20/01/2025
สองสามปีที่ผ่านมาตอนนั้น เบิร์นเอาท์จากงานพยาบาลมาก อยากลาออกมาทำสวนเป็น permaculture, wellness campsite
ในช่วงโควิด เราถือเงินมาจำนวนนึงไม่มากนัก สรุป สร้างห้องน้ำได้ 1 ห้อง กับศาลาที่ค้างหลังคา
แรกๆที่เข้าไปอยู่ที่สวน เราสองคนเริ่มจากการกางเต๊นท์นอน พี่อัน diy ระเบียงดูวัวของพ่อ ที่พ่อสร้างไว้ตากลมดูวัวจริงๆ ที่เขาขอเอาเข้ามากินหญ้า โดยการกางผ้าใบรอบด้าน เปิดช่องด้านบนให้ระบายอากาศ แต่มีความไพรเวซี่ ด้านล่างก่ออิฐ ฉาบปูนมาครึ่งนึง ทำเป็นห้องทำงานพี่อัน กับเคลียร์ลานหน้าสวน
นำผลไม้โบราณ เช่น ลูกเลือด มาออกขายในภูเก็ตเพื่อ หารายได้และให้พ่อแม่เห็นว่าผลิตภัณฑ์บางอย่างในสวนสามารถขายได้ ฟักเป็ดไว้ออกไข่ให้พ่อแม่กินอีก 5 ตัว
พอเงินหมดก็ต้องกลับมาทำงานประจำกัน เราทิ้งเต็นท์เอาไว้ที่สวน เราหวังว่าพ่อแม่จะใช้ไว้รับแขกที่อาจมาจากทาง Facebook และ Instagram ที่เราสร้างไว้
พ่อแม่ยังคงรับแขกบ้าง เป็นเพื่อนพี่น้องของพ่อแม่เอง และมีเพจเสรี อัญชัน ที่บังเอิญเจอเฟสบุ๊คและเข้ามา
เราลงโปรไฟล์ campsite ไว้ มีคนทักมาประปราย แต่พ่อแม่ยังไม่มั่นใจในการกางเต๊นท์
ปีใหม่ที่ผ่านมา เรารับแขกมาหนึ่งกรุ๊ปสามคน โดยที่ให้นอนในขนำที่เป็นที่นอนของเราในคืนแรกที่กลับบ้าน และนำเงินก้อนแรกจากการที่แขกเข้าพักให้แม่
แม่กับพ่อบอกว่าจะเก็บใส่บัญชีไว้เพื่อพัฒนาสวนต่อ
หลังจากกลับกทม. มีแขกวอล์คอินโดยเห็นพื้นที่จากโปรไฟล์ที่เราลงไว้อีกหนึ่งเคสและบุ๊คกิ้งเพิ่มมาอีกสองคน 

พ่อกับแม่ยังคงไม่มั่นใจในการกางเต๊นท์ แต่มั่นใจแล้วว่าขนำน้อยกับบรรยากาศ เสียงนก ท้องฟ้ามืด อากาศบริสุทธิ์ในสวนสามารถดึงดูดผู้คน และสร้างความสุขให้ผู้คนได้
พ่อแม่ทำงาน hospitality มาตลอดชีวิต ทุกครั้งที่ได้ใช้ภาษาอังกฤษ พ่อแม่มียิ้มเปื้อนหน้า ทุกครั้งที่พ่อได้ใช้ภาษาเยอรมัน ภาษาอื่นๆที่พ่อฝึกเอง เราจะสัมผัสได้ถึงความ proud ของพ่อ พ่อกับแม่ชอบคอนเนค ชอบดูแลผู้คน พ่อกับแม่ดูแลแขก เหมือนที่ดูแลเรา
ราคาห้องพักที่หาจากที่ไหนไม่น่าได้อีกแล้ว พร้อม breakfast ที่พ่อกระตือรือร้นจะทำให้
วันนี้วิดิโอคอลหาแม่ แม่พาแขกไปกินขนมจีนโลคอล จานละ 25 บาท ที่ตลาดริมชายหาด พร้อมให้แขกดูในโทรศัพท์ว่า นี่ my daughter คอลลิ่ง
แขกพูดผ่านโทรศัพท์ว่า
พ่อแม่คุณน่ารักมาก คุณโชคดีมากๆนะ
นี่มาพิมพ์บอก เผื่อใครอยากไปเที่ยวภูเก็ต/พังงา อยากไปเยี่ยมเยียนพ่อแม่
ไปตัวเปล่า เอาเต๊นท์ไปเอง
หรือใครอยากจะอยู่ยาว ไปสร้างขนำ ไปสร้างบ้านดิน ทำโปรเจคอะไร อยู่กันยาวๆเป็นคอมมูนก็ทักมาได้จ้า
A few years ago, I found myself burned out from nursing—a weariness that felt endless. I dreamed of leaving it all behind, retreating into the quiet rhythm of nature, creating a sanctuary—a permaculture haven, a wellness campsite where souls could rest and rejuvenate.
During the pandemic, with little money but hearts full of hope, we began to build. All we could afford was a single bathroom and a sala with an unfinished roof. When we first moved to the garden, it was just the two of us under the open sky. We pitched a tent and called it home. My partner, An, transformed a rustic cattle-watching deck my father had built into a private little haven—simple walls of cement and cloth, open to the breeze, yet cradling privacy. It became An’s workspace while we cleared the garden’s overgrown paths.
We harvested heirloom fruits like luk luad and took them to Phuket to sell, proving to my parents that the garden held treasures worth sharing. We raised a handful of ducks, enough to gift their eggs to my parents. But when the money ran out, we had to return to our day jobs, leaving the tent behind as a hopeful invitation for visitors who might find us through Facebook or Instagram.
My parents, rooted in the world of hospitality, began welcoming visitors in their own way—family friends, wandering souls, and even strangers drawn by serendipity through social media. One day, someone from a page called “Seree Anchun” stumbled upon our garden and reached out.
We listed our humble campsite on website and though inquiries came sporadically, my parents hesitated, unsure of how to embrace the idea of tent-stays. Then, over the New Year, our first guests arrived—a group of three who stayed in the small khnam hut we’d slept in on our very first night back home. The modest earnings from their stay became a gift for my mother—a seed for the garden’s future.
That first booking brought more. Walk-ins, website inquiries—slowly but surely, the garden began to draw people in. My parents realized it wasn’t the tents but the spirit of the space—the birdsong, the dark skies shimmering with stars, the purity of the air—that touched hearts. It was the quiet magic of the garden itself.
For my parents, hospitality isn’t just a skill; it’s their soul’s calling. They’ve spent their lives caring for others, and in every smile, every word of English or German my father lovingly speaks to guests, I see their joy, their pride. They welcome strangers as they’ve always welcomed me—with a heart full of care.
The stays are simple, priced in a way that feels almost impossible to find elsewhere, but always paired with my father’s eager breakfasts and my mother’s tender presence. Today, when I called my mom via video, she was at the local beach market, treating the guests to bowls of 25-baht kanom jeen. She turned the phone to them and said, “This is my daughter calling.” One of the guests smiled and said, “Your parents are so lovely. You are very lucky.”
And I am.
I share this story in case it speaks to someone—a wanderer, a seeker, someone longing for a different rhythm. If you ever find yourself in Phuket or Phang Nga, come visit my parents. Bring your tent or just yourself. Stay for a while, or longer—build a khnam, shape your dreams in the soil, be part of something growing and alive.
This is a garden for the soul.
