nog open te zijn en er zijn hele leuke dingen gekocht, oa als cadeautjes. Hier vertellen we natuurlijk nog niets over. Nathan was tijdens deze reis jarig en die heeft van ons een mooie Suriname pet gekregen. Die was al toegezegd toen hij jarig was. Hij heeft hem sinds hij de pet gekregen heeft niet meer afgezet.
Wij vonden het heel erg leuk om met deze groep kinderen na Corona dit avontuur mee te mogen beleven. Het was ook een enorm dankbare groep om dit mee te doen. Op sommige moppermomentjes na, waren ze over bijna alles enthousiast. De contacten met de kinderen uit de dorpen waren zo gaaf om te zien. Kortom een top-reis.
Wij hopen dat jullie thuis het volgen van dit verslag leuk vonden en zo wat hebben meegekregen van de avonturen van de kinderen. Hierna sturen we nog een aantal foto’s.
Groeten,
Daan en Rutger
