17/07/2026
เรื่องเล่าในวันแห่งความวุ่นวายของนายหญิง
เริ่มตั้งแต่ตีห้าตอนอบขนมปัง ทำขนมปังสิบสี่ก้อนออกมาได้ไม่เต็มร้อยเพราะจำนวนที่เยอะไปนิดเมื่อเทียบกับอุปกรณ์คือสองแขน อากาศที่ร้อนชื้นอบอ้าว วิ่งตามแป้งแทบไม่ทัน การอบผ่านไปด้วยดีแม้จะไม่เต็มร้อยในเรื่องของหน้าตาแต่คนกินไม่สนใจหน้าตาแม่ก้อนทอง อบชุดแรกออกมาผ่านจึงตัดสินใจส่งข้อความติดต่อน้องที่โทรมาขอสั่งขนมปังแป้งหมัก ออเดอร์เต็มกำลังแล้วแต่ก็ตัดสินใจทำเพิ่มให้ ส่งข้อความติดต่อให้มารับขนมปังได้ตอนสิบโมงแต่ข้อความไม่ได้รับการอ่าน
รีบออกจากบ้านส่งขนมปังและจ่ายอาหารสดสำหรับแขกที่กำลังเดินทางเข้าพัก ได้อาหารสดไม่ครบตัดสินใจขับรถอ้อมไปตลาดนัดแต่ความจำเสื่อมคิดว่าเป็นวันที่มีตลาดนัด! มาถึงที่ตลาดแต่ไร้ผู้คนเพราะจำวันผิด!
เสียงสายเข้าระหว่างขับรถกลับบ้านเพื่อขอจองห้องในวันเดียวกับที่แขกฝรั่งกำลังมา พี่มีห้องว่างคืนนี้สองห้องไหมคะ เราต้องการไปพักเพื่อกินซาวโดอาหารเช้าขึ้นชื่อของบ้านสีส้ม! last minute booking! เท่ากับห้องสี่ห้องทั้งหมดถูกจองเต็ม! โชคดีขนมปังที่คนสั่งไม่ยอมตอบรับข้อความและไม่ยอมมารับมีพอดีที่จะรับแขก เจ้าของบ้านจึงตกลงรับจอง!
ตกเย็นแขกฝรั่งเดินทางมาถึง พาขึ้นห้องพักพร้อมนัดเวลาทำทัวร์จักรยานตอนเย็นแต่ก็เกิดความวุ่นวายเมื่อสาวน้อยวัยสิบขวบกว่าๆร้องไห้บอกว่ากระเป๋าเป้ของเธอหาย หากันทั่วก็ไม่เจอ วิ่งไปหาที่ในรถ ค้นใต้เบาะเก้าอี้นั่งในรถก็ไม่พบ สรุปทัวร์จักรยานล้มเหลวเพราะความมืดเริ่มเข้ามาทักทาย บรรยากาศเริ่มมาคุ…
ตัดสินใจทำทัวร์เดินหมู่บ้าน ระหว่างทางแขกผู้เป็นพ่อเดินเงียบไม่ปริปากไม่มีบทสนทนาจนเจ้าของบ้านเริ่มอึดอัดแต่ก็ยังคงเดินชี้นกชี้ไม้ ต้นข้าว พืชผักริมรั้วให้กับลูกและภรรยาฟัง…เกือบชั่วโมงที่เดินรอบหมู่บ้านผ่านท้องนาจนเสร็จแทบไม่ได้ยินเสียงพูดจากปากพ่อ!
กลับเข้าบ้าน ไฟทุกดวงของโรงแรมและส่วนของเจ้าของบ้านเปิดสว่างไสว บรรยากาศสวยงามท่ามกลางกลิ่นไอฝนมรสุม แล้วอยู่ๆไกด์ก็เดินมาบอกว่าพี่ไฟโรงแรมดับทุกดวง!
อลหม่านละทีนี้! เจ้าของบ้านปีนเก้าอี้เปิดดูแผงเซฟทีคัต ทุกอย่างปรกติ! ไม่มีตัวไหนดีดตกที่บ่งบอกว่าบางอย่างอาจช๊อตจนไฟดับทั้งหลัง!
โทรตามช่างไฟที่รู้จักสี่คน คนแรกคือลูกของหลานที่ช่วยทำงานโรงแรม คำตอบคือปัญหาน่าจะมาจากแอร์ เปิดแอร์แล้วไฟดับทันที เปิดทุกห้องอาการเดียวกันหมด! ดิฉันนักวิเคราะห์ได้แต่พูดว่าฉันไม่เชื่อว่าแอร์สี่ตัวจะพังพร้อมกัน! อีกอย่างเพิ่งให้ช่างเข้ามาซ่อมแอร์และทดลองเปิดใช้งานไม่มีปัญหาอันใด
ตัดสินใจโทรหารายชื่อช่างอีกสามคน คำตอบคือไม่มีใครมาได้!!! อีกคนอยู่อีสาน อีกคนนอนรอผ่าตัดกระดูกทับเส้น อีกคนบอกฟังแล้วไม่น่าใช่ปัญหาแอร์แต่เป็นปัญหาของการไฟฟ้าแต่ช่างไม่สามารถแก้ให้ได้ แนะนำติดต่อการไฟฟ้า กว่าจะโทรหาช่าง โทรหาเจ้าหน้าที่ไฟฟ้าวิเคราะห์โรคไฟดับว่ามาจากสิ่งใดใช้เวลาทั้งหมดห้าชั่วโมง!!
ระหว่างแก้ปัญหาและรอช่าง ก็ให้แขกนั่งทานมื้อค่ำสบายๆ น้องไกด์ออกมาช่วยคุยกับแขกเบี่ยงเบนความสนใจเรื่องไฟฟ้าดับไปในตัว บรรยากาศมื้อค่ำผ่อนคลายขึ้นและเป็นครั้งแรกที่ได้ยินเสียงพ่อพูดคุยและมีรอยยิ้มแม้จะรู้ว่าไฟฟ้าไม่มีใช้แต่เจ้าบ้านก็พยายามอย่างที่สุดในการแก้ปัญหา
มื้อค่ำผ่านไปแต่เจ้าหน้าที่ไฟฟ้าก็ยังไม่โผล่มาให้เห็น นายหญิงโทรเข้าเบอร์การไฟฟ้าทุกห้านาทีแต่ก็ไม่มีใครรับสาย! แม้ว่าจะเป็นสายบริการ24 ชั่วโมง!
ตัดสินใจโทรบอกแขกคนไทยที่กำลังหาอาหารมื้อค่ำทานในเมืองว่าเจ้าของบ้านต้องขอโทษอย่างแรง ขอยกเลิกการจองเพราะกลัวไม่มีไฟเปิดแอร์ให้นอน! ลูกค้าก็น่ารัก ตอบรับเงื่อนไขอย่างเข้าใจแต่ขอเข้าไปทานมื้อเช้าอย่างเดียวได้ไหมคะคุณพี่ หนูจะกินซาวโด! ได้ค่ะ มาเลย! พี่จัดให้เต็มที่! บ้านสีส้มเปิดรับอย่างเต็มใจ!
ในที่สุดเจ้าหน้าที่ไฟฟ้ามาถึงเกือบห้าทุ่ม!!!! พวกเขากล่าวขอโทษที่มาช้าเพราะมีเหตุไฟไหม้ทำให้สายไฟฟ้าหลักเสียหาย เรื่องจึงยาว ช่างไฟบอกผมเพิ่งรู้นะนี่ว่ามีที่พักอยู่ที่นี่!
ในที่สุดรถกระเช้าก็จัดการตัดต่อเชื่อมสายไฟใหม่และไฟทุกห้อง แอร์ทุกตัวก็กลับมาสว่างไสวทำงานได้ตามปรกติในเวลา 23.13 นาที!
เช้าวันรุ่งขึ้นทุกคนตื่นขึ้นมาด้วยใจเบิกบานแม้ของที่หายไปจะไม่ได้คืนมาเพราะไม่มีใครเข้าใจว่าของหล่นหายไปที่ไหน แขกคนไทยมาทานอาหารเช้ากันอย่างมีความสุขพร้อมทั้งขอจองข้ามปีมะเขือเทศในน้ำมันมะกอกอันแสนอร่อย ส่วนคนสั่งขนมปังที่ไร้ร่องรอยก็ตอบข้อความกลับมาขอโทษว่าเธอไม่เห็นข้อความแจ้งเตือน เธอขอโทษจากใจจริงและบอกว่าคราวหน้าเธอจะมาสุโขทัยอีกและจะติดต่อสั่งขนมปังล่วงหน้าไว้ก่อน
ส่งแขกน้องคนไทยที่เดินทางต่อไปเชียงใหม่ก่อนจะรีบไปเตรียมครัวสำหรับสอนทำอาหารไทย
บรรยากาศการเรียนสนุกสนาน
เป็นบรรยากาศที่ควรจะเป็นไปตามธรรมชาติของการมาพักที่บ้านสีส้ม แม้เมื่อวานจะเป็นเรื่องที่หนักที่สุดที่เจอมาตั้งแต่เปิดบ้านรับแขก แขกพ่อเป็นพวกสังเกตการณ์เงียบๆนิ่งแต่เขาก็ไม่ใช่คนขี้อายที่จะพูดคุย พ่อเพิ่งเผยความลับว่าเขาเป็นนักอบตัวยงเช่นเดียวกันแม้จะไม่ใช่ขนมแป้งหมักที่เขาก็เคยทดลองทำแต่หมดความพยายามกลางทาง การได้กินขนมปังแป้งหมักที่บ้านสีส้มกระตุ้นความสนใจในเรื่องซาวโดให้กลับมาอีกครั้ง! ดีใจที่เขาบอกว่าจะกลับไปหัดทำซาวโดใหม่อีกหน
เดือนกรกฎาคมปีนี้คือครบรอบ17 ปีแห่งการมีตัวตนของบ้านสีส้ม เหตุการณ์ทุกอย่างจบลงด้วยดี โบกมือลาพร้อมที่ขั้นหนังสือที่ลูกสาวและแม่ช่วยกันระบายสี คำขอบคุณเล็กๆที่เขียนทิ้งไว้ที่มีค่ากว่าเงินทอง สายสร้อยมัดข้อมือที่ลูกสาวบรรจงทำให้นายหญิงกับน้าตุ้มเป็นการขอบคุณ อีกครั้งที่เจ้าของบ้านเดินกลับเข้าบ้านสีส้มพร้อมประโยคประจำใจเจ้าของบ้าน « Seul le bon peut entrer, seule la paix peut sortir!
